CD บทที่ 96 แข่งขันอย่างไร?

"หนอย!" เจ้าหน้าที่กระทืบเท้าและตะโกนว่า "ฉันทนไม่ไหวแล้ว แกจะต้องตายด้วยน้ำมือของฉัน!"

"หัวหน้า!" เจ้าหน้าที่อีกคนกล่าวกับเหมี่ยวอิงด้วยความโกรธเคือง “เจ้านี่มันดูหมิ่นพวกเรา เราต้องสอนบทเรียนให้เขา!”

"ใช่ ๆ!" อีกคนกล่าวเสริม "ไปจัดการเขาเลยดีกว่า ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว" เจ้าหน้าที่ทั้งหมดกัดฟันและกระทืบอย่างโกรธจัด

เหมี่ยวอิงกำหมัดแน่นและแทบรอไม่ไหวที่จะชกหน้าจ้าวหยู่แต่เธอเป็นหัวหน้าและรู้สึกสงสัยเมื่อเห็นพฤติกรรมที่เย่อหยิ่งของจ้าวหยู่ เขาอาจเตรียมกล้องวงจรปิดหรืออุปกรณ์ฟังมาด้วยก็ได้ ถ้าเธอทุบตีเขา มันอาจจะสร้างปัญหาให้ตัวเองแต่จ้าวหยู่เรียกเธอว่าคนขี้ขลาดและทีมสืบสวนของเธอก็เป็นขยะ เธอจะปล่อยเรื่องนี้ไปได้อย่างไร

*ตึง!*

ในท้ายที่สุด เหมี่ยวอิงทุบกำปั้นของเธอที่โต๊ะทำงาน สิ่งของที่อยู่บนนั้นกระโดดได้สูงกว่าหนึ่งฟุตก่อนที่จะตกลงมา ด้วยเหตุนี้เจ้าหน้าที่ที่กำลังเดือดดาล ได้เงียบลงและไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดังเกินไป ทุกคนรู้ว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างเมื่อเหมี่ยวเหรินเฟิงโกรธ!

“จ้าวหยู่! แกอย่าได้ใจเกินไปนะ!” เหมี่ยวอิงพูดอย่างดุเดือด "ฉันยอมต่อสู้กับแกก็ได้ บอกมาว่าจะให้ทำอะไร!!

“วะฮะฮ่า” เมื่อเห็นว่าอุบายของเขาได้ผล จ้าวหยู่ก็หัวเราะออกมา “ขอบคุณมาที่คุณยอมรับคำท้า มันก็ไม่มีอะไรมาก เราแค่ต้องหาที่ที่กว้างขวางเพื่อดวลกันจนกว่าจะได้ผู้ชนะ ผู้ชนะคือราชา ผู้แพ้คือไพร่ ชีวิตและความตาย จะรวยจะจน ทุกอย่างล้วนเป็นพรหมลิขิต!”

“ถ้าฉันไม่อยากชกต่อยกับแก ฉันสามารถทำอะไรได้บ้าง” เหมี่ยวอิงถามอีกครั้ง

“อืม ถ้าแบบนั้นมันค่อนข้างซับซ้อน มันมีหลายวิธี เช่น พนัน เลียนแบบ กินเนื้อ!” จ้าวหยู่เริ่มถ่ายทอดความรู้ของเขาเกี่ยวกับโลกใต้ดินอีกครั้ง “ฉันคิดว่าฉันไม่คงต้องอธิบายวิธีการของมัน!

“นี่มันเรื่องไร้สาระอะไรกัน!” เหมี่ยวอิงขมวดคิ้ว “ถ้าคุณถอดกางเกงและฉี่ ฉันต้องเหมือนกันไหม ตกลง ถ้าอย่างนั้นฉันลงมือทำแล้วคุณทำตาม”

“ฮึ่ม!” จ้าวหยู่ตะโกนว่า "คุณนี่เชี่ยวชาญกว่าที่ฉันคิดจริง ๆ ถ้าคุณตีลังกากลับ 720 องศา ฉันจะต้องตายด้วยหรือเปล่า?"

“แล้วเราจะแข่งกันยังไง”

“เราสามารถแข่งขันโดยใช้หน้าอกของเราทุบหิน นอนบนเตียงเข็ม เจาะฝ่ามือของเราได้” จ้าวหยู่เห็นเหมี่ยวอิงกอดอกด้วยสีหน้ารังเกียจ "หรือกินเนื้อ! ก็อย่างปลาทองในตู้ปลา คางคกในสระน้ำหรือหนูในรู เราต้องกินมันทั้งเป็น ใครกินพวกมันได้ก็เป็นผู้ชนะ!”

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวหยู่ เจ้าหน้าที่รู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อยและดูขยะแขยง

“นี่แก... แกพูดบ้าอะไรออกมา ใครมันจะไปทำอะไรอย่างนั้น?” เหมี่ยวอิงจ้องเขม็งด้วยความโกรธ “แกเป็นบ้างั้นเหรอ? ฉันควรจะเรียกโรงพยาบาลจิตเวชดีไหม?”

