CD บทที่ 228 ตกหลุมรักฉัน?

คดีลักพาตัวเมียนหลิงได้รับการแก้ไขเรียบร้อยแล้ว! คดีแช่แข็งอันดับหนึ่งในฉินชาน คดีลักพาตัวเมียนหลิงและคดีฆาตกรรมครั้งใหญ่ได้รับการแก้ไขแล้ว!!!

เมื่อได้รับข่าวดังกล่าว ทุกคนในสถานีต่างตกตะลึง

ภายใต้คำสั่งเร่งด่วนจากหัวหน้าสถานีโจว เจ้าหน้าที่สืบสวนได้เริ่มงานติดตามขยายผลอย่างรวดเร็ว

ในฐานะบุคคลสำคัญในการไขคดีนี้ จ้าวหยู่ เขาได้รับเกียรติจากหลายฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด แต่ทว่าก่อนที่จ้าวหยู่จะได้รับคำชื่นชมจากเพื่อนร่วมงานและทางเบื้องบน เขากลับถูกไล่ต้อนจนมุมที่อ่างล้างหน้าในห้องน้ำ จ้าวหยู่ไม่คาดคิดว่าเขาจะถูกเหมี่ยวอิงลากเข้ามาให้ห้องน้ำอย่างนี้

“จ้าวหยู่ คุณทำคิดอะไรกันแน่!?” เหมี่ยวอิงคว้าคอเสื้อของเขาแล้วกดเขาเข้ากับผนัง ขณะที่เธอสอบปากคำเขาอย่างโกรธเคือง “ฮ่าวเกิงกล่าวอย่างชัดเจนว่าเขาไม่ได้ลักพาตัวคุณ บอกฉันมา เมื่อคืนที่อาคารหรงเทียน มันเกิดอะไรขึ้น? คุณรู้ได้อย่างไรว่าฮ่าวเกิงขังเหลียงซือซือเอาไว้!?”

ณ จุดนี้ จ้าวหยู่ไม่จำเป็นต้องปิดบังความจริง เขาบอกเหมี่ยวอิงอย่างตรงไปตรงมาว่า

“หัวหน้าทีมเหมี่ยว ฉันขอความช่วยเหลือจากเหล่าทวยเทพและพยายามฟังความลับของฮ่าวเกิง ฉันไม่คิดว่า ฉันจะได้ยินความลับอันยิ่งใหญ่ของฮ่าวเกิงแต่ฉันไม่มีหลักฐานก็เลยขอกำลังสำรองไม่ได้ เพราะเป็นเรื่องฉุกเฉิน ฉันเลยคิดแผนนี้ขึ้นมา!”

“จ้าวหยู่!” เหมี่ยวอิงโกรธทันที เธอกดศอกกับคอของจ้าวหยู่อย่างแรง “นี่คุณยังกล้าพูดเรื่องไร้สาระอยู่อีกเหรอ ฮึ่ม! ฉันอุตส่าห์เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยชีวิตคุณแต่คุณกลับโกหกฉันอย่างนี้งั้นเหรอ บอกฉันมา คุณติดอุปกรณ์ดักฟังไว้ที่ฮ่าวเกิงหรือเปล่า? รู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน!?”

“หัวหน้าทีมเหมี่ยว คุณไม่ได้สอนฉันอย่างนั้นเหรอ?” จ้าวหยู่ตอบโต้ด้วยความระมัดระวังเล็กน้อย “คุณไม่ได้บอกว่าเราต้องบังคับฮ่าวเกิงสารภาพอย่างงั้นเหรอ? ‘ทำก่อนแล้วค่อยถามทีหลังไง!’ ฮี่ฮี่! ฉันไม่คิดว่าผลสุดท้ายฉันจะเจออะไรบางอย่างและมันของใหญ่ซะด้วย!”

"นี่คุณ!" เหมี่ยวอิงกดศอกของเธอแรงขึ้น “เมื่อวานที่คุณจับฮ่าวเกิงบนสะพานฉินชาน มันก็ไม่ใช่อุบัติเหตุด้วยใช่มั้ย!? คุณรู้ตำแหน่งของเขาอยู่แล้วใช่ไหม!?”

“ไม่ ฉันไม่รู้!” เห็นได้ชัดว่าจ้าวหยู่ไม่ยอมรับว่าเขารู้ "ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน คุณก็สามารถถามจางจิงเฟิงและเหลียงฮวนได้ พวกเราบังเอิญไปเจอเขาบนสะพาน เมื่อฉันเห็นฮ่าวเกิง ฉันก็หักพวงมาลัยชนเขาทันที แล้วอีกอย่างนะ ฮ่าวเกิงมีปืนด้วย คุณไม่เห็นเหรอว่าฉันสิ่งที่ฉันทำมันเสี่ยวมากแค่ไหน!"

