CD บทที่ 143 กวาดล้าง

*บี๊บบี๊บ*

จ้าวหยู่เพิ่งถึงห้องของเขา เขาก็ได้รับข้อความวีแชทของเจียงเสี่ยวเฉิน

“เจ้าหน้าที่จ้าว หนูเห็นชายสามคนคลานออกจากประตูเมื่อกี้! พวกเขาถูกคุณทุบตีหรือเปล่า? คุณโอเคไหม? หนูควรเรียกรถพยาบาลหรือตำรวจดี คุณช่วยตอบเร็ว ๆ…”

จ้าวหยู่หัวเราะและรีบไปที่ระเบียงโดยถือโทรศัพท์ไว้ในมือ เขาโบกมือให้เจียงเสี่ยวเฉินที่เป็นกังวล “เสี่ยวเฉิน ฉันไม่เป็นไร! ไปเล่นกับเจ้าหมาสักพัก ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ!”

เจียงเสี่ยวเฉินอยากจะสักถามเพิ่มเติมแต่จ้าวหยู่กลับเข้าไปในห้องแล้ว จ้าวหยู่มองหาในหมายเลขในโทรศัพท์และกดโทรออกทันที เขาโทรหาหัวหน้าหลู่จ้าวหงจากแผนกการกระทำผิดต่อเด็กและค้ามนุษย์ของสถานีหรงหยาง

“สวัสดีครับ หัวหน้าหลู่ใช่ไหมครับ นี่ผมเองนะจ้าวหยู่…” แม้ว่า จ้าวหยู่กับหัวหน้าหลู่จะไม่รู้จักแต่พวกเขาเคยเห็นหน้ามาบ้างเนื่องจากอยู่ในสถานีเดียวกัน

หัวหน้าหลู่จำเสียงของจ้าวหยู่ได้อย่างรวดเร็วและหัวเราะในขณะที่เขาตอบว่า "ฮ่า ๆ ว่าไงจ้าวหยู่ ทำไมอยู่ ๆ นายถึงโทรมา มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

“คืองี้นะครับ” จ้าวหยู่ก็หัวเราะเช่นกัน “ผมไปเจออะไรบางอย่างเข้าและผมไม่ต้องการจะแหวกหญ้าให้งูตื่น ผมจึงโทรหาคุณเพราะมีบางอย่างที่สำคัญจริง ๆ ให้คุณช่วยจัดการ!”

"โอ้?" ในขณะที่ จ้าวหยู่ได้แก้ไขคดีสำคัญสองสามคดี เขาได้สร้างชื่อให้ตัวเองในสถานีหรงหยางอย่างมาก เนื่องจากเขากล่าวว่าเขามีบางเรื่องสำคัญที่จะพูดคุย หลู่จ้าวหงจึงไม่กล้าเพิกเฉยและให้ความสนใจอย่างเต็มที่

“อะแฮ่ม…” จ้าวเคลียร์ลำคอ “ผมว่าคุณคงรู้เรื่องเกี่ยวกับหัวหน้าใหญ่จากสถานีตำรวจประจำจังหวัดจะมาประจำการที่สถานีของเราใช่ไหมครับ?”

"หา?" หลู่จ้าวหงขมวดคิ้วและพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ใช่ ฉันจำได้ หัวหน้าสถานีแนะนำเขาให้รู้จักกับเพื่อนร่วมงานทุกคนในสาขาของเราแล้ว! มันเกิดอะไรขึ้น?”

“เป็นแบบนี้นี่เอง! หัวหน้าคนนี้… ผมรู้จักกันเป็นการส่วนตัว ไม่แน่ใจว่าคุณเคยได้ยินเรื่องนี้หรือเปล่า?” จ้าวหยู่ถามอย่างลึกลับ

"ใช่ใช่ใช่!" หลู่จ้าวหงกล่าว “แน่นอน ฉันเคยได้ยิน หัวหน้าคนนั้นไม่เป็นมิตรกับใครนอกจากคุณ จ้าว! นายมีเครือข่ายที่กว้างมาก!”

“มันไม่ขนาดนั้นหรอกครับ!” จ้าวหยู่กล่าวอย่างไม่ถ่อมตัว “ด้วยเหตุนั้นแหละครับ เขาให้ข้อมูลค่อนข้างมากตอนเราทานอาหารด้วยกันและข้อมูลส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับคุณ ดังนั้นผมคิดว่าจะบอกคุณทันที แล้วที่สำคัญอย่าบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้นะครับ!”

