เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

CD บทที่ 139 สมกับเป็นสุนัขดมกลิ่น

CD บทที่ 139 สมกับเป็นสุนัขดมกลิ่น

CD บทที่ 139 สมกับเป็นสุนัขดมกลิ่น


แม้ว่าจ้าวหยู่จะคิดอย่างนั้นแต่เขาไม่คิดจะลงมือทำจริง ๆ เนื่องจากเสื้อคลุมล่องหนสามารถอยู่ได้เพียง 60 วินาทีเท่านั้น จ้าวหยู่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวัง

1 นาที มันจะพออะไร มีหลายสิ่งให้ดูมากเกินไป! ถ้าเขาจะใช้มันในโรงอาบน้ำหญิงจริง ๆ เขาจะถูกจับได้ก่อนที่จะสามารถมองเรือนร่างของผู้หญิงแน่!

เหมือนกับที่ผ่านมา หลังจากการผจญภัยเสร็จสิ้น การผจญภัยครั้งใหม่จะสามารถเปิดใช้งานได้ทันที

ตอนนี้ข้างนอกฝนตกหนัก จ้าวหยู่จึงจุดบุหรี่ในรถเพื่อรับข้อความจากระบบในวันถัดไป

ต้าเฟยที่อยู่ในรถด้วยกันมองทางจ้าวหยู่ด้วยสายตาแปลก ๆ เขา คิดกับตัวเองว่า

‘อารมณ์ของจ้าวหยู่คาดเดาไม่ได้จริง ๆ เมื่อกี้เหลียงฮวนต้องการสูบบุหรี่ จ้าวหยู่ได้สั่งหยุดเขาสูบเลยแต่ตอนนี้เขากลับสูบบุหรี่ซะเอง’

จ้าวหยู่ไม่ได้สนใจว่าต้าเฟยจะมองอย่างไร หลังจากไอเสียงดัง ก็มีข้อความจากระบบว่า

"Kan-Li น้ำกับไฟ หยดน้ำที่หนักกว่าเปลวไฟ สวรรค์และโลกาต่างแข่งขันกัน หมู่เมฆากวาดดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ ดวงใจทั้งสองจักกระจ่าง"

‘Kan’ จ้าวหยู่สงสัยว่าการผจญภัยวันนี้ต้องมีผู้หญิงเข้ามาเกี่ยวข้อง แล้วผู้หญิงที่ว่าจะเป็นใคร?

ส่วน ‘Li’ ที่เป็นตัวแทนของไฟ จ้าวหยู่ยังไม่มีข้อมูลที่ชัดเจน จากการวิเคราะห์ของจ้าวหยู่ในตอนที่เขาได้รับคำว่า ‘Li’ และ ‘Xun’ เขาคิดว่า อันใดนั้นหนึ่งต้องเป็นตัวแทนของครอบครัวหรือเครือญาติ วันนี้เขาจะตรวจสอบว่าเป็นอันไหน

หลังจากอ่านข้อความของระบบเสร็จแล้ว จ้าวหยู่ก็รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อยและเริ่มคิดถึงเรื่องอื่น ๆ ก่อนจะหลับไปในรถจนรุ่งสาง

6 โมงเช้า หลังจากที่เฝ้าสังเกตการณ์มาทั้งคืน จ้าวหยู่รู้สึกว่าท้องของเขาส่งเสียงดังและเขาต้องการใช้ห้องน้ำ เขาจึงเปิดประตูรถและออกไป เมื่อเห็นเจ้านายลงจากรถ เจ้าสุนัขก็รีบตาม

“เฮ้ แกไม่ได้นอนเหรอ?” จ้าวหยู่ก้มหน้าทักทายมันแต่เจ้าสุนัขก็รีบไปที่ก้นต้นไม้เล็ก ๆ เพื่อฉี่

“ฮ่าฮ่า” จ้าวหยู่หัวเราะ “แกคงตื่นมาฉี่สินะ”

จากนั้น เขามองไปรอบ ๆ แม้ว่าจะเป็นเช้าตรู่ แต่พื้นที่เปิดโล่งที่ด้านล่างของภูเขานั้นแออัดกว่าวันก่อน ทีมกู้ภัยและตำรวจที่ส่งมาจากเบื้องบนต่างก็ยุ่งกับการทำงานและที่กั้นก็ขยายเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ข้อได้เปรียบอย่างหนึ่งของการเป็นผู้สังเกตการณ์ คือจะได้รู้ข่าวก่อนใครเพื่อน ไม่อย่างนั้นก็จะเหมือนพวกบ้านที่นอกที่กั้นของตำรวจ พวกเขามารวมตัวกันแต่เช้าตรู่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น จ้าวหยู่ยังเห็นนักข่าวหลายคนถือกล้องวิดีโอและถือโทรศัพท์มือถือ พวกสำนักข่าวได้ข่าวไปเร็วมาก สมกับเป็นมืออาชีพในด้านนี้จริง ๆ

