CD บทที่ 371 ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

*เพล้ง!*

มีเสียงกระจกแตกอีกครั้ง จ้าวหยู่เตะชายคนหนึ่งทำให้เขาล้มลงบนโต๊ะกระจก มันแตกกระจาย เศษแก้วปลิวว่อนและบาดหน้าไส้กรอกอ้วน

ไส้กรอกอ้วนตกใจและเอาแขนหนาคล้ายใบธูปฤาษีปิดหน้า แต่เขาไม่กล้าลุกขึ้นจากโซฟา เมื่อเห็นจ้าวหยู่ที่โหดเหี้ยม ชายที่ชื่ออากุ้ยก็รีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับเครื่องรูดบัตรและบัตรธนาคารของจ้าวหยู่ จ้าวหยู่ไม่รอช้า เขาคว้าที่เขี่ยบุหรี่แล้วขว้างไป มันกระแทกเข้ากลางหลังของเขาเต็ม ๆ

“โอ๊ย!” อากุ้ยล้มลงบนพื้น ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดและเอามือกุมหลัง เขาเจ็บมากจนกระตุกไปทั้งตัว

“ไอ้บ้าเอ๊ย!” เมื่อจ้าวหยู่หันกลับมา เขาก็เตะชายตัวเตี้ยที่เปิดประตูให้เขา อากุ้ยลอยออกไปและพังกระถางต้นไม้ทั้งพวง

“ฮึ่ม!”

ทันใดนั้นชายผมหางม้าก็ลุกขึ้น เขายกหมัดขึ้นและพุ่งไปหาจ้าวหยู่ จ้าวหยู่ยกแขนขึ้นมาป้องกัน และฉวยโอกาสคว้าคอเสื้อของอีกฝ่าย แล้วดันหลังของเขาเข้ากับกำแพง!

จากนั้น จ้าวหยู่ก็รัวหมัดใส่หน้าเขา หมัดของจ้าวหยู่นั้นหนักหน่วงมาก แม้ว่าชายผมหางม้าจะพยายามป้องกันอย่างสุดชีวิต แต่เขาก็ไม่สามารถป้องกันได้หมด ถึงเขาจะเอาแขนบังหน้าเอาไว้ แต่จมูกของเขาก็ยังมีเลือดออก และใบหน้าของเขาก็เสียโฉม หลังศีรษะของเขากระแทกเข้ากับประตูที่ทำหน้าที่เป็นฉากกั้นอย่างแรง!

*พลัวะ! พลัวะ! พลัวะ!*

จ้าวหยู่ปล่อยหมัดต่อเนื่องสามครั้ง จากนั้นปล่อยคอเสื้อของชายคนนั้นออกในหมัดสุดท้าย เมื่อเขาชกหมัดสุดท้าย ชายผมหางม้าก็กระแทกประตูและลอยไปในห้อง! กำแพงด้านหลังพังทลาย ผ้าม่านฉีกขาด แม้แต่หลอดไฟโคมไฟก็แตก ชายผมหางม้าได้แต่คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด

หลังจากที่ชายผมหางม้าพ่ายแพ้ เหลือเพียงไส้กรอกอ้วนที่ยังนั่งอยู่บนโซฟาอย่างตกตะลึง

ตั้งแต่เขาเริ่มธุรกิจมา เขาไม่เคยเห็นใครโหดเหี้ยมเท่านี้มาก่อน เมื่อเขาเห็นจ้าวหยู่มองมาที่เขา เขาก็ก้มหัวลงอย่างรวดเร็ว เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับจ้าวหยู่

“เขามาแล้ว! จัดการเขาซะ!” คนที่ถอยไปเพราะทีวีได้รีบขึ้นไปชั้นบนอีกครั้ง คราวนี้ทุกคนมาพร้อมกับท่อนไม้!

จ้าวหยู่ต้องการที่จะทุบตีไส้หรอกอ้วน แต่เขาเห็นว่าคนที่อยู่ชั้นล่างกำลังกรูเข้ามาอีกครั้ง เขาชี้ไปที่พวกเขาอย่างดุร้ายและหันไปต่อสู้!

ชายคนแรกเดินเข้ามาและต้องการที่จะโจมตีจ้าวหยู่จากด้านหน้า จ้าวหยู่เบี่ยงตัวหลบ และจับท่อนไม้ของอีกฝ่ายด้วยมือซ้ายในขณะที่เขาตบหน้าของชายคนนั้นด้วยมือขวา แต่เนื่องจากองศาไม่เอื้ออำนวย หมัดของเขาจึงไม่แรงพอ อีกฝ่ายจึงดึงเอาท่อนไม้กลับและตีร่างของจ้าวหยู่ ในเวลาเดียวกัน มีอีกคนหนึ่งเข้ามาทางซ้ายของจ้าวหยู่ต้องการที่จะโจมตีเขาแบบไม่ทันตั้งตัว

