บทที่ 13 วีรบุรุษแห่งมูลาน

ทางเข้าด้านตะวันตกของมูลาน

คาร์ลยืนเฝ้ายามอยู่และเขย่าปลุกรุ่นพี่ที่หลับอยู่ข้าง ๆ “ดูนั่นสิครับ! นั่นชาวบ้านของเราไม่ใช่เหรอ?”

“อือ... พูดอะไรของแก ยืนตัวตรงแล้วเฝ้ายามไป... อือ...” ดาร์เรน รุ่นพี่ของคาร์ลผล็อยหลับไปอีกครั้งด้วยความง่วงงุน

คาร์ลถอนหายใจแล้วเขย่าตัวดาร์เรนอีกครั้ง “อ๊ะ จริง ๆ นะครับ! รุ่นพี่ดาร์เรน ดูนั่นสิ!!”

“ไอ้เด็กนี่มันวอนจริงๆ ...เฮือก!” ดาร์เรนเบิกตาโพลง ก่อนจะพูดอย่างร้อนรน “เฮ้ย! รีบไปเรียกหัวหน้ากองรักษาการณ์มา เร็วเข้า!”

“รับทราบ!” คาร์ลรีบวิ่งไปตามหัวหน้า

ดาร์เรนหันกลับไปมองกลุ่มคนที่เดินมาแต่ไกล ใบหน้าและเสื้อผ้าของพวกเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด เสื้อผ้าฉีกขาดรุ่งริ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน และบางคนก็ยังมีเลือดไหล

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย...” ดาร์เรนมองดูพวกเขาด้วยสายตาสับสน ทันใดนั้นก็ทำหน้าตกใจ “หือ? คนคนนั้น...?”

ดาร์เรนกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่ข้างคาร์ลตอนที่คุณปู่คนนั้นเดินออกไปทางประตู แต่ความจริงเขาแอบมองอยู่ เขาเห็นก็อบลินล้มลงด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวและคิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไรเพราะปู่แกเก่ง แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่คิดเรื่องกลับไปนอนที่บ้านหลังเลิกงานและมื้อเย็นวันนี้จะกินอะไรดี

แต่ตอนนี้ความคิดเหล่านั้นเปลี่ยนไปแล้ว เขาเห็นชาวบ้านและทหารเดินยืดอกตามหลังคุณปู่คนเมื่อเช้า ราวกับแม่ทัพผู้ได้รับชัยชนะกลับมาจากสงคราม ดาร์เรนเผลอกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว

‘คุณปู่คนนี้เป็นใครกันแน่’

แต่ความคิดนั้นคงอยู่ได้ไม่นาน

“ว่าไงนะ? ชาวบ้านกลับมาแล้วเหรอ?” พิลอส หัวหน้ากองรักษาการณ์รีบวิ่งมาถึง

ดาร์เรนชี้ไปที่กลุ่มคนไกล ๆ แล้วรายงาน “ดูนั่นครับ”

คำแรกที่พิลอสพึมพำเมื่อเห็นภาพนั้นคือ “โอ้ พระเจ้า...”

หลังจากออกจากถ้ำลับ ก็ช่วยกันตรวจดูอาการคนในกลุ่ม โชคดีที่มีแค่คนบาดเจ็บ ไม่มีใครตาย จึงพากันเดินกลับมาที่มูลาน พอมาถึงก็เห็นทหารยามที่ดูตื่นตระหนกอยู่ไกล ๆ เลยพูดกับยามที่ชื่อดาร์เรน “ฉันขอพบหัวหน้ากองรักษาการณ์หน่อย”

“ข้าคือพิลอส หัวหน้ากองรักษาการณ์ ท่านเป็นคนพาชาวบ้านกลับมางั้นรึ?” ชายวัยกลางคนชื่อพิลอสก้าวออกมาข้างหน้า

ทันใดนั้นชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินออกมาจากฝูงชน “ใช่ครับ”

“เจ้า! เจ้ายังไม่ตาย!”