"หา!?" หลู่จ้าวหงตกตะลึง “ครับเลยไอ้น้องชาย ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น ฉันจะปิดปากให้สนิท!”

"อันที่จริง...เรื่องมันเป็นอย่างนี้" จ้าวหยู่ไปที่หัวข้อหลักอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหนึ่งตกหลุมพรางของเขา “เหตุผลหลักที่เขามาที่สถานีของเราก็เพราะการพนันผิดกฎหมายที่ย่านบันเทิงบางแห่งและพื้นที่บริเวณนั้นได้รับความสนใจจากพวกเขาแล้ว! ด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมมาหลายปี ผมว่าไม่จำเป็นต้องพูดมากกว่านี้ พวกเขาไม่ได้สอบสวนกิจกรรมที่ผิดกฎหมายแต่สอบสวนเกี่ยวกับพฤติกรรมของเจ้าหน้าที่ตำรวจของเรา!”

"หา!?" หลู่จ้าวหงมึนงงและเขาพูดตะกุกตะกัก “น้องชาย! เราทำงานกันอย่างหนักในพื้นที่นี้เมื่อเร็ว ๆ นี้ ฉันเดาว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร?”

“อืม… ผมคิดว่าคุณคงไม่รู้!” จ้าวหยู่ถอนหายใจและแสร้งทำเป็นลังเลก่อนที่จะบอกหลู่จ้าวหงอย่างระมัดระวัง “ผมจะซื่อสัตย์กับคุณ สถานีตำรวจประจำจังหวัดได้มอบหมายภารกิจให้ผมแล้วและผมได้ข่าวมาว่ากิจกรรมที่ผิดกฎหมาย เช่น การค้าประเวณี การพนัน เมื่อเร็ว ๆ นี้มีการค้ายาเสพติด การต่อสู้กับฝูงชนและอื่น ๆ ที่ถนนชาไห่! ผมจะส่งหลักฐานให้คุณหากคุณไม่เชื่อผม ผมต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการรับข้อมูลชิ้นนี้มา!”

"อา!?" ถนนชาไห่อยู่ภายใต้เขตอำนาจของสถานีหรงยาง หากมีกิจกรรมที่ผิดกฎหมายเกิดขึ้นที่นั่น หลู่จ้าวหงและแผนกการกระทำผิดต่อเด็กและค้ามนุษย์จะเป็นคนกลุ่มแรกที่ต้องรับผิดชอบ หลู่จ้าวหงตกใจอย่างมากกับข่าวของจ้าวหยู่และรีบถามทันทีว่า

“ตกลง! ฉันเชื่อนาย ทำไมฉันถึงไม่เชื่อนาย! อา... ข่าวใหญ่ขนาดนี้! ฉันต้องขอบคุณที่นายมาบอกฉัน ถ้านายไม่มาบอกฉัน ฉันต้องเดือดร้อนแน่!”

“อย่าพูดถึงมันเลยครับ! เราอยู่ในสถานีเดียวกันและควรเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน!” จ้าวหยู่กล่าวต่อว่า “คุณเป็นคนแรกที่ผมนึกถึงเมื่อได้รับข่าวนี้และอีกอย่างนะครับ ตอนนี้ทางเบื้องบนกำลังสืบสวนอันธพาลที่ชื่อหงจื้อเทาเป็นหลัก ผู้ชายคนนี้เรียกตัวเองว่าลูกพี่หงและเขาได้ทำเรื่องผิดกฎหมายมานับไม่ถ้วนและอยู่ภายใต้การสอบสวนพิเศษโดยสำนักงานตำรวจ ผมเพิ่งได้รับข่าวว่าเขาจะก่อความรุนแรงในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า... ถ้าคุณกำจัดมันได้ ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ คิคิคิ… เรื่องหลังจากนั้น ผมว่าผมคงไม่ต้องพูดต่อนะครับ”

“โอ้…” หลู่จ้าวหงขนลุกไปทั้งตัว เขาขอบคุณ จ้าวหยู่อย่างรวดเร็ว “น้องชาย ฉันต้องขอบคุณนายจริง ๆ ที่ให้ความช่วยเหลือฉันในเวลาแบบนี้!”

“ผมไม่ได้พยายามให้เครดิตตัวเองในเรื่องนี้” จ้าวหยู่พูดต่อด้วยการแสดงของเขา “แต่แม้แต่หัวหน้าสถานีก็ยังไม่รู้ว่าเจ้าหน้าที่ระดับจังหวัดต้องการอะไรกันแน่! ถ้าคุณสามารถจัดการเรื่องนี้ได้ดีในตอนนี้ เขาจะหันความสนใจไปเรื่องอื่นแทน ถ้าคุณได้อะไรดี ๆ ก็อย่าลืมผมนะครับ!”

