CD บทที่ 255 ศพประหลาด

ถนนหยู่ฮัวทั้งหมดอยู่ภายใต้เขตอำนาจของสถานีหรงหยาง เนื่องจากมีการปล้นธนาคารบนถนนสายนี้ จึงทำให้คดีนี้อยู่ในความรับผิดชอบของแผนกสืบสวนของสถานีหรงหยางโดยทันที

ตามคำสั่งของรองหัวหน้าหลัน เหมี่ยวอิงไม่ได้ไปที่สถานีตำรวจ แต่พาเพื่อนร่วมทีมที่ไปปิกนิกด้วยกัน มุ่งหน้าตรงไปยังที่เกิดเหตุทันที

ตอนนี้พวกเขาอยู่ในส่วนลึกของภูเขา ไม่ว่าพวกเขาจะขับรถเร็วแค่ไหน พวกเขาก็ไม่สามารถไปถึงที่เกิดเหตุได้ภายในหนึ่งชั่วโมง

สำหรับเมืองฉินชานอันเงียบสงบ การปล้นธนาคารถือเป็นข่าวใหญ่! เมื่อเหมี่ยวอิงและคนอื่น ๆ มาถึงที่เกิดเหตุ บริเวณโดยรอบธนาคารก็ห้ามมิให้คนทั่วไปเข้าไปโดยเด็ดขาด นอกจากเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ทำงานในคดีนี้แล้ว พวกขาไม่อนุญาตให้ผู้อื่นเข้าไปข้างใน

นักข่าวที่ได้ยินข่าวลือก็รีบไปรายงานข่าวไปแล้ว พวกเขาคาดเดาต่าง ๆ นานา แต่ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในธนาคาร

ตามที่จ้าวหยู่คาดเดา เมื่อเขาตามเหมี่ยวอิงเข้าไปในธนาคาร เขาเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจคนอื่น ๆ ทั้งหมดและใบหน้าที่คุ้นเคย คน ๆ นั้นก็คือนายเถา

นายเถาเป็นหนึ่งในผู้บริหารของธนาคารฉินชานและเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งธนาคาร เนื่องจากเกิดเหตุการณ์ร้ายแรง เขาจะไม่อยู่ที่นั่นได้อย่างไร

มันช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่จ้าวหยู่ได้ฝากธนบัตรเก่าสองแสนใบที่นายเถามอบให้เขาไว้ในธนาคารที่เขาดูแลอยู่ แต่สุดท้ายธนาคารก็ถูกปล้น ทำให้เขารู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

อย่างไรก็ตาม นายเถากำลังถูกทางตำรวจสอบปากคำอยู่ ดังนั้นเขาจึงไม่สังเกตเห็นการมาของจ้าวหยู่

สำหรับสถานีหรงหยาง นี่เป็นปัญหาร้ายแรง ในทางเทคนิค คนแรกที่ควรมาสอบสวนคือหัวหน้าหลิว อย่างไรก็ตาม หลิวชางฮูและเหมาเว่ยต่างก็เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล ในขณะที่เหมี่ยวอิงอยู่ในระหว่างลาพักร้อน ดังนั้นผู้รับผิดชอบงานสืบสวนก็คือรองหัวหน้าหลัน

แม้หลันเสี่ยวเสี่ยวมักจะทำงานนั่งโต๊ะ แต่รองหัวหน้าสถานีหญิงคนนี้มีประสบการณ์ในการสอบสวน เธอสั่งให้ตำรวจติดตามผู้ต้องสงสัยและรักษาที่เกิดเหตุเพื่อตรวจสอบสิ่งที่เกิดขึ้น ช่วยอำนวยความสะดวกแผนกนิติวิทยาศาสตร์เพื่อที่พวกเขาจะได้ใช้ความพยายามอย่างเต็มที่เพื่อค้นหาหลักฐานที่เกี่ยวข้อง

รองหัวหน้าหลันมีท่าทีผ่อนคลายเมื่อเห็นว่าเหมี่ยวอิงมาถึงแล้ว เธอรีบบอกฝ่ายหลังว่า

"เหมี่ยวอิง ในที่สุดคุณก็มาถึงแล้ว! ฉันเพิ่งได้รับคำสั่งจากหัวหน้าถัง เนื่องจากสถานการณ์พิเศษ คุณจึงได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ดูแลคดีนี้ ทั้งทีม A และทีม B อยู่ภายใต้การควบคุมของคุณ ได้โปรดช่วยไขคดีโดยเร็วที่สุดและจับกุมผู้ต้องสงสัยให้ได้!”

"รับทราบค่ะ!" เหมี่ยวอิงตอบรับทักทายเธอ “ฉันจะทำให้ที่สุด!”

รองหัวหน้าหลันพยักหน้าอย่างมีความสุขและอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นให้พวกเขาฟัง

เวลา 12:05 น. กลุ่มโจรสวมหน้ากากพุ่งเข้ามาในอาคารพร้อมปืนลูกซองและปืนไรเฟิล พวกเขาควบคุมทุกอย่างได้อย่างรวดเร็ว พนักงานธนาคาร ลูกค้า รวมทั้งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ทุกคนถูกนำมารวมกันตรงล็อบบี้

นี่คือเรื่องปกติที่โจรปล้นธนาคารมักจะทำ แต่มีเรื่องหนึ่งที่พวกเขาทำแตกต่างออกไปก็คือ พวกเขาไม่ต้องการเงินสดจากเคาน์เตอร์และไม่ได้พยายามเข้าไปในคลัง แต่ไปทางด้านตะวันตกของล็อบบี้แทนซึ่งมันคือที่ตั้งของห้องนิรภัย

พวกเขาเปิดกล่องนิรภัยมากกว่าสิบกล่องและขโมยของมีค่าไป!

ห้องนิรภัยเป็นหนึ่งในบริการที่ธนาคารฉินชาน เริ่มให้บริการเมื่อ 10 ปีก่อน โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ลูกค้ามีพื้นที่ปลอดภัยในการจัดเก็บสิ่งของมีค่าของพวกเขา โดยทางธนาคารจะจัดเก็บค่าบริการจากลูกค้า

บริการนี้ไม่ได้ให้บริการอย่างกว้างขวาง ธนาคารส่วนใหญ่ไม่มีการบริการนี้ มันมีเฉพาะธนาคารเอกชนบางแห่งเท่านั้นที่ให้บริการดังกล่าว

กล่องนิรภัยของธนาคารฉินชานถูกสร้างขึ้นภายในห้องนิรภัยที่มีพื้นที่ 80 ตารางเมตร พร้อมด้วยมาตรการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวด ลูกค้าที่มาเก็บของจะได้รับความเป็นส่วนตัวสูง ภายในห้องนิรภัยไม่มีกล้องวงจรปิด เมื่อลูกค้าวางสินค้าพวกเขาจะไม่มีพนักงานธนาคารมากับพวกเขาด้วย

กล่าวอีกนัยหนึ่ง นอกจากตัวลูกค้าเองแล้ว จะไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาใส่อะไรในกล่องนิรภัย

หลังจากลงทะเบียนแล้ว พวกเขาต้องการเพียงสองสิ่งเท่านั้นจึงจะสามารถได้รับของที่ฝากได้ นั่นก็คือกุญแจและและรหัสผ่าน

กล่องนิรภัยมีหลายขนาด ขนาดยิ่งใหญ่ ค่าบริการก็ยิ่งสูง ตัวอย่างเช่น สำหรับกระเป๋าหนังที่จ้าวหยู่เก็บไว้ที่นี่ เขาได้เลือกกล่องขนาดกลางและเขาต้องจ่ายสามร้อยหยวนต่อเดือนซึ่งถือว่าค่อนข้างแพง

อย่างไรก็ตาม ลูกค้าที่ใช้บริการนี้ก็ได้รับการดูแลอย่างดีเสมอมา แต่ใครจะคิดว่าในวันหนึ่งจะมีเหตุการณ์ปล้นห้องนิรภัยครั้งแรกในประวัติศาสตร์เมืองฉินชาน

ด้วยเหตุนี้ มันจึงกลายเป็นเรื่องยุ่งยากเนื่องจากรูปแบบการบริการของตู้นิรภัย อย่างแรกทางธนาคารไม่ทราบว่าโจรได้อะไรไป

อย่างที่สอง ทางธนาคารจะประสบปัญหาใหญ่เกี่ยวกับการชดเชย หากลูกค้าทวงถามค่าชดเชยที่เกินความเป็นจริง ทางธนาคารก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องชดใช้ค่าเสียหาย!

แม้ว่าจะมีการเปิดกล่องนิรภัยประมาณสิบกล่อง แต่หากมีคดีในชั้นศาล ธนาคารอาจต้องเผชิญกับผลลัพธ์ที่ร้ายแรง อย่างเช่น การปิดธนาคาร

ด้วยเหตุนี้ นายเถาจึงตื่นตระหนกและหวังว่าตำรวจจะสามารถจับกุมผู้ต้องสงสัยได้อย่างรวดเร็วและนำสิ่งของที่สูญหายทั้งหมดส่งคืนเจ้าของ

แต่แน่นอนว่า จ้าวหยู่กังวลมากกว่านายเถา เขายังไม่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดก่อนจะวิ่งไปตรวจที่ห้องนิรภัย

แสงไฟในห้องนิรภัยค่อนข้างสลัวและบรรยากาศหม่น ๆ ตอนนี้ห้องนิรภัยรกมาก มีของอยู่เต็มพื้น เช่น กล่องใส่เครื่องประดับอันประณีตและอัญมณีบางชนิดด้วย พวกโจรคงจะรีบมาก มีสร้อยคอมุกอยู่บนพื้นและไข่มุกขนาดเท่าเม็ดถั่วก็กระจัดกระจายไปทั่ว

