บทที่ 185 มาถึงจุดหมายและรู้ความจริง (ฟรี)

หลังจากได้ยินสิ่งที่จ้าวหลงเฟยพูด ใบหน้าของผู้บัญชาการเหล่านี้ก็ดูอึดอัดขึ้นเล็กน้อย

มีแววตาประหลาดใจและสงสัยในสายตาของทุกคน

ดูเหมือนว่าเขากำลังถามว่าทำไมจ้าวหลงเฟยไม่บอกพวกเราทั้งหมดนี้ตั้งแต่ต้น แต่เพิ่งมาบอกตอนนี้

นี่ไม่ใช่ความพยายามที่จะหลอกคนอย่างชัดเจนหรอกหรอ...

แน่นอนว่าไม่มีผู้บัญชาการคนไหนนั่งลง

ทุกคนกัดฟันและยืนอยู่ที่เดิม

"ผมไม่กลัวเขา!"

"ผมแค่ไม่เชื่อ พวกศัตรูเหล่านี้มีสามหัวหกแขนทุกคนเลยหรือไง? พวกเขาทั้งหมดทนทานต่อดาบและปืนไม่ได้หรอกหรือ? แม้แต่คนที่เป็นผู้ปลุกพลังที่มีพรสวรรค์ก็มีคอหนึ่งคอและหัวหนึ่งหัวเท่านั้น!"

"ใครกลัวใครกันแน่?"

หนึ่งในผู้บัญชาการพูดเสียงดังขึ้นมาทันที

หลังจากได้ยินคำพูดของเขา ผู้บัญชาการคนอื่นๆ ก็ได้สติทันที

ทุกคนทำตามและแสดงทัศนคติของตัวเอง

"โอเค งั้นพวกคุณพาคนของคุณไปสนับสนุนที่พักพิงใต้ดินหลงเถิง"

"ไม่ต้องกังวล สาขาได้ส่งกองพันบังคับใช้กฎทั้งหมดสามกองพันในครั้งนี้"

"บวกกับการสนับสนุนจากที่พักพิงอื่นอีกสองแห่ง"

"ที่พักพิงใต้ดินหลงเถิง แม้ว่าพลังการต่อสู้จะไปถึงท้องฟ้า ก็ไม่สามารถหนีชะตากรรมแห่งการถูกทำลายได้!"

จ้าวหลงเฟยยิ้มให้ลูกน้องของเขา

และให้กำลังใจทุกคนด้วยสายตา

คำพูดเหล่านี้ทำให้ผู้บัญชาการกลัวน้อยลงกว่าเดิม

เมื่อได้ยินเกี่ยวกับทีมบังคับใช้กฏของสาขาครั้งแรก กองพันที่นำโดยหญิงกล้าคนนั้นถูกกวาดล้างจนหมดในที่พักพิงใต้ดินหลงเถิง

ผู้บัญชาการเหล่านี้ตกใจอย่างแท้จริงเมื่อกี้นี้

"ไปเตรียมตัวและออกเดินทางทันที"

จ้าวหลงเฟยเห็นว่าผู้บัญชาการยังคงยืนอยู่ที่นั่นและโบกมือให้พวกเขา

หลังจากเห็นพวกเขาจากไป เขาก็มองไปที่คนอื่นๆ

"ที่พักพิงใต้ดินหลงเถิงได้เปิดปฏิบัติการแล้ว เราไม่สามารถนั่งอยู่เฉยๆ ได้"

"ไปจัดการทันที ถ้าคนพวกนี้กำลังมาหาเราจริงๆ เราต้องทำให้แน่ใจว่าพวกเขาไม่มีวันกลับไป!"

"เราต้องไม่ให้ที่พักพิงอื่นหัวเราะเยาะเรา เราต้องไม่ให้เราเดินตามรอยเท้าของที่พักพิงใต้ดินหลงเถิง!"

