CD บทที่ 267 ท่าไม้ตายของจ้าวหยู่

*ซ่า…*

ณ ห้องน้ำหญิงที่ร้านอาหารโมนาลิซ่า ในที่สุด เหยาเจียก็ผ่อนคลายเมื่อเธอทำธุระสำเร็จ แต่ด้วยจ้าวหยู่ที่ยืนอยู่ข้างเธอ ทำให้เธอรู้สึกอายมาก

“เจ้าหน้าที่จ้าว ฉัน... ฉันทำธุระเสร็จแล้วค่ะ!” เหยาเจียดึงกุญแจมือที่มัดพวกเขาสองคนไว้ด้วยกัน จากนั้น จ้าวหยู่ก็ถอดหน้ากากที่ปิดตาของเขาออก

จ้าวหยู่ได้ขอหน้ากากจากพนักงานเสิร์ฟ ก่อนที่เขาจะเข้าไปในห้องน้ำหญิงกับเหยาเจียเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ หลังจากถอดหน้ากากแล้ว ทั้งสองคนก็ออกจากห้องแคบ ๆ

เมื่อพวกเขาออกจากห้องน้ำ พนักงานเสิร์ฟหลายคนมองพวกเขาอย่างสนอกสนใจ จ้าวหยู่ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่เหยาเจียรู้สึกอับอายและพยายามฝังใบหน้าของเธอไว้ที่แผ่นหลังของจ้าวหยู่

“อะไร!? พวกแกมองหาอะไร!?” จ้าวหยู่ตะโกนและยกกุญแจมือที่ข้อมือของพวกเขาขึ้น “พวกแกไม่เคยเห็นคู่รักสวม ‘กำไลข้อมือ’ หรือไง!? ถ้ายังไม่หยุดมอง ฉันจะเริ่มคิดเงินพวกแก!”

หลังจากได้ยินคำเตือนอันป่าเถื่อนของจ้าวหยู่พนักงานเสิร์ฟก็มองไปทางอื่น จากนั้นเขาก็พาเหยาเจียออกจากร้านอาหารอย่างเฉยเมย เขาปีนขึ้นรถจากด้านผู้โดยสารอีกครั้งและขับไปที่สถานีตำรวจ

“เฮ้อ…” เหยาเจียกัดริมฝีปากของเธอและบอกจ้าวหยู่อย่างเชื่องช้า “เจ้าหน้าที่จ้าว ฉันต้องขอโทษคุณจริง ๆ นะคะ”

“ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง ถ้าหากผมจำเป็นต้องใช้ห้องน้ำ คุณไม่จำเป็นต้องสวมที่ปิดตาหรอกนะ” จ้าวหยู่พูดติดตลก

“…” เหยาเจียรู้สึกอายจนพูดไม่ออก

จ้าวหยู่รู้สึกว่าเขาพูดหยอกล้อเธอแรงเกินไป เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“อืม… อะแฮ่ม! เรื่องของคู่รักที่ต้องเลิกรากัน ใครบ้างล่ะที่จะไม่เคยเจอมาก่อน? แต่คุณไม่ต้องกังวลไป ไอ้สารเลวชางเจี๋ยคงไม่มีทางอยู่อย่างสงบสุขแน่นอน!!”

เมื่อพูดถึงเรื่องที่เหยาเจียเพิ่งประสบพบเจอ มันทำให้เธอเริ่มร้องไห้อีกครั้ง

“อย่าร้องไห้ การร้องไห้ไม่ช่วยอะไร!” จ้าวหยู่กล่าว "ในเมื่อคุณดื่มไปแล้วแต่ผมยังไม่ได้ดื่มเลย ผมรู้จักร้านหม้อไฟอยู่ร้ายหนึ่ง เราไปกินข้าวที่นั่นกันเถอะ จากนั้นเราไปที่สถานีและปลดล็อกกุญแจมือกัน!"