‘มาซิส’ ชื่อของทหารหนุ่มที่ถามชื่อฉันก่อนออกจากถ้ำ เขาชี้มาที่ฉันแล้วพูดว่า “ผู้ชายคนนี้คือคนที่ช่วยพวกเราไว้ครับหัวหน้า”

สิ้นคำพูดของมาซิส พิลอสมองหน้าชาวบ้านและทหาร ก่อนจะก้มหัวให้ฉันในที่สุด “ขอบคุณครับ”

“ทำไมต้องทำขนาดนี้ ลุกขึ้นเถอะ”

“ไม่ครับ ท่านผู้เฒ่า ท่านคือวีรบุรุษของชาวบ้านเรา ท่านสมควรได้รับความเคารพ”

“เอ่อ... แหะ ๆ นี่มัน...” เกาแก้มแก้เขินขณะมองดูเขาที่ไม่ยอมยืดตัวตรงไม่ว่าจะพยายามห้ามยังไงก็ตาม

แบบนี้มัน... น่าอายชะมัด

[อัครสาวก ‘จอมโจรขโมยไฟผู้มองการณ์ไกล’ กำลังทำหน้าพึงพอใจ]

รีบย้ายไปทันที คนมุงเยอะเกินไปแล้ว ไปคุยรายละเอียดกันต่อในค่ายพักของพิลอสน่าจะดีกว่า มาซิสเช็ดน้ำตาแล้วก้มหัวให้ “พวกเราช่วยคนอื่นที่เหลือไว้ไม่ได้ ขอโทษด้วยครับ”

“ไม่หรอก... ข้าเกือบจะเสียพวกเจ้าไปเพราะการตัดสินใจที่ผิดพลาดของข้าเอง ขอบคุณที่รอดกลับมานะ”

“หัวหน้า...”

มองดูคนทั้งสองแล้วรู้เลยว่าพิลอสเป็นคนนิสัยดีมาก ทุกคนทำผิดพลาดกันได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะสำนึกผิด ในแง่นั้น พิลอสน่านับถือทั้งในฐานะผู้นำและมนุษย์คนหนึ่ง มุมปากยกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นภาพของทั้งคู่

“ว่าแต่ เกิดอะไรขึ้น? พวกเจ้ารอดมาได้ยังไง” พิลอสสงสัย

“อ่า คือว่า...” มาซิสเริ่มเล่าเรื่องยาวเหยียดเกี่ยวกับการถูกจับตัว

พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปหมู่บ้านก็อบลินแต่จู่ ๆ ก็โดนก็อบลินซุ่มโจมตีจากด้านหลังจนแตกพ่าย ถูกจับตัวไปที่หมู่บ้าน ปรากฏว่ามีทางลับที่ใช้ซุ่มโจมตี และนั่นเป็นที่ที่พวกเขาถูกขัง

“พวกเรารอความตายอย่างสิ้นหวัง จนกระทั่งเขาปรากฏตัวขึ้นและช่วยเราไว้” มาซิสชำเลืองมองมาด้วยดวงตาเป็นประกายเหมือนโคมไฟ เจ้านี่น่าขนลุกนิดหน่อยแฮะ...

[อัครสาวก ‘จอมโจรขโมยไฟผู้มองการณ์ไกล’ กำลังยิ้มให้กับความเป็นวีรบุรุษของท่าน]

...เจ้านี่ก็ด้วย

“ต้องขอบคุณจากใจจริงอีกครั้ง ข้าไม่รู้จะตอบแทนท่านยังไงดี...”

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องใส่ใจหรอก”

...ขอทีเถอะ ไม่ชอบเรื่องวุ่นวายแบบนี้เลย

พิลอสเอ่ยขึ้น “จริงสิ ข้ายังไม่รู้ชื่อวีรบุรุษที่ช่วยชาวบ้านเลย ท่านชื่ออะไร”

“ฉันชื่อแจ็คสัน ส่วนนี่คริสตัล เธอเป็นคนช่วยฉัน”

“สวัสดีค่ะ คริสตัลค่ะ”

“โอ้ แม่นางผู้เลอโฉม ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนะครับ”

ดูมันทำ ผู้ชายอันตรายชัด ๆ

ซูจองหน้าแดงระเรื่อเมื่อโดนชมว่าสวย ไอ้หมอนี่ กล้าดียังไงมามองคนที่เหมือนลูกสะใภ้ฉันแบบนั้น ไม่มีทางซะหรอก แยกเขี้ยวขู่มันทันที “งั้นพวกเราไปล่ะ!”

