CD บทที่ 561 การสอบปากคำอย่างไม่เป็นทางการ

“เดี๋ยวนะ! ตอนแรกมันไม่มีกลิ่นนี้ไม่ใช่เหรอ!?” ผางหยงสูดกลิ่นอากาศอีกครั้งขณะที่เขาเดินไปที่ประตู “ดูเหมือนว่า… มันจะมาจากข้างนอก เหม็นอะไรอย่างนี้!”

เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ประตู จู่ ๆ ชุ่ยหลี่จูที่นอนอยู่บนพื้นก็กระโดดขึ้นจากพื้น พร้อมกับเตะคนร้ายคนหนึ่งก่อนจะพุ่งผ่านกลุ่มคนไป โดยตั้งใจจะหนีออกไปทางหน้าต่างที่อยู่ด้านหลัง

อย่างไรก็ตาม คนร้ายเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี หนึ่งในนั้นเข้ามาขวางทางชุ่ยหลี่จูเอาไว้

“อย่าคิดหนีเลย มาสนุกกับพวกเราดีกว่า!” หนึ่งในลูกน้องยิ้มอย่างร้ายกาจขณะพูดว่า “คุณหนูชุ่ย คุณคือเทพธิดาแห่งความฝันของเรา ร่างกายของคุณช่างเย้ายวนเหลือเกิน…”

จากนั้น กลุ่มชายฉกรรจ์ก็เริ่มล้อมเธอไว้

“อย่าเข้ามาใกล้นะ! ไม่งั้นฉันจะเรียกตำรวจ!” ชุ่ยหลี่จูคำราม

แต่หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็รู้ตัวว่าเธอเพิ่งเปลี่ยนชุดเสร็จหลังจากอาบน้ำ เธอจึงไม่ได้พกโทรศัพท์มือถือติดตัวมาด้วย

เมื่อมองดูใบหน้าไร้เดียงสา และหน้าอกใหญ่โตของชุ่ยหลี่จู รวมไปถึงภาพที่เธอสวมเสื้อผ้าน้อยชิ้น กลุ่มชายฉกรรจ์เริ่มน้ำลายไหล พวกเขาไม่อาจหักห้ามใจตัวเองได้อีกต่อไป

*โครม!*

ในช่วงเวลาสำคัญนั้นเอง จ้าวหยู่ก็บุกเข้ามาจากภายนอก ซึ่งผางหยงที่กำลังตรวจสอบที่มาของกลิ่นเหม็นตรงหน้าประตูอยู่ ถูกประตูผลักไปให้กระเด็นถอยออกไป

“อย่าขยับ! นี่ตำรวจ!” จ้าวหยู่ตะโกนพร้อมทำท่าจับด้ามปืน

“ห๊ะ!?” พวกชายฉกรรจ์นตกใจขณะที่พวกเขามองไปทางจ้าวหยู่

“พวกคุณถูกล้อมไว้หมดแล้ว!” จ้าวหยู่ตะโกน แต่เขายังไม่ได้ดึงปืนออกมา

เหล่าคนร้ายที่อยู่ภายใต้การนำของผางหยงเป็นพวกหัวขโมยที่เก่งในการไขกุญแจ ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างโจรกับอันธพาลก็คือพวกเขากลัวตำรวจมาก เหมือนเวลาหนูเห็นแมว

ทันทีที่พวกเขาได้ยินจ้าวหยู่เรียกตัวเองว่าเป็นตำรวจ พวกเขาก็เริ่มวิ่งหนีทันที ทุกคนต่างกระโจนออกจากหน้าต่างอย่างช่ำชอง แค่เพียงพริบตากลุ่มชายฉกรรจ์ก็หนีออกไปหมดแล้ว

‘แม่งเอ๊ย!’

จ้าวหยู่ยืนอยู่ที่ประตูและตกตะลึง เขาตั้งใจไว้แต่แรกว่าจะสู้รบกับพวกเขา แต่จู่ ๆ พวกเขาก็หลบหนีไปอย่างรวดเร็ว

ทางด้านชุ่ยหลี่จู เธอเห็นจ้าวหยู่ก็รู้สึกกลัวยิ่งกว่าเดิม เธอรีบวิ่งไปที่หน้าต่างด้านหลังเช่นกัน

จ้าวหยู่มาที่นี่เพื่อเธอโดยเฉพาะ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถปล่อยให้เธอหนีไปได้ เขาจึงรีบหยิบเก้าอี้ขึ้นมาแล้วโยนมันไปขวางหน้าต่าง