“อ่า แน่นอน ฉันจะจำความใจดีของนายไว้!” หลู่จ้าวหงกล่าวด้วยความขอบคุณ “ต่อจากนี้ไปนายจะเป็นเหมือนน้องชายแท้ ๆ ของฉัน! เอาล่ะ ฉันจะไปรวบรวมเจ้าหน้าที่เดี๋ยวนี้เลย!”

“พวกคุณต้องรีบไปนะครับ!” จ้าวหยู่แนะนำ “นอกจากนี้ คุณต้องทำให้พวกเขาจัดการอย่างเด็ดขาด เมื่อต้องรับมือกับองค์กรอาชญากรรมเหล่านี้ คุณไม่เพียงต้องเอาชนะพวกเขาแต่คุณต้องกำจัดพวกมันให้หมด! โดยเฉพาะหงจื้อเทา เขาก่ออาชญากรรมมากมายและทางตำรวจได้หลักฐานมาเยอะแล้ว ถ้าทำน้อยกว่านี้ มันอาจจะดูไม่ดีเกินไป…”

“ฉันเข้าใจแล้ว! ไม่ต้องกังวลไป ฉันจะตรวจสอบให้ละเอียด!” หลู่จ้าวหงกล่าว “น้องชาย ถ้าในอนาคตได้ยินเรื่องดี ๆ มากกว่านี้ อย่าลืมฉันนะ ฉันอยากได้คำแนะนำจากนาย!”

"ไม่ต้องกังวล ผมยินดีช่วยเสมอ!" จ้าวหยู่หัวเราะ “ผมจะส่งหลักฐานที่ได้รับมาให้คุณ แต่ตอนนี้ คุณรีบดำเนินการได้แล้ว!”

“เอาล่ะ! ไว้ฉันจะคุยกับนายทีหลัง” หลู่จ้าวหงตบหน้าอกของเขา “ไม่มีคำพูดใดสามารถแสดงความกตัญญูของฉันได้ รอจนกว่าเรื่องจะคลี่คลาย ฉันจะต้องตอบแทนนายอย่างแน่นอน!”

หลังจากวางสาย จ้าวหยู่ก็หัวเราะและรู้สึกพึงพอใจ เขาเริ่มแก้ไขการบันทึก ลบจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดและส่งให้หลู่จ้าวหงเฉพาะส่วนที่สำคัญ ด้วยบันทึกเสียงนี้เป็นหลักฐาน มันจะช่วยหลู่จ้าวหงได้มากอย่างแน่นอน!

"ฮ่าฮ่าฮ่า" จ้าวหยู่อดหัวเราะไม่ได้และพูดกับตัวเองว่า 'วันนี้ฉันได้ทำความดีแล้ว ฉันกำจัดภัยคุกคามต่อสังคม คราวนี้อัตราการสำเร็จจะต้องสมบูรณ์อย่างแน่นอน ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่า ครั้งนี้ฉันจะได้อะไร?'

อย่างไรก็ตาม เขาก็สามารถเข้าใจได้ว่าอำนาจของรัฐบาลยังคงยิ่งใหญ่ที่สุด! เพียงแค่ยกหูโทรศัพท์เพียงครั้งเดียว สิ่งต่าง ๆ ที่หงจื้อเทาทำมาหลายปี มันจะต้องถูกทำลายในชั่วข้ามคืน!

‘อืม...’

มีบางอย่างพุ่งเข้าใส่จ้าวหยู่จากก้นบึ้งของหัวใจ ทำให้เขารู้สึกว่านักเลงที่ชั่วร้ายจะไม่มีวันจบลงด้วยดีไม่ว่าเขาจะทำได้ดีเพียงใด ทำให้เขามีมุมมองใหม่เกี่ยวกับชีวิตและความเข้าใจในตัวตนของเขาในฐานะเจ้าหน้าที่ตำรวจ เขาตระหนักว่า... ไม่จำเป็นต้องต่อสู้และฆ่าเพื่อชำระบางสิ่ง มันสามารถจัดการได้ด้วยวิธีอื่น

‘เอาล่ะ ตอนนี้ปัญหาจากอันธพาลได้รับการแก้ไขแล้ว ถ้าอย่างงั้น...’

เมื่อเขาคิดถึงหยางฮงกับฮัวฮัวที่อยู่ห้องตรงข้ามกับเขา จ้าวหยู่ก็รู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว...