บทที่ 33 - จิ้งจอกห้าหาง แผ่นป้ายขอพร และชุดคลุมนักบวช

บทที่ 33 - จิ้งจอกห้าหาง แผ่นป้ายขอพร และชุดคลุมนักบวช

เปิดประตูมาก็โดนเลยเหรอ?

อุเอสึกิ โทรุ ที่ใช้นิ้วโป้งดันดาบออกจากฝักไปหน่อยหนึ่งชะงักกึก พบว่าสิ่งที่ดึงข้อเท้าเขาอยู่กลับเป็น...

ลูกจิ้งจอกขาวปลอด?

ความจริงจะบอกว่าขาวปลอดก็ไม่ถูกนัก เพราะในปราสาทเอโดะที่ฝนตกชุก เดินแค่สองก้าวก็เลอะโคลนเต็มตัว ลูกจิ้งจอกก็หนีไม่พ้นเช่นกัน

ตัวมันยาวไม่เกินสามสิบสี่สิบเซนติเมตร ขนที่เคยขาวฟูฟ่องมีโคลนสีดำติดเกรอะกรัง

แต่จิ้งจอกดูจะไม่ใส่ใจเรื่องพวกนี้ มันเพียงแค่แกว่งหางสีขาวสั้นๆ ห้าหางไปมา เงยหน้าขึ้นใช้ดวงตาสีฟ้าดุจอัญมณีจ้องมองอุเอสึกิ โทรุ

เดี๋ยวนะ ห้าหาง?

ความระแวดระวังที่เพิ่งวางลงของอุเอสึกิ โทรุ พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง ตำนานว่าไว้ จิ้งจอกที่มีสามหางก็เรียกได้ว่าเป็น "ปีศาจ" แล้ว

งั้นจิ้งจอกห้าหางนี่มันไม่ใช่มหาปีศาจเลยเรอะ?

จ้องมองเหนือหัวลูกจิ้งจอกห้าหางอยู่ครู่หนึ่ง อุเอสึกิ โทรุ ก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่ามันมีระดับแค่ "ศูนย์ดาว"

เกิดอะไรขึ้น?

"จี๊ด จี๊ดๆ"

อุเอสึกิ โทรุ รู้สึกขากางเกงถูกกระตุกอีกครั้ง จิ้งจอกห้าหางส่งเสียงร้อง เห็นได้ชัดว่าอยากให้เขาตามไป

แล้วจุดหมายปลายทางคืออะไร?

กับดักที่ซ่อนคมเขี้ยวไว้? หรือขุมทรัพย์ที่ฝังสมบัติเก่าแก่?

น่าสนุกแฮะ

ไม่ว่ายังไง ความอยากรู้อยากเห็นของอุเอสึกิ โทรุ ก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาแล้ว ในฐานะคนนอกที่ไม่กลัวตาย ไม่มีเหตุผลที่เขาต้องกลัวจิ้งจอกเจ้าถิ่นลึกลับตัวกะเปี๊ยกนี่

"นำทางไป"

อุเอสึกิ โทรุ บุ้ยใบ้ไปทางจิ้งจอก

"จี๊ดจี๊ด!"

จิ้งจอกห้าหางดูเหมือนจะฟังภาษามนุษย์รู้เรื่อง พอได้รับคำตอบจากอุเอสึกิ โทรุ มันก็ร้องออกมาอย่างดีใจ วิ่งเหยาะๆ นำหน้าไป ทิ้งรอยเท้าเล็กๆ รูปดอกบ๊วยไว้เป็นทางยาวบนถนนโคลน

อุเอสึกิ โทรุ มองที่พื้น

รอยเท้านี้ค่อนข้างชัดเจน แต่ปีศาจที่มีสติปัญญาในปราสาทเอโดะน่าจะมีนับนิ้วได้ โดยรวมแล้วไม่น่าเกิดปัญหาใหญ่อะไร

อาจจะกลัวอุเอสึกิ โทรุ ตามไม่ทัน เดินไปได้ไม่กี่ก้าว จิ้งจอกห้าหางก็หันกลับมาร้องเรียกเบาๆ อีกสองที

"ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ"