จ้าวหยู่เตะอย่างแรง ทำให้คนที่มีท่อนไม้ลอยกลับไป คนที่อยู่เบื้องหลังจึงกรูเข้าไปข้างหน้าและตีจ้าวหยู่ด้วยท่อนไม้อย่างชุลมุน

จ้าวหยู่ไม่สามารถหลบได้อีกต่อไป เขาได้คว้าคนที่อยู่หน้าสุดแล้วเหวี่ยงเขาไปรอบๆ ท่ามกลางความโกลาหล ท่อนไม้หลาย ๆ ท่อนฟาดเข้าที่ร่างของชายคนนั้น และเขาเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

ขาและหลังของจ้าวหยู่ก็ถูกฟาดเช่นกัน แต่เขาไม่ได้รับผลกระทบมากนัก เขาปล่อยหมัดออกไปสองสามหมัด ทันใดนั้นจมูกของคนสองคนก็หัก

“ย๊าก!”

จ้าวหยู่โขกศีรษะคนที่พยายามจะคว้าตัวเขา จากนั้นเขาก็ลดศีรษะลงและพุ่งผ่านฝูงชนเหมือนวัวกระทิง ผลักชายคนนั้นและอีกคนสามคนที่อยู่ข้างหลังเขา!

อย่างไรก็ดี ด้านหลังทั้งสามคนคือบันได เมื่อจ้าวหยู่พุ่งเข้าใส่พวกเขา ทันใดนั้นพวกเขาก็ลอยขึ้นจากพื้นและกลิ้งลงบันไดไป!

บันไดไม้ไม่แข็งแรงมากนัก เมื่อทั้งสามคนตกลงไป ช่วงกลางของบันไดก็หัก และในเวลาไม่นาก็มีเสียงดังสนั่น ปรากฏว่าบันไดทั้งหมดได้พังทลายลง!

*พลัวะ!*

จ้าวหยู่กระแทกหมัดใส่หน้าคนที่ยังเหลืออยู่ จากนั้น เขาได้คว้ากางเกงของเขาและโยนเขาลงบันไดไป คนผู้นั้นตกจากที่สูงและเป็นลมหมดสติไป

ในกลุ่มคนที่บุกขึ้นมา ตอนนี้เหลือเพียงชายที่ถือท่อนไม้ เขาต้องการที่จะต่อสู้กับจ้าวหยู่ แต่เขาเห็นเขาการกระทำที่โหดร้าย เขาก็รู้สึกหวาดกลัว เมื่อเขาเห็นจ้าวหยู่หยิบท่อนไม้และเดินเข้ามา เขาก็ตกตะลึง เขายกมือขึ้นและโยนอาวุธของเขาออกไปทันที จากนั้น เขาก็กระโดดลงมาจากชั้นสอง!

น่าเสียดายที่เขาไม่ได้ดูว่าตัวเองกำลังกระโดดลงไปทางไหน ตรงที่เขากระโดลงไปนั้นเต็มไปด้วยกระบองเพชรในกระถาง หลังจากที่เขากระโดดลงไป คนอื่น ๆ ก็ได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดจากด้านล่าง…

เมื่อมองไปฉากตรงหน้า ไส้กรอกอ้วนลูบหลังศีรษะของเขา เขาดูเศร้าหมอง เขาหยิบโทรศัพท์สีขาวขึ้นมา ดูเหมือนว่าเขากำลังจะขอความช่วยเหลือ แต่ ณ ตอนนี้ บันไดขึ้นชั้นสองได้พังลงไปแล้ว ต่อให้ความช่วยเหลือมาถึงก็ใช่ว่าจะขึ้นมาได้ง่าย ๆ

จ้าวหยู่ยิ้มและเดินมาหาไส้กรอกอ้วน เขาเอาหน้าไปใกล้ไส้กรอกอ้วน

ไส้กรอกอ้วนเห็นรอยยิ้มของจ้าวหยู่และตระหนักถึงบางสิ่ง เขาวางโทรศัพท์ลงอย่างรวดเร็ว!

ในเวลาเดียวกัน ฮัวฮัวเปิดประตูและวิ่งออกจากห้อง เธอเห็นการกระทำอันโหดเหี้ยมของจ้าวหยู่ เธอคาดไม่ถึงเลยว่าเจ้าหน้าที่จ้าวนั้นเก่งกาจถึงขนาดสามารถเอาชนะลูกน้องที่ดุร้ายหลายสิบคนได้ด้วยตัวคนเดียว!

"ฮัวฮัว มานี่!“จ้าวหยู่กวักมือเรียกฮัวฮัว เมื่อฮัวฮัวมาข้างหน้าเขา เขาผายมือแล้วถามว่า”มาดูสิ ในบรรดาคนเหล่านี้ คนไหนที่ทำร้ายเธอ!”

“พี่หยู่ ฉันไม่เป็นไร!” ฮัวฮัวตอบเสียงสั่น “ฉัน… ฉันไม่เป็นไร! ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ!”