“จ้าวหยู่!” เหมี่ยวอิงไม่เชื่อเขาแม้แต่น้อยและตะโกนอย่างโกรธเคือง "คุณรู้ความจริงแต่ไม่ได้รายงาน! คุณมันเห็นแก่ตัว! คุณแค่ต้องการเงินรางวัลสำหรับตัวคุณเอง แต่ถ้าเราจับฮ่าวเกิงไม่ได้ล่ะก็!? คุณรับผลที่ตามมาได้..."

ก่อนที่เหมี่ยวอิงจะพูดจบ จ้าวหยู่ก็บิดข้อมือของเหมี่ยวอิง แล้วผลักเธอไปที่ผนังอย่างรวดเร็วแทน ร่างกายของพวกเขาแนบชิดติดกัน จ้าวหยู่โน้มใบหน้าของเขาเข้าไปใกล้เหมี่ยวอิง

สิ่งนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเกินไปและด้วยกำลังของจ้าวหยู่ ทำให้เหมี่ยวอิงตอบโต้ไม่ทัน เธอจ้องมองใบหน้าของจ้าวหยู่ที่เข้ามาใกล้ด้วยใบหน้าอันแดงฉ่า

“หัวหน้าทีมเหมี่ยว!” ใบหน้าของจ้าวหยู่ยังคงมีท่าทางหยอกเย้า “คุณไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว แม้ว่าตอนนี้คุณกำลังดุฉัน โทษฉัน แต่ทั้งหมดที่คุณทำเพราะคุณเป็นห่วงฉัน คุณกลัวว่าฉันจะเป็นอะไรไปใช่มั้ย? นี่คุณตกหลุมรักฉันงั้นเหรอ? ฉันล่ะชอบคุณจริง ๆ…”

จ้าวหยู่พยายามกดปากของเขาลงบนริมฝีปากของเหมี่ยวอิงและพยายามจูบอีกครั้ง

"หนอย! ไอ้โรคจิต!" เห็นได้ชัดว่าเหมี่ยวอิงจะไม่ปล่อยให้เขาทำตามที่เขาต้องการได้อีกครั้ง เธอบิดศอกของจ้าวหยู่ จากนั้นทั้งสองก็สลับตำแหน่ง ใบหน้าของจ้าวหยู่ถูกกดกับกำแพงอย่างแรง

“จ้าวหยู่!” เหมี่ยวอิงคำรามด้วยเสียงต่ำ “แกมันไร้ยางอายจริง ๆ! ฉันเป็นห่วงคุณเพราะภารกิจลับของเราต่างหาก ทำไมฉันจะต้องตกหลุมรักไอ้เลวแบบแกด้วย!?”

“โอ๊ย…” จ้าวหยู่รับรู้ถึงพลังของเหมี่ยวอิงและรู้ว่าเขาไม่สามารถต้านทานได้ เขาต้องหาทางรอดโดยการแกล้งทำเป็นเจ็บ “ไหล่ฉัน… ไหล่…”

ในที่สุด เหมี่ยวอิงก็จำได้ว่าไหล่ของจ้าวหยู่ได้รับบาดเจ็บและปล่อยทันที ทว่าขณะที่เธอปล่อยมือ จ้าวหยู่ที่โกรธจัดและบิดมือไปข้างหลัง เปลี่ยนตำแหน่งอีกครั้งและผลักเหมี่ยวอิงให้ชิดกำแพง

แต่เหมียวอิงเชี่ยวชาญการต่อสู้ เมื่อเห็นการต่อต้านของจ้าวหยู่ เธอจึงเอื้อมมือไปจับคอของจ้าวหยู่ทันที จ้าวหยู่เองก็มีทักษะเท่าเทียมกันและก้มลงขณะที่เขาผลักท้องของเหมี่ยวอิงและยกเธอขึ้นไปในอากาศแล้ววางเธอบนอ่างล้างหน้า

“ฮึ่ม…” เมื่อเห็นจ้าวหยู่เห็นว่าได้เปรียบ ความหงุดหงิดของเหมี่ยวอิงก็เปลี่ยนเป็นความโกรธ เธอทุบไปที่หลังของจ้าวหยู่

"เฮ้!" จ้าวหยู่จับมือเหมี่ยวอิงและตะโกนว่า "เหมี่ยวเหริงเฟิง! นี่คุณยังกล้าพูดเรื่องภารกิจลับกับฉันอีกงั้นเหรอ? คุณคิดว่ามันสนุกมากไหมที่จะทำอย่างนี้ คุณพยายามหลอกฉันด้วยโทรศัพท์โง่ ๆ แล้วไหนจะดูแลรุ่นน้องอย่างดีงั้นเหรอ? แล้วอะไรอีกนะ ‘สวัสดีค่ะ’ อย่างงั้นเหรอ? เฮอะ! เหลือจะเชื่อจริง ๆ"

แม้ว่าจ้าวหยู่จะพูดจาอะไรมั่ว ๆ แต่หลังจากเหมี่ยวอิงได้ยิน เธอก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

“คุณ… คุณ…” ดวงตาโตของเหมี่ยวอิงเบิกกว้าง ขณะที่เธอถามอย่างไม่เชื่อ “คุณ… คุณรู้ได้อย่างไร?”