“จะไปแล้วเหรอครับ?” พิลอสพยายามรั้งไว้ด้วยสีหน้าเสียดาย

ถึงอย่างนั้นก็พูดออกไปอย่างหนักแน่น เข้มงวด องอาจ และจริงจัง! “ฉันยุ่ง!”

ทันทีที่หันหลังกลับและพยายามรีบออกจากค่ายทหาร...

“โอ้! แจ็คสัน! ท่านทำเรื่องยิ่งใหญ่มาก! ขอบคุณเหลือเกิน! ข้าเชื่อใจท่านอยู่แล้วเชียว!”

...อา หัวหน้าหมู่บ้านจอมตื๊อนี่เอง ทันทีที่เฉินเข้ามาในค่าย เขาก็คว้ามือฉันไปเขย่าขึ้นลงเพื่อแสดงความขอบคุณ จู่ ๆ โดนผู้ชายจับมือ... ขนลุกซู่รีบสะบัดมือออก

“อึก... ไม่เป็นไรหรอก แค่ผ่านไปเจอแล้วช่วยไว้พอดี”

จะโกรธก็ไม่ได้ เขามาขอบคุณนี่นา ไม่ใช่ท่าทีที่จะโกรธลงเลย จริง ๆ นะ

“โอ้! ต่อให้แค่บังเอิญผ่านไป แต่การกระทำที่กล้าหาญแบบนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ท่านยอดเยี่ยมมากจริง ๆ! ขอบคุณนะ!”

[เควสต์ตามหาหมู่บ้านก็อบลินเสร็จสมบูรณ์]

[ได้รับเงิน 1,000 โกลด์]

[ได้รับค่าประสบการณ์]

[เควสต์ช่วยเหลือชาวบ้านมูลานเสร็จสมบูรณ์]

[ได้รับเงิน 5,000 โกลด์]

[ได้รับค่าประสบการณ์]

[ท่านไม่สามารถเพิ่มเลเวลได้อีกเนื่องจากยังไม่มีคลาส]

[เมื่อท่านเปลี่ยนคลาสแล้ว ท่านจะได้รับรางวัลค่าประสบการณ์ส่วนที่เหลือ]

[ได้รับชื่อเสียง 1,000 แต้ม]

[ได้รับฉายา ‘วีรบุรุษแห่งมูลาน’]

[ค่าความรู้สึกดีกับ NPC ทั้งหมดในมูลานเพิ่มขึ้นอย่างมาก]

[ในอนาคต ร้านค้าทั้งหมดในมูลานจะลดราคา 10%]

ขอบคุณสวรรค์ แบบนี้ก็ไม่ต้องกลับไปที่ภูเขาสเมียร์แล้ว

“ไว้แวะมาที่โรงตีเหล็กนะ ข้าจะสร้างอาวุธดี ๆ ให้!”

“เข้าใจแล้ว”

กว่าพายุที่เรียกว่าหัวหน้าหมู่บ้านจะผ่านพ้นไป ก็เล่นเอาเหนื่อย กว่าจะได้คุยกับพิลอสต่อ “งั้นตั้งใจทำงานเข้านะ”

“อ่า ขอประทานโทษครับ...”

“...?”

“ถ้าท่านยังไม่มีคลาส ลองไปที่ค่ายฝึกดูสิครับ”

“ค่ายฝึก...?”

“ใช่ครับ คุนทา ผู้อำนวยการฝึกสอนที่นั่นรับผิดชอบเรื่องการเปลี่ยนคลาสของนักผจญภัย ถ้าท่านจะไปที่นั่น ช่วยส่งจดหมายให้เขาหน่อยได้ไหมครับ?”