“มันจะไม่เป็นได้ยังไง!? สิ่งที่ฉัน ราชาเทพ พูดไปแล้วก็ไม่อาจเอาคืนคำได้!” จ้าวหยู่ยิ้มอย่างมุ่งร้ายและกวักมือเรียกไส้กรอกอ้วน “ถ้าฉันไม่เรียกร้องความยุติธรรมให้เธอได้ ไส้กรอกอ้วนก็คงไม่มีความสุขใช่ไหม?”

“เออ…” ใบหน้าของไส้กรอกอ้วนเต็มไปด้วยเหงื่อ เขาพูดอะไรไม่ออก

“เฮ้ย! ใช่ไหม!?” จ้าวหยู่เช็ดเลือดบนข้อนิ้ว ขณะที่ดวงตาของเขาจ้องมองอย่างเย็นชา

“ใช่ ๆ…” ไส้กรอกอ้วนตื่นตัว ในฐานะเจ้านาย เขาไม่คุ้นเคยกับการถูกไล่ต้อนอย่างนี้มาก่อน

“โอ้! ไส้กรอกอ้วน ช่างกล้าหาญเสียจริง น่านับถือ ๆ!” จ้าวหยู่เข้าไปและชกไปที่หน้าของไส้หรอกอ้วนโดยอีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว

*พลุบ*

เนื่องจากใบหน้าของฝ่ายหลังนั้นเต็มไปด้วยไขมัน หมัดจึงดูเหมือนโดนน้ำ ทำให้เกิดเสียงกระเพื่อมเบา ๆ

ทันใดนั้นจมูกของไส้กรอกอ้วนก็มีเลือดออก เท่าที่ดูเขาต้องเจ็บมาก ๆ จนอยากจะร้องเสียงดัง แต่แม้เขาจะเจ็บสักเพียงใด แต่เขาก็ไม่ส่งเสียงออกมา

“โห? ไม่คิดว่าจะทนไม้ทนมือได้ เยี่ยมมาก!” จ้าวหยู่ยกกำปั้นขึ้นและชกอีกหมัด หมัดนั้นทำให้ใบหน้าของไส้หรอกอ้วนเลือดออก และดวงตาของเขาก็ดูบิดเบี้ยว

*พลุบ!*

หลังจากชกครั้งที่สาม ไส้กรอกอ้วนทนไม่ได้อีกต่อไป ทันใดนั้นเขาก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นสูงและอ้อนวอน

“ใช่ ใช่ ใช่ คุณพูดถูก! ฉันเต็มใจ! ฉันดีใจ! ได้โปรดหยุดชกฉันได้แล้ว ได้โปรดหยุด…”

จากนั้น จ้าวหยู่กำหมัดของเขาและพูดอย่างดุร้ายว่า "ไส้กรอกอ้วน จงปฏิบัติตามกฎ ถ้าคุณเป็นส่วนหนึ่งของท้องถนนจริง ๆ คนที่ทำอย่างถูกต้องและเหมาะสมเท่านั้นที่จะเป็นผู้ชำระหนี้ของตนได้ ฉันให้เงินคุณซึ่งมันก็ครอบคลุมค่ารักษาพยาบาลด้วย

แต่ฉัน ราชาเทพจ้าว มีหลักการอื่นเพิ่มเติม นั่นก็คือ ตาต่อตา ฟันต่อฟัน! ดูนี่สิ!“เขายกมือขึ้นและคว้าตัวฮัวฮัวเข้ามา เขาชี้ไปที่ใบหน้าของฮัวฮัวและพูดว่า”ความผิดที่เกิดขึ้นจากการชกจะต้องได้รับการแก้ไขด้วยการชก คุณเห็นด้วยกับฉันไหม!?"

“เห็นด้วย ฉันเห็นด้วย…” ไส้กรอกอ้วนสั่นด้วยความกลัว และไม่กล้าไม่เห็นด้วย

“เร็วเข้า ฮัวฮัว บอกมา ใครทำร้ายคุณ?” จ้าวหยู่ดึงฮัวฮัวเข้ามาในอ้อมกอดของเขาและบอกให้ฮัวฮัวชี้ตัวคนทำร้ายเธอ

แม้ว่าฮัวฮัวจะสั่นเทาด้วยความกลัว แต่อ้อมกอดของจ้าวหยู่ก็ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ราวกับว่าในโลกนี้มีเพียงหน้าอกของจ้าวหยู่เท่านั้นที่สามารถให้ความรู้สึกเช่นนี้แก่เธอได้!

"เขา! เขา! และ… เขา!” ฮัวฮัวชี้ไปที่ชายสองคน จากนั้นชี้ไปที่ชายผมหางม้าที่อยู่ห่างออกไป

"เยี่ยม!" จ้าวหยู่ยิ้มจาง ๆ ก่อนอื่นเขาลากสองคนที่อยู่ใกล้ที่สุดไปที่กลางห้อง จากนั้นเดินเข้าไปในห้องที่พังทลายและลากชายที่ไว้ผมหางม้าออกมา

“อ๊ากกก!” ชายผมหางม้ากำลังเจ็บปวดอย่างมาก และแม้แต่ฮัวฮัวก็ยังรู้สึกเสียใจแทนเขา