ชุ่ยหลี่จูเห็นดังนั้นก็เลิกคิดที่จะหนีไปทางหน้าต่างด้านหลัง เธอหันไปมองที่หน้าต่างบานเล็กในห้องนอน อย่างไรก็ตาม จ้าวหยู่ไปถึงที่นั่นก่อนเธอ และคว้าเสื้อผ้าของเธอไว้

จากนั้นก็มีความวุ่นวายเกิดขึ้น ชุ่ยหลี่จูสวมชุดนอนหลวม ๆ และจ้าวหยู่คว้ามันอย่างแรงจนทำให้เกิดผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง ชุดนอนหลุดลงมาตามร่างกายที่เรียบเนียนของชุ่ยหลี่จู และเมื่อเธอวิ่งไปที่หน้าต่าง เธอก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าเธอกำลังเปลือยกายอยู่

ชุ่ยหลี่จูแทบจะสติแตก เธอรีบคว้าผ้าม่านมาปิดร่างกายของเธอ เธอยังคงตั้งใจที่จะหนีออกไปทางหน้าต่าง แต่จ้าวหยู่กระโจนไปข้างหน้าอีกครั้ง และคว้าข้อเท้าของเธอไว้

“มานี่!” จ้าวหยู่ตะโกนขณะที่เขาดึงชุ่ยหลี่จูออกจากหน้าต่าง

เนื่องจากชุ่ยหลี่จูจับไม่แน่นพอ ผ้าม่านที่คลุมร่างของเธอจึงหลุดออก ขณะนั้น เธอถูกจ้าวหยู่ยกห้อยหัวลง

“ฮึ่ม!” จ้าวหยู่เม้มปาก และพ่นลมหายใจ “ดูสิว่า คราวนี้เธอจะใช้อะไรมาตีเข่าฉันได้อีก!”

สิ่งที่จ้าวหยู่พูดทำให้ชุ่ยหลี่จูนึกถึงการพบกันครั้งก่อนของพวกเขา ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้เธอเหวี่ยงตัวไปในอากาศอย่างแรง และกอดน่องของจ้าวหยู่ จากนั้นเธอก็อ้าปากและกัดเขา เธอกัดน่องของจ้าวหยู่อย่างแรง และตอนนี้มีเลือดไหลซึมออกมาจากกางเกงของเขา

จ้าวหยู่ร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เขารีบโยนชุ่ยหลี่จูลงกับพื้น เขาไม่เคยคาดคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะโจมตีอย่างป่าเถื่อนเช่นนี้

แต่เขาไม่มีเวลาคิดมากนัก เพราะทันทีที่ชุ่ยหลี่จูถูกโยนลงพื้น เธอก็อาเจียนขึ้นมาอย่างกะทันหัน จ้าวหยู่รีบยกขาข้างหนึ่งของเขาออกไป ก่อนที่เขาจะโดนอาเจียนใส่

‘อี๋! เกือบไปแล้ว!’

จ้าวหยู่เห็นว่าชุ่ยหลี่จูยังคงอาเจียนอยู่บนพื้น เขาจึงตัดสินใจใส่กุญแจมือที่ขาของเธอแทน ซึ่งชุ่ยหลี่จูแทบจะไม่ได้สังเกตเห็น เพราะเธอยังคงอาเจียนอย่างต่อเนื่อง

จ้าวหยู่ครุ่นคิดว่า ‘เป็นไปได้ไหมว่าเธอกำลังตั้งครรภ์อยู่!?’

จ้าวหยู่ไม่สามารถยืนอยู่เฉย ๆ ได้อีกต่อไป เขาเดินเข้ามาลูบหลังเธออย่างมีน้ำใจ เธอเริ่มดีขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เขาจะลูบหลังเธอ แต่ในขณะที่เขาลูบหลังเธอ เธอก็กลับมาอาเจียนอีกครั้ง

“พอแล้ว… พอแล้ว…” ชุ่ยหลี่จูดิ้นรน ร่างกายของเธอสั่นเทา “เหม็นเหลือเกิน… มันเหม็นเหลือเกิน…”

‘โอ้…’

จ้าวหยู่ดมเสื้อของเขาแล้วรู้ทันทีว่ามีปัญหาอะไร เธออาเจียนเพราะน้ำหอมที่ติดอยู่บนเสื้อผ้าของเขา แล้วเธอได้กัดกางเกงของเขาไปก่อนหน้านี้ด้วย

‘มันออกจะน่าอายหน่อย ๆ นะ…’

ทันใดนั้น จ้าวหยู่ก็นึกถึงฉากก่อนหน้านี้

‘เหตุผลที่พวกโจรหนีไปอย่างรวดเร็วเป็น เพราะกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของฉันหรือเปล่านะ?’