อุเอสึกิ โทรุ ก้าวเท้า เดินเหยียบรอยเท้าจิ้งจอกจนมิดทุกรอย

และเมื่อเดินตามจิ้งจอกห้าหางไปได้สักพัก อุเอสึกิ โทรุ ก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าแทบไม่เจอมอนสเตอร์ลูกกระจ๊อกที่เดินเพ่นพ่านอยู่ในปราสาทเอโดะเลย

ถึงเจอ จิ้งจอกห้าหางก็พาเขาหลบเลี่ยงไปได้อย่างง่ายดายราวกับรู้อนาคต

ต้องรู้ไว้ก่อนนะว่า ปกติเขาเดินไม่ถึงสิบนาที ก็จะโดนซามูไรพเนจรฟันฉับสองฉับส่งกลับโลกความจริงแล้ว

พอมาหยุดที่หัวมุมถนนแห่งหนึ่ง อุเอสึกิ โทรุ ก็ย่อตัวลงถามเสียงเบา เติมคำยกย่องลงไปด้วย "พี่จิ้งจอก นายสัมผัสการเคลื่อนไหวของปีศาจพวกนี้ได้เหรอ?"

"จี๊ดจี๊ด"

จิ้งจอกห้าหางพยักหน้าอย่างภูมิใจ ยืนยันคำพูดของเขา

ความสามารถนี้มันโกงเกินไปแล้ว

แววตาอุเอสึกิ โทรุ ลุกวาว ถ้าเก็บจิ้งจอกห้าหางตัวนี้มาเลี้ยงได้ ต่อไปการสำรวจแผนที่ก็เหมือนเปิดโปรมองทะลุเลยไม่ใช่เหรอ?

"จี๊ด"

ดูเหมือนจะจับความคิดของอุเอสึกิ โทรุ ได้ จิ้งจอกห้าหางส่ายหน้าให้อย่างจริงจัง แล้วเดินนำต่อไป

ทำไมจิ้งจอกตัวนี้ฉลาดขนาดนี้เนี่ย?

อุเอสึกิ โทรุ ส่ายหน้าเงียบๆ ถ้าอีกฝ่ายให้ความร่วมมือ เขาก็ว่าจะลองถามเพื่อนมนุษย์เงินเดือนดูว่ามีวิธีจับภูตรับใช้ไหม

แต่ในเมื่อไม่ให้ความร่วมมือ... อุเอสึกิ โทรุ ค่อนข้างเคารพความสมัครใจของผู้อื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออีกฝ่ายเป็นมหาปีศาจที่เป็นมิตรและอาจซ่อนเขี้ยวเล็บไว้

ตามไปดูเงียบๆ ก่อนดีกว่าว่าจิ้งจอกตัวนี้จะทำอะไร

เดินเงียบๆ ต่อไปอีกสักพัก อุเอสึกิ โทรุ ก็เห็นจิ้งจอกห้าหางหยุดยืนที่หน้าเสาโทริอิที่จมดินไปครึ่งต้น แล้วยืดตัวขึ้น

เหมือนจะบอกว่า "ถึงแล้ว"

อุเอสึกิ โทรุ มองเข้าไปข้างใน พบว่านอกจากสีแดงชาดบนเสาโทริอิจะหลุดล่อนไปจนหมดแล้ว ทางเดินแคบยาวที่มุ่งสู่ศาลเจ้าก็เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำสีดำเหนียวหนืด ต้นไม้สองข้างทางเติบโตสะเปะสะปะ บิดเบี้ยวคดเคี้ยว ดูวังเวงน่าขนลุก

ศาลเจ้าทั้งหลังมองจากหน้าประตูแล้วดูรกร้างว่างเปล่า เหมือนไม่มีคนมาเยือนนานแล้ว

ทำไมบรรยากาศเหมือนห้องบอสจัง

"จะขึ้นไปเหรอ?"

จิ้งจอกห้าหางพยักหน้า ร้องจี๊ดๆ สองทีแล้วเดินนำขึ้นบันไดไปก่อน

อุเอสึกิ โทรุ จึงต้องตามไป เขาวางมือบนด้ามดาบระวังภัยรอบด้าน เตรียมชักดาบได้ทุกเมื่อ

แต่การเดินทางที่ดูวังเวงนี้กลับราบรื่นผิดคาด นอกจากพื้นลื่นนิดหน่อย ก็ไม่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเลย

เป็นเพราะก้าวข้ามเสาโทริอิ เข้าสู่เขตแดนศาลเจ้าแล้วหรือเปล่านะ...