เหยาเจียยังคงหลั่งน้ำตาออกมาโดยเพิกเฉยต่อคำแนะนำของจ้าวหยู่

เมื่อจ้าวหยู่หยุดรถที่แผงขายอาหาร เธอเดินตามจ้าวหยู่ออกจากรถไปโดยไม่คัดค้านอะไร จ้าวหยู่พบเสื้อในรถเพื่อพันกุญแจมือก่อนที่จะนั่งลงที่โต๊ะใดโต๊ะหนึ่ง

ตอนนี้เวลาราว ๆ 2 ทุ่ม และไม่ใช่ชั่วโมงเร่งด่วนสำหรับแผงขายอาหาร ดังนั้นจึงมีคนไม่มากนัก ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวที่มีพระจันทร์เต็มดวงที่สว่างไสว แม้ว่าจะเป็นฤดูร้อน แต่ก็รู้สึกเย็นสบายและมีสายลมพัดเบา ๆ

จ้าวหยู่สั่งหม้อไฟ เนื้อแกะเสียบไม้และเบียร์ เหยาเจียกำลังจมอยู่ในความเศร้าโศกของเธอ เธอมองโต๊ะอย่างเศร้าสร้อยในความเงียบ ขณะที่เธอดื่มไวน์ไปทั้งขวดก่อนหน้านี้ แอลกอฮอล์ในร่างกายของเธอเพิ่งจะส่งผลกระทบเธอ ใบหน้าของเธอแดงและเธอดูมืดมนและไม่ตอบสนอง แต่ภายใต้แสงจันทร์ เธอยังดูสวยงาม

จ้าวหยู่หลงใหลในความงามของเธอ มันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นเร้าใจ นอกจากนี้ ผู้หญิงคนนี้เคยเป็นคนรักของเขา!

ไม่นานก็หม้อไฟ เนื้อแกะเสียบไม้และเบียร์ก็มาเสิร์ฟ จ้าวหยู่ก็เริ่มทานอาหารในขณะที่เขากำลังหิวโหย เหยาเจียไม่ได้ตั้งใจจะกิน แต่เธอรับเบียร์และดื่มมัน เบียร์หกลงบนผิวสีขาวราวหิมะของเธอและลงบนคอของเธอ เธอดูเหมือนหญิงขี้เมา

"อย่าเพิ่ง ๆ! ใจเย็น ๆ!" จ้าวหยู่เกือบจะถูกลวกโดยเนื้อแกะเสียบไม้ร้อน ๆ เมื่อเขาพยายามจะหยุดเหยาเจีย “ให้ตายสิ คุณค่อย ๆ ดื่มเดี๋ยวสำลัก! คุณ… เป็นอะไรรึเปล่า?”

“ฮิฮิฮิ” เหยาเจียหัวเราะ “เหมือนกับละครเลย! ที่จริงแล้วแย่ยิ่งกว่าในละครซะอีก! คนรักที่เติบโตมาด้วยกัน เพื่อนที่ดีที่สุดของคุณ! สองคนนี้ร่วมมือกันหักหลังอย่างโหดร้าย ทำไมละครเรื่องอย่างนี้ถึงเกิดขึ้นกับฉันด้วย? พวกเขา… พวกเขาทำอย่างนี้กับฉันได้อย่างไร!?”

"ผมคิดว่าพวกเขาคงทำเพื่อความตื่นเต้น!" จ้าวหยู่แสดงความคิดเห็นอย่างเป็นธรรมชาติ แต่เขาเปลี่ยนใจทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของเหยาเจีย “แต่คุณไม่ควรมองหาความตื่นเต้นแบบนี้! มันผิดศีลธรรมเกินไป! เหยาเจีย คุณต้องการให้ผมสอนบทเรียนไอ้สารเลวพวกนั้นไหม!”

“อย่า อย่า! ไม่จำเป็น!” เหยาเจียเป็นคนใจดี แม้จะเจ็บปวดแต่ก็ยังเป็นห่วงอีกฝ่าย “ตอนนี้บ้านของไจ๋หลินหลินยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว! ทั้งเธอและสามีของเธอ… ชางเจี๋ยและฉันต่างก็ย่ำแย่พอ ๆ กัน…”

"เหยาเจีย" จ้าวหยู่ถามด้วยความอยากรู้ "คุณรู้เรื่องนี้เมื่อไหร่?"

“เมื่อเช้านี้! สามีของไจ๋หลินหลินส่งวิดีโอมาให้ฉันเมื่อเช้านี้!” เหยาเจียพรั่งพรูอออกมา “เมื่อคืนนี้ สองคนนั้นอยู่ด้วยกันทั้งคืน! ชางเจี๋ยบอกฉันว่าเขากำลังจะไปติดต่อซื้อขายสินค้าตัวมใหม่ ในขณะที่ไจ๋หลินหลินบอกว่าเธอทำงานล่วงเวลา! นี่ต้องไม่ใช่ครั้งแรกอย่างแน่นอน ฮือ…”

"อืม..." จ้าวหยู่ขมวดคิ้วและถามว่า "แผนของคุณคืออะไร? ตอนนี้คุณได้หมั้นไปแล้ว!"

"ฉันไม่รู้!" เหยาเจียเริ่มร้องไห้และตอบอย่างลังเลว่า "เป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะยกโทษให้เขา! ไอ้บ้านั่นอายัดบัตรเครดิตและบัญชีธนาคารทั้งหมดของฉันภายใต้ชื่อของเขา! เงินเก็บจำนวนมากของฉัน! เขาไม่ได้แค่ทำร้ายจิตใจของฉันแต่ยังขโมยเงินไปด้วย!"

"หนอย!" จ้าวหยู่รู้สึกแย่และพูดว่า "ทำไมคุณไม่ส่งวิดีโอมาให้ผมจะจัดการเขาเอง การใส่ร้ายเป็นความเชี่ยวชาญของผม!"

“นั่น… นั่นดูไม่ดีเลย ถ้าคุณเปิดโปงเขา ฉันจะอับอายไปด้วย!”

“ผมจำได้ว่าชางเจี๋ยซื้อรถให้คุณใช่ไหม? เขาใช้ชื่อของคุณหรือเปล่า?” จ้าวหยู่ถามว่า "รถคันนั้นมันอยู่ที่ไหน?"

“รถยังอยู่ที่ศูนย์แต่สัญญาและเอกสารอื่น ๆ เป็นของชางเจี๋ย เขามีสิทธิ์คืนรถ! ลืมไปเถอะ ฉันเหนื่อยเกินกว่าจะจัดการกับคนแบบนี้! ฉัน… ฮือ…” เธอกำลังร้องไห้ขณะที่เธอพูดถึงเรื่องนี้

“เฮ้อ…” จ้าวหยู่ถอนหายใจ ‘ชีวิตก็เป็นแบบนี้ คดียาก ๆ กลับแก้ง่าย ๆ แต่เรื่องความสัมพันธ์กลับแก้ได้ยาก!’ เขาคิด

แต่ปัญหานี้ไม่ได้ยากสำหรับจ้าวหยู่ เขาเคยล้อเล่นกับสาว ๆ ในไนท์คลับและเขาเป็นคนที่น่าเชื่อถือมาก เขาเห็นเหยาเจียเสียใจมาก ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจใช้ท่าไม้ตายของเขา เขาบอกกับเธอด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ้าชู้

“เหยาเจีย ผมมีแผนการช่วยให้คุณแก้แค้นและทำให้คุณมี ‘ความสุข’ ด้วย คุณสนใจที่จะทำมันไหม?”

"อะไร?" เหยาเจียหยุดร้องไห้และถามว่า “ฉันไม่เชื่อคุณหรอก!”

"มันง่ายมาก" จ้าวหยู่ตอบว่า "มานอนกับฉันสิ! แล้วจากนั้นคุณก็ส่งรูปของเราบนเตียงไปให้เขา ผมรับรองเขาจะต้องโกรธอย่างแน่นอน!"

จ้าวหยู่พูดอย่างมั่นใจราวกับว่าเขาทำเพื่อความยุติธรรม เขาทำเหมือนกับว่าเขากำลังเสียสละตัวเองเพื่อช่วยเธอ

“หือ? คุณ…” เหยาเจียตะลึงและหัวเราะ “เจ้าหน้าที่จ้าว คุณนี่มันเลวจริง ๆ!”