“ฮึ่ม!” จ้าวหยู่จับมือเหมี่ยวอิงไว้แน่น “ฉันเปิดเผยความลับของฮ่าวเกิงได้ง่ายกว่าของคุณมาก เหมี่ยวเหรินเฟิง ฉันขอเตือนคุณว่าอย่าเล่นกับฉันแบบนี้อีกต่อไป! ไม่เช่นนั้นคุณจะเจอดีแน่!”

เมื่อพูดจบ จ้าวหยู่เริ่มฮัมเพลง เพลงนี้เป็นเพลงที่เหมี่ยวอิงร้องตอนอาบน้ำ

นั่นยิ่งทำให้เหมี่ยวอิงตกใจมากขึ้นไปอีก หลังจากตั้งสติได้ เธอก็ตระหนักว่าจ้าวหยู่มีฝีมือมากกว่าที่เธอคิด เห็นได้ชัดว่าชายผู้นี้ไม่เพียงแต่เก่งในการไขคดีและเป็นคนโรคจิตเท่านั้น เขายังน่ากลัวมากอีกด้วย!

“พี่หยู่...” ขณะที่เหมี่ยวอิงกำลังตกใจ หลันโบก็มาจากข้างนอกและตะโกนว่า “พี่หยู่ พี่อยู่ในห้องน้ำหรือเปล่า? หัวหน้าโจว เขา…”

เมื่อหลันโบเข้าไปในห้องน้ำ เขาก็ต้องตะลึงกับฉากชวนเข้าใจผิดที่อยู่ตรงหน้าเขา! เขาเห็นเหมี่ยวอิงนั่งอยู่บนอ่างล้างหน้าโดยมีจ้าวหยู่ยืนตรงหว่างขาของเหมี่ยวอิง ร่างกายของพวกเขาแนบชิดกันมาก ฉากนี้สามารถพบเจอได้ทั่วไปในหนังผู้ใหญ่ ยกเว้นเพียงจ้าวหยู่และเหมี่ยวอิงยังคงสวมเสื้อผ้าอยู่

ใบหน้าของเหมี่ยวอิงขึ้นสี เธอกระโดดลงจากอ่างทันทีและก่นด่าหลันโบ

“มองอะไร ไม่เคยเห็นผู้หญิงโดนรังแกรึไง!”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น หลันโบเกือบจะทรุดลงกับพื้น! ‘เธอคือเหมี่ยวเหรินเฟิงในตำนานที่จัดการผู้ชายตัวใหญ่กว่าเธอด้วยมือเปล่า! คนอย่างเธอจะมีผู้ชายที่ไหนกล้ารังแกเธอ’

“เดี๋ยวก่อน…” เมื่อเห็นเหมี่ยวอิงกำลังจะออกไป จ้าวหยู่กลับมาเป็นปกติและพูดกับเหมี่ยวอิงว่า “หัวหน้าทีมเหมี่ยว ฉันมีบางอย่างอยากจะบอกคุณ! แม้ว่าเหลียงว่านเฉียนจะไม่ได้ป่วยระยะสุดท้ายแต่อุปกรณ์ติดตามของฮ่าวเจียจุนเป็นของจริง ฉันต้องขู่ว่าจะถอนฟันหมอฟันพวกนั้นถึงพวกเขาจะยอมบอกฉัน ฉันคิดว่าคดีลักพาตัวเมียนหลิงไม่เหมือนคดีอื่น ๆ หากครอบครัวของเหยื่อรู้ความจริงในเรื่องนี้ ฮ่าวเจียจุนจะ…”

"เข้าใจแล้ว ฉันรู้ว่าต้องทำอะไร!"

เหมี่ยวอิงพยักหน้าแล้วจากไปทันที เมื่อเหมี่ยวอิงเดินผ่านหลันโบไป เขาเห็นเธอดูหงุดหงิดอย่างมาก เขาก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นด้วยความกลัว

“นายกำลังตามหาฉันเหรอ หลันโบ?” เมื่อเหมี่ยวอิงออกไป จ้าวหยู่ได้ตบเสื้อผ้าของเขาและพันผ้าพันแผลที่หลุดออกมา "เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

“หัวหน้าโจวต้องการพบคุณ” ในที่สุด หลันโบก็จำได้ว่าทำไมเขาถึงมาที่นี่และพูดกับจ้าวหยู่ว่า “เขาขอให้คุณไปที่ห้องทำงานของเขาและเอ่อ เมื่อกี้…”

ตอนแรกหลันโบต้องการถามเกี่ยวกับจ้าวหยู่เกี่ยวกับเหมี่ยวอิง ปากของเขาเปิดอยู่ครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็ไม่มีคำพูดใดเอื้อนเอ่ยออกมา