เดินผ่านทางเดินยาวเหยียด ในที่สุดอุเอสึกิ โทรุ ก็เห็นตัวศาลเจ้า หรือก็คือวิหารกราบไหว้ และแน่นอน รูปปั้นสัตว์เทพผู้รับใช้ที่ตั้งอยู่สองข้างวิหาร

อุเอสึกิ โทรุ หรี่ตามองรูปปั้นจิ้งจอกสามหางตัวหนึ่ง แล้วถามว่า "พี่จิ้งจอก นี่นายหรือเปล่าเนี่ย?"

ตำนานว่าไว้จิ้งจอกสามหางต้องบำเพ็ญเพียรทุกร้อยปีถึงจะมีหางเพิ่มหนึ่งหาง งั้นตัวที่อยู่ตรงหน้าเขานี่ไม่ใช่อยู่เฝ้าศาลเจ้านี้ตัวเดียวมาอย่างน้อยสองร้อยปีแล้วเหรอ?

"จี๊ด!"

จิ้งจอกห้าหางเงยหน้าอย่างภาคภูมิใจ

มันย่ำเท้าเบาๆ เดินเข้าไปข้างใน ไม่นานก็คาบแผ่นป้ายขอพรหรือเอมะสีแดงอ่อนที่ว่างเปล่ามาวางตรงหน้าอุเอสึกิ โทรุ

"ให้นี่กับฉัน?"

"จี๊ด"

อุเอสึกิ โทรุ นั่งยองๆ รับแผ่นป้ายขอพรธรรมดาๆ มา "นายหมายความว่า ให้ฉันเอาแผ่นป้ายนี้ไปให้ใครสักคน?"

จิ้งจอกห้าหางพยักหน้าหงึกหงัก

[แผ่นป้ายขอพรศาลเจ้า]

[ระดับ: ไม่มี]

[ผล: ไม่มี]

[— แผ่นป้ายขอพรธรรมดาๆ บางทีมอบให้มิโกะของศาลเจ้าอาจจะมีผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง]

คำอธิบายกวนประสาท ไม่บอกด้วยว่าศาลเจ้าไหน มิโกะคนไหน... ภารกิจงงๆ อีกแล้ว

แต่เพื่อปั๊มค่าความชอบของจิ้งจอกห้าหาง อุเอสึกิ โทรุ ก็ไม่รังเกียจที่จะรับไว้

"ก็ได้" อุเอสึกิ โทรุ เก็บแผ่นป้ายเข้ากระเป๋ามิติ พยักหน้าให้จิ้งจอกที่ไม่กล้าส่งเสียง "เรื่องนี้ ฉันช่วย แต่จะเสร็จเมื่อไหร่ไม่รู้นะ"

"จี๊ดจี๊ด!"

จิ้งจอกห้าหางร้องอย่างดีใจ มันงับขากางเกงอุเอสึกิ โทรุ อีกครั้ง สื่อให้ตามมันเข้าไปข้างใน

อุเอสึกิ โทรุ ทำตามน้ำ เดินตามจิ้งจอกห้าหางเข้าไปในวิหารกราบไหว้ แล้วก็เห็นชุดคลุมยาวสีขาวนวลที่วางบูชาอยู่กลางวิหาร

ชุดคลุมตัดเย็บประณีต ประดับด้วยลายดอกซากุระสีแดงเข้ม และที่สำคัญที่สุดคือไม่มีคราบสกปรกหรือฝุ่นเกาะเลย ตัดกับสภาพแวดล้อมเสื่อมโทรมรอบข้างอย่างสิ้นเชิง

จิ้งจอกห้าหางกระโดดขึ้นไปบนแท่นบูชาข้างๆ ร้องจี๊ดๆ ใส่เขา

อุเอสึกิ โทรุ ชะงัก ถามลองเชิงอย่างไม่เชื่อหู "นายหมายความว่า ให้ชุดนี้กับฉัน?"