ตรงที่พวกเขาสังเกตการณ์ไม่มีห้องน้ำ หากต้องการจะทำธุระจริง ๆ พวกเขาจะต้องกลับไปที่เขตเมืองและมองหาห้องน้ำสาธารณะและการเดินทางกลับทั้งหมดจะใช้เวลาอย่างน้อย 20 นาที ดังนั้นจ้าวหยู่จึงตัดสินใจเดินไปที่ต้นไม้อย่างเงียบ ๆ

หลังจากเจ้าสุนัขฉี่เสร็จ มันก็ตามจ้าวหยู่ไป ทันใดนั้น มันก็กระโดดขึ้นและลงไปรอบ ๆ จ้าวหยู่ แถมมันยังเห่าและดูตื่นเต้นมาก

“ชู่ว!” จ้าวหยู่รีบหยุดมัน “หยุดเห่าได้แล้ว ฉันกำลังจะฉี่ มันไม่ดีหากคนอื่นมาเห็น” ก่อนจ้าวหยู่จะพูดจบ เจ้าสุนัขก็วิ่งไปที่ต้นไม้ที่จ้าวหยู่เลือกไว้ จ้าวหยู่มองไปรอบ ๆ อีกครั้งและเดินต่อไปหลังจากเห็นว่าไม่มีใครสังเกตเห็นเขา

"โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!" ไม่นานเสียงสุนัขเห่าก็ดังมาจากต้นไม้ เขาไม่เพียงเห่าอย่างมีความสุขแต่ยังคำรามราวกับว่าเขาต้องการอาหารหรือสัมผัสถึงอันตราย

"เวรแล้ว!" จ้าวหยู่สาปแช่งในความเงียบ “เจ้าหมาโง่ แกเห่าอะไร แกกลัวว่าคนอื่นจะมองไม่เห็นว่าฉันฉี่รึไง?”

อย่างไรก็ตาม เขาทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ เมื่อเห็นว่าเขาอยู่ในที่สงบแล้ว เขาก็เริ่มปลดเข็มขัดเตรียมจะฉี่

“โฮ่ง โฮ่ง วู้ว!” เจ้าสุนัขเริ่มเห่าอีกครั้ง หลังจากเจ้าสุนัขเห่าอย่างกะทันหัน มันก็มีเสียง "อ๊า!" ออกมาจากพุ่มไม้อย่างกะทันหัน!

จ้าวหยู่ตกใจและแทบจะควบคุมปัสสาวะไม่ได้ เขาไม่รู้ว่าเสียง ‘อ๊า!’ ที่ได้ยินนั้น มันเป็นเสียงของผู้หญิงหรือเขาหูแว่วไปเอง

"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง" เข้าสุนัขยังคงเห่าอย่างบ้าคลั่งที่พุ่มไม้ ราวกับว่าเขาได้พบกับศัตรู

จ้าวหยู่สังเกตว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น เขารีบจับกางเกงของเขาและรีบวิ่งไปพร้อมกับตะโกนใส่เจ้าสุนัข

"นี่ หยุดเห่าได้แล้ว!”

ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่ามีคนนั่งยองอยู่ในพุ่มไม้จริง ๆ!

มันเป็นผู้หญิงในชุดตำรวจ! สิ่งที่ทำให้จ้าวหยู่ลนลานมากขึ้นก็คือผู้หญิงคนนี้ในชุดตำรวจและทำธุระส่วนตัวนี้ ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก หลันเสี่ยวเสี่ยวรองหัวหน้าสถานีของเขา!

“พระเจ้าช่วย!” หน้าผากของจ้าวหยู่เต็มไปด้วยเส้นเลือดและกล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขาเริ่มสั่น ในขณะนั้นหลันเสี่ยวเสี่ยวก็เห็นจ้าวหยู่และใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

มันน่าอายมาก!

จ้าวหยู่ตอบสนองอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาเห็นว่าเป็นรองหัวหน้ากำลังปลดทุกข์ เขาก็รีบหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาจากพื้นและแกล้งขว้างมันใส่สุนัขในขณะที่เขาตะโกนว่า "ไปให้พ้น! ชิ่ว! เจ้าสุนัขป่าตัวนี้มาจากไหน!"

