CD บทที่ 217 คุณมาที่นี่ได้อย่างไร?

จ้าวหยู่ทั้งไม่เข้าใจและสับสน เขามาที่นี่เพื่อช่วยเหลียงซื่อซื่อแต่ทำไมเธอถึงยิงเขาในช่วงเวลาที่สำคัญนี้? เป็นเพราะ… เป็นเพราะเธอถูกล้างสมองหรือเปล่า? เธอลืมไปหรือเปล่าว่าฮ่าวเกิงเป็นปีศาจร้ายที่คุมขังเธอไว้ 26 ปี เธอลืมไปแล้วหรือว่า ฮ่าวเกิงเป็นฆาตกรที่ฆ่าเพื่อนร่วมชั้นของเธอทั้งหมด?

จ้าวหยู่เห็นเหลียงซือซือเล็งปืนมาที่เขา ดังนั้นเขาจึงสวมชุดกันกระสุนล่องหนจากระบบทันที

จ้าวหยู่ประมาทเกินไป เขาควรจะสวมชุดกันกระสุนล่องหนก่อนหน้านี้เพราะมันสามารถใช้งานได้ 1 ชั่วโมง!

“ยิงเลย! ฆ่ามันซะ!” ฮ่าวเกิงสั่งเหลียงซื่อซื่อ

แม้ว่าเหลียงซื่อซื่อจะดูไร้ความรู้สึก แต่ร่างกายของเธอก็สั่นเทา เธอจึงเหนี่ยวไกปืนไม่ได้!

"เอามาให้ฉัน!!" ฮ่าวเกิงลุกขึ้นยืนและเดินไปทางเหลียงซือซือ เขาต้องการคว้าปืนจากในมือของเธอ

จ้าวหยู่รู้ดีว่าตั้งแต่เขาสวมชุดกันกระสุนล่องหน ปืนจะไม่มีผลใด ๆ กับเขา แต่เมื่อเขาเห็นสีหน้าของฮ่าวเกิง เขาก็ตระหนักว่าฮ่าวเกิงไม่เพียงต้องการฆ่าเขาเท่านั้นแต่ยังต้องการฆ่าเหลียงซือซือด้วย ผู้ชายคนนั้นเป็นดั่งปีศาจร้าย พอเขาได้ปืนมันก็ยากที่จะบอกว่าเขาจะยิงเหลียงซือซือทันทีหรือไม่!?

‘ไม่! ไม่มีทาง! ถ้าเหลียงซือซือตาย มันก็จะไม่มีหลักฐานอีกต่อไป! เหลียงซือซือห้ามตายเด็ดขาด!’ เขาคิด

จ้าวหยู่ไม่สนใจความเจ็บปวดจากไหล่ของเขา เขาลุกขึ้นและวิ่งไปทางฮ่าวเกิง ในขณะนั้นฮ่าวเกิงหยิบปืนจากเหลียงซือซือและหันกลับมาเพื่อยิงจ้าวหยู่!

จ้าวหยู่สามารถคว้ามือขวาของฮ่าวเกิงที่ถือปืนได้ทันและเริ่มต่อสู้กับเขา!

*ปัง ปัง ปัง*

ฮ่าวเกิงยิงกระสุนสามนัดขึ้นไปบนเพดาน ปืนควรมีลูกกระสุนสี่ลูก แต่หลังจากที่ฮ่าวเกิงยิงกระสุนสามนัด ปืนก็ส่งเสียงคลิกขึ้นมา

จ้าวหยู่ต้องการจัดการฮ่าวเกิงให้สิ้นท่าแต่เขาไม่คิดว่า ฮ่าวเกิงจะแข็งแกร่งขนาดนี้ ด้วยอาการบาดเจ็บที่ไหล่ ทำให้จ้าวหยู่จัดการเขาได้ลำบากมากขึ้น เขาไม่สามารถซัดให้ฮ่าวเกิงหมอบลงไปกับพื้นได้ แม้จะต่อสู้ไปพักใหญ่แล้วก็ตาม

ขณะที่ทั้งสองกำลังต่อสู้กัน เหลียงซือซือต้องการหันหลังและวิ่งออกไปแต่เธอก็ล้มลงกับพื้น ศีรษะของเธอกระแทกอย่างแรง ทำให้เธอหมดสติไป

จ้าวหยู่กังวลว่าเหลียงซือซือจะเป็นอันตราย เขาอยากจะหันไปดูอาการของเธอ ในขณะนั้นเอง ฮ่าวเกิงคว้าโอกาสนี้และผลักจ้าวหยู่ออกไป ในที่สุดเขาก็หยุดการต่อสู้ได้ เขารู้ว่ากระสุนหมด เขาจึงหันหลังและวิ่งออกไปข้างนอก

จ้าวหยู่หันกลับมาและเห็นเหลียงซือซือนอนอยู่บนพื้นและร้องด้วยความเจ็บปวดเบา ๆ ซึ่งหมายความว่าเธอไม่ได้บาดเจ็บมากนัก

ดังนั้น จ้าวหยู่จึงเปลี่นไปไล่ตามฮ่าวเกิงที่กำลังหลบหนี เขาจึงวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว!