จ้าวหลงเฟยออกคำสั่งให้ผู้บัญชาการอื่นๆ ด้วยเสียงทุ้ม

……

หลินซวนมองแผนที่โฮโลแกรมตรงหน้าและสั่งนักบินเฮลิคอปเตอร์ "โอเค ใกล้ถึงเวลาแล้ว ปล่อยฉันลงที่นี่"

บนแผนที่โฮโลแกรม คุณสามารถเห็นภูเขา แม่น้ำ ถนน และเมืองด้านล่างได้อย่างชัดเจน

ทุกรายละเอียดชัดเจน

ตำแหน่งนี้ตอนนี้อยู่ไม่ไกลจากที่พักพิงหลงเฟยที่หลินซวนกำลังจะไป

ถ้าเราเข้าใกล้ต่อไป เราจะถูกสกัดกั้นโดยอาวุธป้องกันทางอากาศของศัตรูหรือแม้กระทั่งเครื่องบิน

ดังนั้นเขาจึงวางแผนที่จะลงที่นี่และเดินไปที่พักพิงหลงเฟย

ห่างไปประมาณสองกิโลเมตรทางซ้าย

ขบวนรถของหลู่หนิงเซียงและคนอื่นๆ ก็มาถึงที่นี่เช่นกัน

"ผู้บัญชาการใหญ่ เราจะรออยู่ห่างออกไปสิบห้ากิโลเมตร พร้อมช่วยอพยพคุณได้ตลอดเวลา"

นักบินเฮลิคอปเตอร์พูดกับหลินซวน

"ไม่ต้อง กลับบ้านเถอะ"

"ผมจะกลับเอง!"

"ระวังตัวในการเดินทางกลับด้วย!"

หลังจากพูดแบบนั้น หลินซวนก็หันหลังและกระโดดออกจากห้องโดยสาร

ขบวนรถที่กำลังเคลื่อนที่หยุดลงทันที

หลินซวนยืนอยู่ห้าเมตรข้างหน้ารถของหลู่หนิงเซียง กอดอกและมองเธออย่างสบายๆ

"เธอรออะไรอยู่? ขับรถผ่านไปได้เลย"

หลู่หนิงเซียงออกคำสั่งให้หวู่เต๋อเซิงที่ดูหมดหนทาง

"พี่หลู่ นี่ไม่ดีนะครับ ใช่ไหม?"

หวู่เต๋อเซิงหันหน้าและมองเธออย่างอึดอัด

"ฉันบอกให้นายขับผ่านไป"

หลู่หนิงเซียงออกคำสั่งอีกครั้งและเน้นน้ำเสียง

ในเวลานี้ หลินซวนได้มาถึงนอกหน้าต่างรถของเธอแล้ว

"เธอตามฉันมาถึงที่นี่แล้ว ทำไมยังปากแข็งอยู่อีก?"

"ศัตรูอาจพบเราแล้ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเสียเวลส ให้พี่น้องระมัดระวัง ตอนนี้เราเคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยการเดินเท้า"

หลินซวนไม่ได้พูดถึงอย่างอื่น

เขาแค่แสดงการคาดเดาและแผนการของเขา

จ้าวจงระบุอย่างชัดเจนว่าที่พักพิงใต้ดินทั้งสามแห่ง หลงเฟย หลงเซียง และหลงฮุน มีคุณภาพสูง ทั้งในแง่ของระดับการป้องกันทางทหารและขนาดของที่พักพิง

พวกมันทั้งหมดอยู่เหนือที่พักพิงใต้ดินหลงเถิงมาก

แม้แต่ที่พักพิงใต้ดินหลงเถิงก็มีระบบป้องกันและควบคุมและเตือนภัยล่วงหน้าที่สมบูรณ์

มันสามารถให้การเตือนล่วงหน้าเมื่อศัตรูเข้าใกล้

ร่วมกับความช่วยเหลือของปัญญาประดิษฐ์ที่แข็งแกร่ง

เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเข้าใกล้ที่พักพิงใต้ดินหลงเถิงโดยไม่ถูกสังเกตเห็น

เนื่องจากที่พักพิงใต้ดินอื่นๆ อีกสามแห่งมีระดับและระดับการป้องกันที่สูงกว่าที่พักพิงใต้ดินหลงเถิง

แน่นอนว่าพวกเขาไม่ใช่ข้อยกเว้นและต้องสังเกตเห็นการมาถึงของหลินซวนและคนอื่นๆ แล้ว

หลู่หนิงเซียงไม่พูดอะไร

หลังจากเปิดประตูและออกจากรถ เธอก็สั่งลูกน้อง

"ทิ้งทีมเล็กๆ ไว้ดูแลเสบียง"

"ที่เหลือ แบ่งกลุ่มละสามคน เคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยการเดินเท้า!"