เมื่อเห็นว่าเจ้านายของเขาโกรธ เจ้าสุนัขจึงร่วมมือกันและเข้าไปหลบซ่อนอย่างรวดเร็ว จ้าวหยู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากเห็นว่าสุนัขวิ่งหนีไปแล้ว เพื่อแยกตัวออกจากสุนัข เขารีบพูดกับรองหัวหน้าหลันว่า

"ไม่เป็นไรแล้วครับ เจ้าหมาถูกผมฉันไล่ไปแล้ว ได้โปรด... เออ" เขาอยากจะพูดว่า ‘ได้โปรดทำต่อ’ แต่เขารู้สึกว่าไม่เหมาะสม

เขาตั้งใจจะรีบทักทายรองหัวหน้าหลันและต้องการหายตัวไปอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม เขาลืมบางสิ่งที่สำคัญไปในขณะที่เร่งรีบ เขายังไม่ได้คาดเข็มขัด! หูกางเกงไม่สามารถเกาะสะโพกของจ้าวหยู่ได้อีกต่อไป กางเกงของเขาตกลงไปที่พื้น! รองหัวหน้าที่กำลังอายอยู่แล้ว เมื่อเธอได้เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าที่หน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที...

5 นาทีต่อมา จ้าวหยู่นั่งลงกับพื้นและดุเจ้าสุนัขต่อไป ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมเจ้าสุนัขถึงพบรองหัวหน้าหลันในเวลาอันสั้น มันเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านหาอึที่จริง ๆ!!

‘น่าอายอะไรอย่างนี้ เจ้าหมาโง่ แกทำให้ฉันดูแย่มาก ฉันควรจะลงโทษมันสักหน่อย’ จ้าวหยูคิด

อย่างไรก็ตาม เจ้าสุนัขตัวนั้นค่อนข้างฉลาด เมื่อเห็นว่าเจ้านายของมันกำลังเดือดดาล มันจึงซ่อนตัวอยู่ไกล ๆ ในระหว่างนั้น รองหัวหน้าหลันได้กลับเข้าไปในรถตำรวจแล้ว เมื่อเธอเดินผ่านจ้าวหยู่ เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำแต่จ้าวหยู่สัมผัสได้ว่ารองหัวหน้าหลันตัวสั่นไปทั้งตัวและเห็นได้ชัดว่าเธอโกรธมาก!

“เยี่ยมมาก ฉันทำให้รองหัวหน้าขุ่นเคืองเพียงแค่ไปฉี่และฉันก็ทำให้เธอโมโหถึงขีดสุด มันเกิดขึ้นได้ยังไง! ในฐานะผู้หญิง คุณควรหาคนคอยดูแลคุณเมื่อคุณกำลังทำธุระส่วนตัวจริงมั้ย?”

“อ๊ะ! Kan! ผู้หญิง!! หรือว่านี่จะผู้หญิงที่อยู่ในการผจญภัย! พระเจ้า! มันน่าอายจริง ๆ ถ้าฉันต้องเจอรองหัวหน้าหลันอีกในฉันควรจะทำตัวยังไงดี”

ในขณะที่จ้าวหยู่กำลังหวั่นวิตก เขาก็เห็นฮูบินในชุดขาวกำลังเดินมาจากภูเขา หลังจากถอดหมวกและหน้ากากออก จ้าวหยู่ก็เห็นว่าเขาหน้าซีดและมีเหงื่อออกทั่วตัวและดูเหนื่อยล้าอย่างมาก

นอกจากทีมกู้ภัยที่รับผิดชอบการขุดแล้ว คนที่ทำงานหนักที่สุดในคืนก่อนยังเป็นคนงานจากแผนกนิติวิทยาศาสตร์ เพื่อไม่ให้พลาดเบาะแสหรือหลักฐานใด ๆ พวกเขาจึงทำงานตลอดทั้งคืนในเหมืองที่ขาดออกซิเจน จ้าวหยู่ไม่แน่ใจเกี่ยวกับสถานการณ์ในเหมืองและต้องการถามฮูบิน

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเดินไปถึงฮูบิน มีเสียงดังมาจากภูเขา ทีมกู้ภัยออกมาจากเหมืองมากขึ้นและพวกเขาถือถุงสีขาวสองสามใบในมือ จ้าวหยู่รู้ว่ามันเป็นถุงที่แผนกนิติวิทยาศาสตร์แผนกนิติวิทยาศาสตร์ที่ใช้สำหรับเก็บศพ!!

จบบทที่ CD บทที่ 139 สมกับเป็นสุนัขดมกลิ่น

คัดลอกลิงก์แล้ว