"จี๊ด~"

จิ้งจอกห้าหางใช้จมูกดันชุดคลุมมาทางเขา

ไม่นึกว่าจะมีเรื่องดีๆ แบบนี้ อุเอสึกิ โทรุ ยื่นมือไปสัมผัสชุดคลุม วินาทีที่เห็นค่าสถานะเขาก็คิดในใจว่าคุ้มแล้วงานนี้

[ชุดคลุมนักบวช]

[ระดับ: ดีเยี่ยม]

[ผล: เพิ่มพลังอาคมเล็กน้อย ความเร็วในการร่ายอาคม]

[— ชุดคลุมนักบวชของศาลเจ้าไร้นาม ตราสัญลักษณ์และรูปแบบอาคมเลือนหายไปตามกาลเวลา ไม่สามารถระบุได้ว่ามาจากที่ไหน มาจากยุคสมัยใด]

ถึงฮันนะหน้ายิ้มคงใส่ชุดยาวรุ่มร่ามแบบนี้สู้ไม่ได้ แต่นี่มันการลงทุนเพื่ออนาคต รอสุ่มได้ปีศาจสายเวทเมื่อไหร่ก็ใส่ได้เลย

งานนี้วิน-วิน ทั้งคนทั้งจิ้งจอกพอใจกับการแลกเปลี่ยน

เก็บชุดคลุมไป อุเอสึกิ โทรุ เดินไปที่เสาโทริอิของศาลเจ้าร้างโดยมีจิ้งจอกห้าหางเดินมาส่ง

เขาเดินออกไปอีกสองสามก้าว แต่ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ ตามหลังมาอีก

อุเอสึกิ โทรุ จึงหันกลับไป "นายจะเฝ้าศาลเจ้านี้ตลอดไปเหรอ?"

"จี๊ด" จิ้งจอกห้าหางพยักหน้า

อุเอสึกิ โทรุ โน้มน้าว "ศาลเจ้านี้จะไม่มีคนมาอีกแล้วนะ ไม่ออกไปดูโลกภายนอกกับฉันหน่อยเหรอ?"

จิ้งจอกห้าหางส่ายหน้าเงียบๆ หันหลังกลับเดินหายเข้าไปในความมืดอันเงียบสงัดภายใต้สายตาของอุเอสึกิ โทรุ

ในเมื่อส่งแขกผู้ใจดีเสร็จแล้ว มันก็ควรกลับได้แล้ว

อุเอสึกิ โทรุ มองแผ่นหลังเล็กจิ๋วนั้น นึกถึงชุดคลุมนักบวชที่สะอาดเอี่ยม

บางทีจิ้งจอกห้าหางคงดูแลรักษาชุดนั้นอย่างดีทุกวัน หวังว่าเมื่อนักบวชกลับมาจะได้ใส่ชุดนี้ทันที แล้วซ่อมแซมศาลเจ้า ฟื้นฟูระเบียบกฎเกณฑ์

แต่มันรอมาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เจอนักบวชคนที่ควรจะได้ใส่ชุดนั้น และมันก็รู้ดีว่า บางทีมันอาจจะไม่มีวันได้เจอคนคนนั้นอีกแล้ว

ดังนั้นจิ้งจอกห้าหางถึงได้มอบชุดคลุมตัวใหม่เอี่ยมนี้ให้กับเขา

ถอนหายใจด้วยความซาบซึ้งใจเล็กน้อย อุเอสึกิ โทรุ ก็ออกจากแดนนิรันดร์ ขืนนอนนานกว่านี้ริริโกะจะสงสัยเอาได้

จิ้งจอกห้าหางหันกลับมา เห็นว่าฮันนะที่เอาชุดคลุมนักบวชไปได้หายตัวไปแล้ว

มันจึงพยักหน้าอย่างพอใจ กระโดดขึ้นไปบนแท่นบูชากลางวิหารในสองสามก้าว เพราะตรงนั้นอุ่นที่สุด สะอาดที่สุด และกว้างที่สุด

เจ้าจิ้งจอกน้อยขดตัวลง หลับลึกไป

ลมชื้นแฉะของปราสาทเอโดะพัดเข้ามาในศาลเจ้าที่ว่างเปล่าเหมือนเช่นเคย แต่จิ้งจอกห้าหางไม่สะดุ้งตื่นจากฝันอีกแล้ว

เพราะจากนี้ไป มันไม่ต้องกังวลว่าจะดูแลชุดคลุมนั้นยังไงอีกแล้ว

[จบแล้ว]