CD บทที่ 117 ก่นด่าและเงื่อนงำ

ขณะที่เขากำลังค้นหาหยางเหวินเทา จ้าวหยู่ก็ไม่เคยลืมเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมเจียนเหวินหลี่เลย เมื่อใดก็ตามที่เขามีเวลาว่าง เขามักจะพลิกเปิดรายงานเพื่อพยายามค้นหาเบาะแสของคดี

ตามแผนที่เหมี่ยวอิงได้วางไว้ เธอได้ส่งหลิวเผิงเฟยไปยังเรือนจำหรงหยางเพื่อเฝ้าระวังแล้ว เนื่องจากเขาไม่อยู่ที่สถานี จ้าวหยู่จึงทิ้งงานติดตามทั้งหมดเพื่อให้หลี่เบ่ยหนี

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา จ้าวหยู่พยายามติดต่อเหมี่ยวอิงเพื่อสอบถามเกี่ยวกับการสอบสวนแต่เขาก็ต้องหัวเสียเพราะเหมี่ยวอิงไม่ตอบต่อข้อความวีแชทหรือการสายที่เขาโทรไปเลย บางทีเธออาจจะบล็อกเบอร์เขาแล้ว

อันที่จริง เนื่องจากความแตกต่างในเขตอำนาจศาล จ้าวหยู่สามารถร่วมมือกันสืบคดีฆาตกรรมเจียนเหวินหลี่ได้อย่างอิสระและคดีไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขามากนัก ดังนั้นเขาไม่จำเป็นต้องกังวลเลยแต่เนื่องจากการมีส่วนร่วมของหลินเหม่ยเฟิง เขาไม่สามารถปล่อยคดีได้ เขายังคงรู้สึกว่าเขาต้องช่วยหลินเหม่ยเฟิงให้ได้รับความบริสุทธิ์ของเธอ ทุกครั้งที่เขาคิดถึงเรื่องนี้ ภาพของหลินเหม่ยเฟิงที่หัวเราะกับลูก ๆ ของเธอในตอนเช้าก็ลอยเข้ามาในหัวของเขา

เมื่อได้พบกับเจ้าหน้าที่หนุ่มที่อยู่ไกลจากเมืองโดยบังเอิญ จ้าวหยู่รู้สึกว่ามีอะไรมากกว่าที่ตาเห็น แม้ว่าเขาจะพยายามข่มขู่เจ้าหน้าที่หนุ่มแต่เขาก็แอบเอามือเข้าไปและขโมยปากกาบันทึกเสียงของเขาออกมา

เมื่อเขาเปิดปากกาบันทึกและฟังข้อมูลทั้งหมด ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมเจ้าหน้าที่หนุ่มถึงมาที่หยูหลางเดียน เห็นได้ชัดว่าชายชราผมขาวที่ปรากฏตัวที่ประตูเดิมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจที่รับผิดชอบคดีแต่เขาเกษียณแล้ว เหมี่ยวอิงส่งคนไปหาเขาเพราะเธอต้องการทำความเข้าใจสถานการณ์ของคดีและดูว่าก่อนหน้านี้พวกเขาพลาดอะไรไปหรือเปล่า?

การสัมภาษณ์เจ้าหน้าที่ตำรวจที่เกษียณอายุโดยไม่คาดคิดทำให้เกิดรายละเอียดที่สำคัญบางอย่าง ตามรอยเท้าที่ทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุก่อนหน้านี้ ผู้ต้องสงสัยเป็นชายที่แข็งแรง สูงราว 180 เซนติเมตร นอกจากนี้ จากการให้เหตุผลของนักสืบที่มีประสบการณ์ค่อนข้างมาก เขาคิดว่าผู้ต้องสงสัยเท้าขวามีความพิการบางอย่างเพราะเขาสังเกตเห็นว่าทั้งหมด รอยเท้าขวาดูตื้นขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับด้านซ้าย

เจียนเหวินหลี่ถูกใครบางคนรัดคอ โดยใช้รอยที่เหลืออยู่บนศพ พวกเขาสรุปได้ว่าฆาตกรมีร่างสูง แขนยาว นิ้วหนาและแข็งแรงมาก นอกจากนี้ ชุดนอนของเจียนเหวินหลี่ยังมีโคลนอยู่มาก ตำรวจสงสัยว่าเตียงที่เธอถูกพบอาจไม่ใช่สถานที่ที่เธอถูกฆ่า เหยื่ออาจถูกรัดคอในขณะที่ถูกตรึงไว้กับกำแพง

ตามความทรงจำของชายชรา รายละเอียดเหล่านี้ได้รับการบันทึกไว้ในขั้นต้นแต่ไม่ได้รับการบันทึกไว้ด้วยเหตุผลบางประการ เขาไม่แน่ใจว่ามันถูกเพิกเฉยหรือมีข้อผิดพลาดบางอย่างหรือไม่

หลังจากที่จ้าวหยู่ได้ยินเรื่องนี้ เขาก็รู้สึกมั่นใจมากขึ้น ด้วยหลักฐานใหม่นี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหลินเหม่ยเฟิงเป็นผู้บริสุทธิ์และฆาตกรต้องเป็นคนอื่นอย่างแน่นอน เขาไม่แน่ใจว่าเหมี่ยวอิงจะพบฆาตกรในท้ายที่สุดหรือไม่

จ้าวหยู่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปสักพัก โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขาเปิดดูก็พบว่าเป็นสายจากเหมี่ยวอิง

เมื่อจ้าวหยู่กดรับสายเสียงโกรธของเหมี่ยวอิงก็ดังมาจากอีกด้านหนึ่งทันที

“จ้าวหยู่!! นี่คุณว่างมากรึไงถึงได้มาทำอะไรแบบนี้ คุณบ้าหรือเปล่า!? ถ้าคุณอยากรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับคดีนี้ก็มาถามฉันสิ ทำไมคุณถึงสะกดรอยตามลูกน้องของฉันด้วย ถ้าคุณรู้ทุกอย่างแล้วก็ช่วยคืนปากกาบันทึกเสียงให้จางด้วย!”

“เฮ้ เฮ้” จ้าวหยู่เตรียมพร้อมไว้แล้วและตอบทันทีว่า “หัวหน้าทีมเหมี่ยว อย่าเพิ่งโกรธนะ ให้ฉันอธิบายตัวเองก่อน ฉันมาที่หยูหลางเดียนเพื่อทำคดีอื่น มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น! นอกจากนี้ ฉันยังคอยถามคุณเกี่ยวกับคดีนี้แต่ทำไมคุณไม่ตอบฉัน คุณบล็อกฉันในวีแชทหรือเปล่า? ส่วนเรื่องปากกาอะไรเนี่ย ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร!?”

“จ้าวหยู่ อย่ามาเป็นเป็นไขสือ!” เหมี่ยวอิงคำราม "เอาล่ะ คุณบอกว่าคุณอยากรู้ความคืบหน้าของคดีนี้ใช่มั้ย ก็ได้ ฉันจะบอกคุณให้ฟังเอง ตอนนี้ร้านขายอุปกรณ์สำนักงานของหลินเหม่ยเฟิงถูกทำลาย นอกจากนี้ห้องเก็บของหลิวเผิงเฟยก็ถูกไฟไหม้ด้วย!"

“หา? อะไรนะ?” จ้าวหยู่ตกใจมาก เขาถามอย่างเร่งรีบ “ใครเป็นคนทำ...”

แต่เหมี่ยวอิงไม่จำเป็นต้องตอบ เขาก็รู้คำตอบขึ้นมาทันใด มันจะเป็นใครได้อีก? แน่นอนว่าเป็นครอบครัวของเจียนเหวินหลี่! เมื่อคดีถูกเปิดขึ้นอีกครั้งและตำรวจได้เปิดเผยแผนการแลกเปลี่ยนการฆาตกรรมของหลิวเผิงเฟยกับหลินเหม่ยเฟิง ครอบครัวของเจียนเหวินหลี่ก็ต้องการแก้แค้น

“ตอนนี้คุณพอใจแล้วรึยัง?” เหมี่ยวอิงกล่าวต่อ "ฉันจะบอกคุณตอนนี้ครอบครัวของเหยื่อได้เริ่มกดดันตำรวจแล้ว! หากเราไม่พบความจริงและเบื้องบนทนแรงกดดันไม่ไหวอีกต่อไป พวกเขาอาจใช้หลินเหม่ยเฟิงเป็นแพะรับบาป!"

‘นี่มัน...’ จ้าวหยู่ไม่สามารถจินตนาการได้ เมื่อคิดว่าสถานการณ์ของคดีฆาตกรรมเจียนเหวินหลี่นั้นเลวร้ายลงอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรออีกสองเดือนไม่ได้อีกต่อไป พวกเขาต้องปิดคดีนี้ให้โดยเร็วที่สุด

“ไม่ต้องห่วง ถ้าฉันฉิบหายล่ะก็ ฉันก็จะลากคุณลงไปด้วย!” เหมี่ยวอิงขู่เขา "ตราบเท่าที่ฉันส่งข้อมูลของคุณไปยังครอบครัวเจียนเหวินหลี่ สถานีหรงหยางก็จะตายไปพร้อมกับฉัน ฉันจะดูว่าคุณหนีไปที่ไหนได้!"

จ้าวหยู่กลืนและคิดกับตัวเองว่า ‘ผู้หญิงคนนี้... ป่าเถื่อนมาก!’

"คุณบอกว่าเราใช้เวลานานเกินไป ทำไมคุณไม่มาช่วยเราล่ะ" เหมี่ยวอิงยังคงดุเขาต่อไป “แล้วคุณตามลูกน้องของฉันไปเพื่ออะไร!?”

"ก็ได้ ๆ!" จ้าวหยู่กล่าว “คุณต้องให้ข้อมูลกับฉันก่อน เมื่อฉันทำคดีของฉันเสร็จแล้ว ฉันจะไปช่วยคุณสืบสวนทันที!”

“ช่วยตัวคุณเองเถอะ ไม่ต้องมาช่วยฉัน!” เหมี่ยวอิงเห็นด้วย แล้วถามอีกว่า "แล้วปากกาบันทึกเสียงล่ะ"

...

สิบนาทีต่อมา เจ้าหน้าที่หนุ่มจางขับรถ Passat และออกจากรถเดินตรงไปที่รถจ้าวหยู่

จ้าวหยู่ไม่สนใจเขาและเพียงแค่ยื่นปากกาออกไปนอกหน้าต่าง

เมื่อจางเดินเข้าไปใกล้ ๆ เขาก็ทำหน้าบึ้งและค่อนข้างโมโห แล้วคว้าปากกาด้วยความโกรธ เขาอยากจะหันหลังแล้วจากไปแต่เขาก็ยังรู้สึกโกรธจึงหันกลับมาด่าจ้าวหยู่ว่า

“เจ้าหน้าที่จ้าว หยูหลางเดียนมีหน้าผามากมาย ถ้าหากคุณไม่คุ้นเคยกับพื้นที่นี้ก็ระวังอย่าขับรถตกหน้าผาล่ะกัน มันจะเสียเวลาเก็บกวาด!”

‘จะแช่งให้ไปตายก็พูดออกมาตรง ๆ สิ จะมาประดิษฐ์คำให้มันสวยหรูทำไม’

จ้าวหยู่ไม่คิดอะไรมากก่อนจะตอบว่า “งั้นก็ให้แม่เธอมาทำความสะอาดให้ฉันสิ ยังไงเราก็นอนด้วยกันทุกคืน! วันหลังก็อย่าคิดที่จะโกหกฉันอีกละ เจ้าหนู!”

“นี่คุณ!” น้ำเสียงของจางสั่นเครือด้วยความโกรธ เขาต้องการตะโกนใส่จ้าวหยู่แต่จ้าวหยู่สตาร์ทรถและตั้งใจขับเฉี่ยวผ่านหน้าเขาไปแบบหวาดเสียว มันทำให้จางเกือบหมดสติ!

เมื่อจางหันไปมอง ไม่เพียงแต่เขาเห็นรถที่ทิ้งเขาไว้ใต้ฝุ่นผงเท่านั้นแต่ยังมีนิ้วกลางยื่นออกมาจากกระจกรถอีกด้วย

"หึหึ" แม้ว่าจ้าวหยู่จะแกล้งเจ้าหน้าที่จางเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย เขาไม่คิดว่าครอบครัวเจียนเหวินหลี่จะก่อความวุ่นวายเร็วขนาดนี้! นอกจากนี้ เขาไม่คิดว่าหยางเหวินเทาจะจับตัวได้ยากมาก! ไม่น่าแปลกใจเลยที่เผิงซินและคนอื่น ๆ ทำงานกันมานานแต่ก็ยังปิดคดีไม่ได้!

‘ผู้ชายคนนั้นเขาไปซ่อนอยู่ที่ไหนกัน?’ จ้าวหยู่คิด ‘วันนี้ระบบได้ให้คำว่า ‘Gen’ กับฉัน แล้ววันนี้จะเป็นการผจญภัยแบบไหน เป็นไปได้ไหมว่าการผจญภัยของฉันจะพบกับเจ้าหน้าที่หนุ่มคนนั้น?’

เมื่อคิดมากขนาดนี้ จ้าวหยู่ก็ได้รับแรงบันดาลใจ เขานึกถึงคำพูดของเจ้าหน้าที่หนุ่มที่พูดว่า

‘เจ้าหน้าที่จ้าว ถ้าหากคุณไม่คุ้นเคยกับพื้นที่นี้... อย่าขับรถตกหน้าผา!’

“ไม่คุ้นเคย?! คุ้นเคย?! จ้าวหยู่ครุ่นคิดอย่างรอบคอบครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดด้วยความตกใจ”ใช่แล้ว!! ฉันสงสัยว่าฉันพลาดอะไรไป กุญแจของคดี... มันอยู่ที่นั่นเหรอ!?"