"ซ่อนตัวและระวังตัว!"

หลังจากพูดแบบนั้น หลู่หนิงเซียงก็เดินตรงไปที่ด้านหน้าของขบวนรถ

ไม่สนใจการมีอยู่ของหลินซวนโดยสิ้นเชิง

หวู่เต๋อเซิงที่อยู่ข้างๆ ส่ายหัวอย่างหมดหนทางและมองหลินซวนอย่างอึดอัด

หลังจากให้สายตาเห็นอกเห็นใจ เขาก็ลังเลและในที่สุดก็ไม่พูดอะไร

เขาเพียงแค่ตบไหล่หลินซวนเบาๆ: "พี่หลิน เราช่วยคุณเรื่องแบบนี้ไม่ได้หรอก..."

หลังจากพูดแบบนั้น เขาก็กางมือและรีบตามไป

"พี่หลินซวน เรื่องนั้นจริงๆ แล้วเป็นแค่ความเข้าใจผิด"

"บางทีคนเหล่านั้นอาจไม่รู้ว่าไวรัสซอมบี้แพร่กระจายได้ง่ายมาก พวกเขาจึงรับผู้รอดชีวิตที่เป็นมนุษย์หลายร้อยคนที่บาดเจ็บขณะหนีเมื่อเกิดหายนะ"

"เมื่อเราโจมตีค่ายของพวกเขา เราพบว่าผู้รอดชีวิตบางคนแสดงอาการติดเชื้อแล้ว"

"ถ้าเราไม่ฆ่าพวกเขา และพวกเขาทั้งหมดกลายเป็นซอมบี้ ฉันเกรงว่าผู้รอดชีวิตธรรมดาทั้งหมดในค่ายจะต้องพบกับจุดจบ..."

"จริงๆ แล้ว นี่ไม่ใช่แค่ความคิดของพี่หลู่ พวกเราทุกคนได้ตัดสินใจแบบนี้"

"การฆ่าคนที่ติดเชื้อเหล่านั้นไม่ใช่แค่การกระทำของพี่หลู่ มันเป็นการกระทำของพวกเราทุกคน..."

ในเวลานี้ จูไคหนานเข้ามาหา

หลังจากอธิบายสั้นๆ สองสามคำกับหลินซวน เขาก็เม้มปากและตบไหล่หลินซวน

หลังจากนั้น เขาก็พาสมาชิกในทีมของเขาและรีบตามหลู่หนิงเซียงไป

"พี่หลินซวน นี่สำหรับคุณ ดูให้ดี..."

เมื่อหลานปิงมาถึงพร้อมกับสมาชิกในทีมของเขา เขาก็ยัดบางอย่างใส่มือหลินซวน

หลินซวนก้มลงมองและพบว่ามันเป็นกล้องขนาดเล็ก

ยังมีแบตเตอรี่เหลืออยู่มาก

เขาชำเลืองมองหลานปิงด้วยความสับสน จากนั้นก็เปิดกล้องโดยไม่รู้ตัว ขณะที่ตามทีมอย่างระมัดระวัง เขาตรวจสอบวิดีโอในกล้อง

คลิปแรกบันทึกการต่อสู้ในเวลานั้น

หลินซวนเห็นบนหน้าจอว่าผู้รอดชีวิตหลายคนที่ถูกฆ่าในค่ายของชวี่ยู่ชิงและคนอื่นๆ ได้แสดงอาการติดเชื้อจริงๆ

มันได้เริ่มเปลี่ยนเป็นซอมบี้แล้ว

คลิปต่อๆ มาเป็นเรื่องเกี่ยวกับหลู่หนิงเซียง

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]