ฮ่าวเกิงอายุเกือบหกสิบปีแต่ด้วยการออกกำลังที่สม่ำเสมอของเขา เขาจึงทำให้มีร่างกายที่แข็งแรง แม้หลังจากต่อสู้กับจ้าวหยู่เป็นเวลานาน เขาก็ยังวิ่งได้ค่อนข้างเร็ว เขาอยู่ที่ประตูห้องทำงานในชั่วพริบตา

จ้าวหยู่ไล่ตามเขาอย่างใกล้ชิด ด้วยระยะห่างไม่เกินสองเมตร จ้าวหยู่จึงต้องการกระโดดขึ้นและคว้าเขาจากด้านหลัง

*พลัวะ*

ทันใดนั้นเอง เหตุไม่คาดฝันได้เกิดขึ้น ฮ่าวเกิงได้ได้กระเด็นกลับจากประตูทางเข้า ดูเหมือนว่าเขาจะถูกเตะกลับ เขาจึงกระเด็นกลับมาและตกลงบนตัวของเขา!

*โครม*

“อึ่ก!!” ฮ่าวเกิงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดหลังจากลูกเตะอันทรงพลัง

“เกิดอะไรขึ้น!? ทำไมเขาถึงบินกลับด้วยตัวเอง!?” จ้าวหยู่สงสัย เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นใครบางคนกำลังวิ่งผ่านประตูทางเข้าเพียงลำพัง คน ๆ นี้ที่วิ่งเข้ามาห้องทำงาน เมื่อเขามองไปยังคน ๆ นั้น เขารู้สึกถึงอากาศบริสุทธิ์ที่กระจายเข้ามาภายใน จ้าวหยู่เพ่งมองและตระหนักได้ว่าคน ๆ นี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเหมี่ยวอิง!!

‘ว้าว! มาเร็วจัง!’ เขาคิดด้วยความตกตะลึง

เหมี่ยวอิงสวมชุดกีฬาสีฟ้าที่พอดีตัว

ทันใดนั้น จ้าวหยู่ก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ‘ฉันมาเพื่อจับฮ่าวเกิงด้วยตัวเอง ถ้าเขาทำผิดจริง ๆ เขาจะมีค่าหัวเป็นสิบล้าน! ฉันไม่สามารถปล่อยให้เหมี่ยวอิงมาแบ่งเงินรางวัลของฉันได้’ เขาคิด

จ้าวหยู่จึงรีบหยิบกุญแจมือและกำลังจะใส่ให้ฮ่าวเกิง

ทันใดนั้นเอง เหมี่ยวอิงก็ตะโกนใส่จ้าวหยู่ "จ้าวหยู่! หนีเร็ว!"

“หือ? อะไรนะ?” จ้าวหยู่ชักสีหน้าไม่พอใจ “เธอเนี่ยนะต้องการจะเอาชนะฉันจริง ๆ คิดอะไรอยู่ถึงบอกให้ฉันวิ่งหนี ฉันกำลังจะ…”

*ปัง! ปัง*

ก่อนที่จ้าวหยู่จะพูดจบ ก็มีเสียงปืนดังขึ้น ประตูด้านหลังเหมี่ยวอิงได้ถูกยิงเข้ามาข้างใน

*ปัง ปัง ปัง*

เหมี่ยวอิงยังไม่ทันจะได้พูดอะไรกับจ้าวหยู่ เธอรีบเข้ามาหลบข้างในห้องทำงาน

จ้าวหยู่หันไปมองที่ประตูและเห็นชายคนหนึ่งที่มีปืนพกสีดำเข้ามาข้างใน จ้าวหยู่เคยเห็นคนนี้มาก่อน เขาเป็นบอดี้การ์ดที่มีแผลเป็นบนใบหน้า

บอดี้การ์ดเห็นจ้าวหยู่ เขาก็เล็งปืนไปที่จ้าวหยู่ทันที! จ้าวหยู่ตอบสนองอย่างรวดเร็วและหลบกระสุนที่ยิงใส่เขาโดยสัญชาตญาณ เขาได้ยินเสียงกระสุนที่พุ่งผ่านเขาไป