ฝ่ายนิติวิทยาศาสตร์กำลังรวบรวมหลักฐานอย่างรอบคอบ แน่นอนว่า หวังเฟย หัวหน้าแผนกก็อยู่ที่นั่นด้วย

แต่สิ่งที่ทำให้จ้าวหยู่ประหลาดใจคือสีหน้าที่จริงจังบนใบหน้าของเพื่อนร่วมงานจากนิติวิทยาศาสตร์ ไม่มีใครพูดอะไรและดูเหมือนพวกเขาจะเศร้ามาก

หวังเฟยและคนอื่น ๆ มารวมตัวกันที่หน้ากล่องนิรภัยด้านหนึ่งและมองดูบางสิ่งอย่างละเอียดถี่ถ้วน!

จ้าวหยู่ไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก แต่รีบไปที่กล่องนิรภัยของตัวเองซึ่งเขาได้เก็บธนบัตรเก่าของเขาไว้ เพียงชำเลืองมองเพียงครั้งเดียว เขาก็รู้สึกได้ถึงอากาศที่เย็นยะเยือกและเกือบจะล้มทั้งยืน กล่องของเขาถูกทุบเข้าไปและช่องถูกเปิดทิ้งไว้ครึ่งหนึ่ง

‘หนอย! ไอ้พวกโจรชั่ว! มีกล่องนิรภัยมากกว่าร้อยกล่อง แต่พวกแกเปิดออกแค่สิบกล่องและนั่นรวมถึงของฉันด้วย! อย่าให้ฉันตามหาพวกแกเจอ พวกแกจะได้รู้ว่านรกมีจริง!’ จ้าวหยู่คิด

จ้าวหยู่อยู่ในความคิดของเขาเมื่อเขาเปิดกล่อง แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือกระเป๋าหนังที่นายเถามอบให้เขายังอยู่ดีและไม่อะไรหายไปไหน

‘ทำไม… ไม่ ๆ เป็นไปไม่ได้’ เขาคิด เขาย่อตัวลงและเปิดกระเป๋า เขาพบว่าเงินในกระเป๋าไม่ได้ถูกแตะต้อง! ‘เชี่ย ไม่อยากจะเชื่อ!’

ทันใดนั้น จ้าวหยู่ก็สับสน มันไม่สมเหตุสมผลเลย เงินตั้งมากมายอยู่ต่อหน้าพวกโจรแท้ ๆ ทำไมพวกเขาไม่เอาไป?

“นี่มันแปลกมา พวกโจรไม่สนใจเงินสดสองแสนเลยเหรอ? หรือพวกเขาคิดว่ามันน้อยเกินไป?” จ้าวหยู่สงสัย

"เฮ้! คุณจ้าวหยู่ ทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ!?" หัวหน้าแผนกหวังซินเห็นการกระทำของจ้าวหยู่และหยุดเขา “อย่าแตะต้องที่เกิดเหตุ มันจะสร้างปัญหาเพิ่มให้พวกเรา!”

“เออ… นี่คือของของผม!” จ้าวหยู่ชี้ไปที่กระเป๋าหนังและพูดว่า "ผมมาใช้บริการกล่องนิรภัยของที่นี่ด้วย"

“เฮ้อ! ทำไมคุณถึงโผล่ไปที่เลยนะ?” หวังเฟยขมวดคิ้วและพูดว่า “เอาล่ะ ฉันมีงานที่ต้องทำต่อ วางของในนั้นกลับที่เดิม ใครจะไปรู้ มันอาจมีรอยนิ้วมือของคนร้าย!”

“ได้ครับ…” จ้าวหย่เข้าใจความสำคัญและรีบวางกระเป๋าหนังไปที่กล่องนิรภัย

หลังจากที่จ่าวหยูคืนกระเป๋าหนังไปยังที่เดิม เขาสงสัยว่าทำไมเจ้าหน้าที่ดูจริงจังมาก เขาได้ยินเสี่ยวหลิวบอกว่ามีศพประหลาดในห้องนิรภัยตามรายงาน!

จ้าวหยู่รู้สึกแปลก ๆ ทำไมถึงมีศพที่นี่?

“บางทีพวกโจรอาจมีความขัดแย้งในการแบ่งของที่ขโมยมาได้และต่อสู้กันเอง” จ้าวหยู่สงสัย

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น จ้าวหยู่จึงเดินไปหาหวังเฟยและคนอื่น ๆ อย่างระมัดระวัง ในที่สุดเขาก็เห็นศพ อย่างไรก็ตามสิ่งที่เขาเห็น มันเขาสั่นเทาไปทั้งตัว…