“ฮิฮิฮิ… คุณหนูสิบสาม ในที่สุดเธอก็หัวเราะออกมา!” จ้าวหยู่พูดอย่างเจ้าเล่ห์ "ดูเหมือนว่าคุณกำลังจะซื้อแผนการแก้แค้นของผมสินะ ผมเดาว่าผมคงจะยอมแพ้และเสียสละตัวเอง"

“ฮิฮิฮิ…” เหยาเจียหัวเราะอย่างบ้าคลั่งด้วยน้ำตาบนใบหน้าของเธอ เธอรู้สึกเคอะเขินและต้องการจะเช็ดหน้าด้วยมือของเธอ แต่เธอลืมไปโดยสิ้นเชิงว่าเธอถูกใส่กุญแจมือกับจ้าวหยู่ ดังนั้นมือของจ้าวหยู่จึงถูกลากไปตามใบหน้าของเธอ

จ้าวหยู่เป็นคนไร้ยางอาย เขาเอาเปรียบและสัมผัสที่คอของเธอ ผิวของเหยาเจียเรียบลื่นและทำให้เกิดไฟฟ้าช็อตผ่านร่างกายของจ้าวหยู่ มันทำให้ฮอร์โมนของเขาพุ่งพล่านอยู่ภายใน

“อืม ขอโทษค่ะ!” เหยาเจียกล่าวอย่างเขินอาย ทำให้จ้าวหยู่ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น

“คุณกำลังทำอะไร? คุณกำลังฉวยโอกาสจากผมเหรอ?” จ้าวหยู่ที่กำลังเต็มไปด้วยอารมณ์แต่ก็พูดตามปกติ “เหยาเจีย คุณมันเลวจริง ๆ! แม้ว่าคุณจะเห็นด้วยกับความคิดของผม แต่ผมไม่ใช่พระอิฐพระปูน ผมอาจจะทนไม่ไหวก็ได้”

ความไร้ยางอายของจ้าวหยู่นั้นวิเศษมาก มันทำให้เหยาเจียหัวเราะอย่างมีความสุข ลืมสิ่งที่รบกวนเธอไปก่อนหน้านี้

เมื่อเห็นเหยาเจียหัวเราะอย่างมีเสน่ห์ จ้าวหยู่ก็ปลื้มปิติ เขาคิดว่าคำว่า ‘Kan’ ในวันนี้ มันต้องเกี่ยวข้องกับเหยาเจียอย่างแน่นอน

‘ตอนนี้ฉันสนิทกับเธอมากขึ้นแล้ว หมายความว่ายังมีโอกาสได้ไปต่อกับเธออีกไหม?’ เขาสงสัย. ‘แต่นั่นไม่ใช่เรื่องดี นี่ไม่ใช่การเอาเปรียบเธอเหรอ?’

เหยาเจียรู้สึกมึน ๆ เล็กน้อย เขาต้องการที่จะไปขั้นต่อไป แต่ดูเหมือนว่ามีบางอย่างขาดหายไป

จ้าวหยู่เป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ เขานึกแผนเด็ด ๆ ขึ้นมาได้ เขาพิมพ์ข้อความถึงโจวหยางขณะที่เหยาเจียกำลังกิน เขาขอให้พวกเขาช่วยเขาสร้างฉากที่ฮีโร่ช่วยหญิงสาวที่เดือดร้อนที่แผงขายหม้อไฟทันที!

จ้าวหยู่ยิ้ม ‘ถ้าแผนมันได้ผล ฉันจะไปต่อกับเธอได้จริง ๆ เหรอ?’ เขาสงสัย

แต่จ้าวหยู่ดูถูกพลังของ ‘Kan’ ต่ำไป เมื่อเขาพิมพ์ข้อความเสร็จและกำลังจะส่ง เหยาเจียก็ชี้ไปข้างหลังเขาและกรีดร้องเสียงดังออกมา