ติ๊ง

[คำขอโทษของพิลอส]

[ความยาก: F-

หัวหน้ากองรักษาการณ์แห่งมูลานเขียนจดหมายขอโทษถึงผู้อำนวยการฝึกสอน คุนทา

พิลอสจะรู้สึกสบายใจขึ้นหากท่านมอบจดหมายนี้ให้คุนทา

จงไปที่ค่ายฝึกและมอบจดหมายจากพิลอสให้คุนทา

-เงื่อนไขความสำเร็จ: พบกับคุนทา 0/1]

“การตัดสินใจผิดพลาดของข้าเกือบทำให้ทหารที่คุนทารักต้องตาย ข้ารู้สึกเสียใจและรู้สึกผิดจนไม่กล้าไปสู้หน้าเขา แต่ข้ามีความกล้าขึ้นมาเพราะท่าน ฝากส่งจดหมายให้หน่อยได้ไหมครับ?”

อืม พิลอสเป็นคนมีความรับผิดชอบดี แต่เขาไปขอโทษด้วยตัวเองไม่ได้ เลยทำได้แค่เท่านี้สินะ

“เข้าใจแล้ว เดี๋ยวจัดการให้”

[เควสต์ได้รับการยอมรับ]

เดินออกจากค่ายทหารพร้อมซูจองและเดินผ่านจัตุรัสของมูลาน เป็นสถานที่ที่คึกคักน่ามอง ผู้คนพบปะสังสรรค์ หรือใช้ชีวิตกันตามปกติ เห็นภาพนี้แล้วอดคิดไม่ได้ว่ามนุษย์ช่างงดงามจริง ๆ

[อัครสาวก ‘จอมโจรขโมยไฟผู้มองการณ์ไกล’ กำลังสนใจชีวิตของมนุษย์]

...ตัวบ้าอะไรเนี่ย

ระหว่างทางเดินในมูลาน ได้โอกาสถามซูจองเกี่ยวกับตัวตนของเจ้านี่ ได้ความว่าหลังจากกินผลไม้ดวงดาว จะมีโอกาสถูกเลือกโดย ‘กลุ่มดาว’ มันเป็นโอกาสทองที่จะได้รับคลาสระดับตำนาน และเธอก็เอาแต่ถามตลอดทางว่าฉันได้มันมาได้ยังไง ตอบได้แค่อย่างเดียว “เขาให้มาน่ะ”

พูดความจริงนะ แต่เธอดูไม่พอใจเท่าไหร่ เลยจำใจต้องง้อด้วยของกิน

“เนื้อหมาป่าเสียบไม้เท่าไหร่”

“ไม้ละ 5 โกลด์จ้า!”

“เอามาสองไม้”

รีบซื้อมาสองไม้แล้วยื่นให้ซูจอง

“อย่าคิดว่าแค่นี้จะจบเรื่องนะคะ” เธอบ่นพลางกัดเนื้อเสียบไม้คำโต

ซูจองดูเหมือนคนอดอยากมาหลายวัน เห็นแล้วเผลอยิ้มออกมา คงจะหิวมากสินะ หุหุ กัดเนื้อหมาป่าเสียบไม้ในมือบ้าง

[อัครสาวก ‘จอมโจรขโมยไฟผู้มองการณ์ไกล’ กำลังน้ำลายไหล]

...เวรเอ๊ย ทำอาหารเสียรสชาติหมด เจ้านี่กินไม่ได้รึไง เป็นกลุ่มดาวประสาอะไรถึงกินของแค่นี้ไม่ได้ จุ๊ ๆ

“เฮ้อ เวรกรรมของฉัน”

ต้องทนกับเสียงโวยวายของเจ้าหัวขโมยไฟทุกครั้งที่กัดกิน เดินต้วมเตี้ยมไปที่ค่ายฝึกที่พิลอสบอก

[อัครสาวก ‘จอมโจรขโมยไฟผู้มองการณ์ไกล’ กำลังจ้องมองท่าน]

“หนึ่ง!”