บอดี้การ์ดเห็นว่าเขายิงจ้าวหยู่ไม่โดน เขาจึงเล็งไปที่เหมี่ยวอิงแทน แต่เธอได้กระโดดข้ามโต๊ะทำงานเพื่อซ่อนแล้ว กระสุนถูกยิงออกไปและมีรูอยู่สองรูบนโต๊ะของฮ่าวเกิง

จู่ ๆ จ้าวหยู่ก็จำบางอย่างได้ “เชี่ย! ฉันสวมชุดกันกระสุนแล้ว ทำไมฉันถึงต้องกลัวเขาล่ะ!” จากนั้น จ้าวหยู่ตะโกนและวิ่งไปทางบอดี้การ์ด

บอดี้การ์ดไม่คิดว่าจ้าวหยู่จะกล้าบ้าบิ่นอย่างนี้ เขารีบยกปืนขึ้นเพื่อยิงใส่จ้าวหยู่ เหมี่ยวอิงขว้างเก้าอี้ใส่เขาเมื่อเธอเห็นว่าจ้าวหยู่ตกอยู่ในอันตราย

บอดี้การ์ดถูกโจมตีจากทั้งสองฝ่ายและเขาลังเล เขายกมืออีกข้างหนึ่งเพื่อขวางเก้าอี้แต่จ้าวหยู่ก็เร็วจริง ๆ เขาผลักบอดี้การ์ดกระแทกเข้ากับตู้โชว์!

จ้าวหยู่กำลังเดิมพันชีวิตของเขา กระจกบนตู้แตกและหนังสือก็กระจายไปทุกที่!

จ้าวหยู่เอาหัวโขกท้องของมือปืนและยกเขาขึ้นเหนือศีรษะ แต่เขาเสียการทรงตัวเพราะอาการบาดเจ็บที่ไหล่ของเขา

บอดี้การ์ดปรับข้อมือของเขาใหม่โดยตั้งใจจะยิงจ้าวหยู่แต่เหมี่ยวอิงก็รีบเข้าไปช่วยทันทีเมื่อเธอเห็นอย่างนั้น

บอดี้การ์ดยิงเหมี่ยวอิงแทนโชคดีที่จ้าวหยู่เสียการทรงตัวและกระสุนได้พลาดเป้า แม้จะไม่โดยเหมี่ยอิงแต่มันก็ทำให้เธอตกใจกลัว

จ้าวหยู่คำรามอีกครั้งและโยนชายคนนั้นไปที่ตู้ด้วยความโกรธ!

*เพล้ง*

บอดี้การ์ดอยู่บนตู้กระจกที่พังและร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเศษแก้ว!

“อา…” บอดี้การ์ดไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีกต่อไป เขาทำได้เพียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดเท่านั้น

“จ้าวหยู่!” เหมี่ยวอิงเห็นเลือดสดบนไหล่ของจ้าวหยู่ เธอรีบวิ่งไปถาม “เป็นไงบ้าง!? คุณบาดเจ็บหรือเปล่า!? พวกเขาลักพาตัวคุณมาที่นี่งั้นเหรอ!?”

“หัวหน้าทีมเหมี่ยว!” จ้าวหยู่จับไหล่ของเขาและถามว่า "คุณมาที่นี่คนเดียวเหรอ? แล้วคนอื่นล่ะ?"

“ฉันเป็นห่วงคุณน่ะ ฉันเลยรีบมาก่อน” เหมี่ยวอิงตอบขณะที่เธอตรวจสอบบาดแผลของจ้าวหยู่ “คนอื่น ๆ น่าจะมาที่นี่เร็ว ๆ นี้!”

“แล้ว… คุณมาที่นี่ได้ยังไง?” จ้าวหยู่รู้สึกทึ่ง

“ฉันก็ใช้วิธีการขอบฉันน่ะ” เหมี่ยวอิงชี้ไปที่บอดี้การ์ดซึ่งเต็มไปด้วยเศษแก้ว “เราไม่มีหมายค้นแต่ฉันกลัวว่าคุณจะไม่รอด ฉันก็เลยรีบเข้ามา โชคดีที่คุณพกโทรศัพท์ที่ฉันให้ไป ฉันเลยรู้ตำแหน่งของคุณ ว่าแต่ฮ่าวเกิงอยู่ที่ไหน?”

เมื่อเหมี่ยวอิงพูดถึงฮ่าวเกิง จ้างหยู่ก็หันไปที่ที่ฮ่าวเกิงเคยอยู่ เขากับพบว่าฮ่าวเกิงหายตัวไปแล้ว!