‘ไม่มีทาง!’

จ้าวหยู่มองไปรอบ ๆ ขณะที่ชายเหล่านั้นเพิ่งจากไปไม่นานนี้ หากพวกเขารู้ว่าตอนนี้เขาอยู่คนเดียว พวกเขาอาจกลับมาเล่นงานเขา ดังนั้น เขาต้องรีบไปจากที่นี่

จ้าวหยู่จึงเข้ามาช่วยใส่ชุดนอนให้กับชุ่ยหลี่จู จากนั้นก็อุ้มเธอกลับไปที่รถ แน่นอนว่าเมื่อขาของเธอถูกใส่กุญแจมืออยู่ จ้าวหยู่จึงสามารถอุ้มเธอไว้บนไหล่ได้เท่านั้น

จ้าวหยู่คิดเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นจึงตัดสินใจไม่พาเธอไปที่สถานีตำรวจ แต่กลับพาเธอกลับไปที่โรงแรมของเขาแทน เหตุผลที่เขาทำเช่นนี้ไม่ใช่ เพราะความต้องการส่วนตัว แต่เป็นเพียงเพราะว่าเขามีกลิ่นตัวแรงเกินกว่าจะไปที่สถานีตำรวจ

อันที่จริง เขาสังเกตเห็นว่าน้ำหอมกลิ่นหมูนั้นดูจะฉุนมากขึ้นไปอีก เขาคิดว่าถ้าไม่กลับไปอาบน้ำให้เร็ว ๆ นี้ เขาอาจจะอาเจียนออกมาด้วย

หลังจากเข้าไปในห้องพักในโรงแรมแล้ว จ้าวหยู่ก็รู้ว่าชุ่ยหลี่จูไม่ใช่โจรธรรมดา แม้ว่าเธอจะถูกใส่กุญแจมือถึงสิบสองคู่ แต่เธอก็สามารถปลดล็อกทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย ดังนั้น จ้าวหยู่จึงมัดแขนขาของเธอไว้ข้างหลังอย่างแน่นหนา และคล้องเชือกไว้รอบคอของเธอ เพื่อที่เขาจะอาบน้ำได้อย่างสบายใจ โดยไม่ต้องระแวงว่าเธอจะหลบหนี

ในห้องอาบน้ำ จ้าวหยู่เกือบจะใช้แชมพูอาบน้ำจนหมดขวดเพื่อให้แน่ใจว่ากลิ่นหมูถูกชะล้างออกไปหมดแล้ว

เมื่ออาบน้ำและแต่งตัวเสร็จ จ้าวหยู่ก็ถอนหายใจอย่างเซ็ง ๆ เขารู้สึกว่าการพบกับผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนกับเกอเกอทุกประการ แถมเธอบังเอิญมาขโมยยาในโรงพยาบาลจิตเวช ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ช่วยเรื่องความคืบหน้าของคดีมากนัก

เนื่องจากเขาไม่ได้รับเบาะแสใด ๆ เกี่ยวกับคดีฆาตกรรมไล่ล่า และวันใหม่กำลังจะมาถึงในเร็ว ๆ นี้ เขาจึงสงสัยว่าฆาตกรจะสังหารเหยื่อรายที่สี่แล้วหรือยัง?

สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตมนุษย์ มันจึงเป็นเรื่องเร่งด่วนที่เขาต้องให้ความสำคัญเป็นลำดับแรก

อย่างไรก็ตาม เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยและคิดฟุ้งซ่านเกี่ยวกับโจรสาว เขากำลังครุ่นคิดว่า ฉันควรคว้าโอกาสนี้สอบสวนเธอก่อน แล้วค่อยส่งเธอไปที่สถานีตำรวจในภายหลัง

หลังจากอาบน้ำแล้ว จ้าวหยู่จึงปลดชุ่ยหลี่จูออกจากพันธนาการก่อน จากนั้นจึงนั่งลงบนเตียงในโรงแรมเพื่อเริ่มการสอบสวนอย่างไม่เป็นทางการ…