“ฮึบ!”

“สอง!”

“ฮึบ!”

สถานที่ที่มาถึงคือค่ายฝึกที่ตามหา ภาพผู้คนมากมายกำลังตีหุ่นฟางเป็นภาพที่น่าดูชม มีผู้เล่นรวมอยู่ด้วย ใช้คำว่า ‘ผู้เล่น’ ที่ซูจองสอนพลางกวาดตามองใบหน้าทีละคน ผู้คนหลากหลายเชื้อชาติและอาชีพต่างกวัดแกว่งอาวุธอย่างพร้อมเพรียง มันย้ำเตือนอีกครั้งว่านี่คือโลกใบใหม่

“ภาพที่ดีนะ”

“...คะ?”

“ไม่มีการแบ่งแยกไงล่ะ”

คิมซูจองดูประทับใจกับคำพูดของฉันและหันกลับไปมองผู้คนอีกครั้ง ยืนดูอยู่นานจนกระทั่งมีคนทักมาจากด้านหลัง “มาฝึกงั้นรึ”

หันกลับไปมอง เห็นชายที่มีรูปลักษณ์สมชายชาตรี ชื่อของเขาคือคุนทา

...หมอนี่เองคุนทา ดูเป็นชายร่างกำยำที่น่าจะสู้เก่ง

“ฉันเอาจดหมายมาให้น่ะ”

“จดหมายถึงข้า?”

ยื่นจดหมายจากพิลอสให้ทันที คุนทารีบเปิดอ่าน ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นขณะชำเลืองมองฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า “นี่เป็นจดหมายจากพิลอส ขอบคุณที่นำมาให้นะ”

[ภารกิจคำขอโทษของพิลอสเสร็จสมบูรณ์]

[ได้รับเงิน 200 โกลด์]

[ความรู้สึกดีของคุนทาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย]

พยักหน้ารับรางวัลที่ได้มาอย่างง่ายดาย แล้วบอกเขาว่า “ไหน ๆ ก็มาแล้ว ฉันอยากเปลี่ยนคลาส”

“ได้เลย ข้าอ่านจดหมายของพิลอสแล้ว แจ็คสัน ท่านช่วยชาวบ้านและทหารของข้าไว้”

เจ้าพิลอส... ทำเรื่องไม่จำเป็นซะได้

“เดิมทีท่านต้องทำเควสต์ให้ครบ แต่เพื่อตอบแทนบุญคุณ ข้าจะใช้อำนาจตัดสินใจข้ามขั้นตอนนี้ไปเลย ก็แหงล่ะ ข้าไม่ต้องดูความแข็งแกร่งของแจ็คสันแล้วหลังจากที่ท่านกวาดล้างพวกก็อบลิน ฮ่า ๆ ๆ” คุนทาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

ก็ดีสำหรับฉันที่ไม่ต้องทำเควสต์

“อยากเลือกคลาสไหนล่ะ”

[นักรบ]

[นักสู้]

[นักธนู]

[นักเวท]

[นักฆ่า]

[......]

มีมากกว่า 10 คลาสลอยอยู่ในหน้าต่าง กวาดตามองอย่างละเอียดเพื่อเช็กคลาสที่เลือกได้ จริง ๆ เรื่องพวกนี้น่าจะเรียนรู้จากบทช่วยสอนได้ แต่ฉันข้ามมา ถามคิมซูจองที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “คลาสไหนเหมาะกับฉัน”

“ส่วนตัวหนูคิดว่านักสู้เหมาะสุดค่ะ คุณพ่อเตะเก่งนี่นา”

นักสู้... นั่นสินะ เสียดายวิชาเตะแย่ กดเลือกโดยไม่กังวล แต่ทว่า...

[ระบบ: เกิดข้อผิดพลาด ท่านไม่สามารถเปลี่ยนเป็นคลาสนั้นได้]

“?????”

ไร้สาระอะไรเนี่ย?