“ไม่เป็นไร ฉันมีจิตแพทย์หกคนและคนที่เจ็ดถูกฉันทำให้เป็นบ้าไปแล้ว ทุกโคนช่วยด้วย!” จ้าวหยู่หัวเราะแบบคนป่วย “หัวหน้าเหมี่ยวอิง ในเมื่อคุณไม่กล้า งั้นเรามาต่อสู้กันหมัดต่อหมัดดีมั้ย!? ถ้าคุณต้องการ เราสามารถลงนามในข้อตกลงรับผิดได้นะ ถ้าฉันถูกคุณทุบตีจนตาย คุณจะได้ไม่ต้องรับผิดชอบไง”

"อะไรนะ!?" เหมี่ยวอิงตัวสั่นด้วยความโกรธ เธอต้องการที่จะต่อสู้กับจ้าวหยู่อีกครั้งเพื่อสั่งสอนบทเรียนที่ดีให้กับคนที่หยิ่งผยองคนนี้ อย่างไรก็ตาม ในฐานะหัวหน้าทีมสืบสวน เธอจะมีปัญหาเมื่อเธอต่อสู้กับจ้าวหยู่ แม้ว่าเธอจะชนะก็ตาม หากเบื้องบนรู้เรื่องนี้ในอนาคต มันจะเป็นผลเสียต่อเธอ

“ยังไง? ไม่กล้าเหรอ?” จ้าวหยู่ดึงเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งบนนั้นและนั่งไขว่ห้าง "ถ้าคุณไม่กล้าก็แค่ยอมรับว่าคุณเป็นคนขี้ขลาด!"

“ห๊ะ! แกว่าไงนะ!” เหมี่ยวอิงพูดอย่างดุเดือด "ได้ ถ้าอย่างนั้นเปลี่ยนสถานที่อีกวันและฉันจะสอนบทเรียนที่ดีให้แกอย่างแน่นอน! แต่วันนี้เป็นวันสุนัขสากลและฉันไม่ต้องการถูกกล่าวหาว่าทารุณกรรมสัตว์!" เหมี่ยวอิงกลับมาพูดจาดูถูกและตามด้วยการเยาะเย้ยอย่างรวดเร็ว

“ขี้ขลาดแปลว่าขี้ขลาด คุณไม่กล้าแข่งในวันนี้ จะแข่งที่ไหนมันก็เหมือน...”

“ยังมีเดิมพันอยู่อีกใช่มั้ย?” เหมี่ยวอิงพูดขัดจ้าวหยู่พลางจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ

“เดิมพัน?” จ้าวหยู่แสร้งทำเป็นลังเลและหัวเราะอย่างประหม่า "เอาสิ...คุณจะเดิมพันอะไรดีล่ะแต่การเดิมพันก็มีกฎเหมือนกัน!"

เหมี่ยวอิงสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยของจ้าวหยู่และรู้สึกมั่นใจมากขึ้น "กฎอะไร?"

"ความน่าจะเป็นของการเดิมพันต้องเป็นแบบหนึ่งต่อหนึ่งและสามารถทำได้เมื่อทั้งสองฝ่ายยอมรับสิ่งที่จะพนันได้เท่านั้น!" จ้าวหยู่อธิบาย “ตัวอย่างเช่น ถ้าคุณขอให้ฉันเดาสีเสื้อชั้นในของคุณ ความน่าจะเป็นที่ฉันจะเดามันถูกต้องนั้นต่ำมากอย่างแน่นอน! ดังนั้นคุณสามารถขอให้ฉันเดาว่าชุดชั้นในของคุณเป็นสีแดงหรือไม่ ถ้าคุณกำลังสวมชุดชั้นในนั้นอยู่ จะให้พูดอีกอย่างคือ ฉันต้องมีโอกาสห้าสิบห้าสิบที่จะเดาได้ถูกต้องด้วย!”

หลังจากจ้าวหยู่กล่าว เจ้าหน้าที่ชายทั้งหมดจ้องมองหน้าอกของเหมี่ยวอิงโดยไม่รู้ตัว เหมี่ยวอิงหน้าแดงทันทีและกระชับแจ็กเก็ตให้แน่น

“มากกว่าหรือน้อยกว่า ใช้ลูกเต๋า หยิบไพ่โป๊กเกอร์ ตราบใดที่ความน่าจะเป็นเป็นหนึ่งต่อหนึ่ง เราสามารถเดิมพันอะไรก็ได้! แต่เราต้องให้เกียรติการเดิมพันอยู่เสมอและทั้งสองฝ่ายต้องตกลงเดิมพันร่วมกัน!” จ้าวหยู่พูดอีกครั้ง “นอกเหนือจากนี้ ยังมีกฎอีกข้อที่ต้องมีความแตกต่างระหว่างเจ้าบ้านและแขก!”

“เจ้าบ้านและแขก?”

“เนื่องจากฉันอยู่ที่สถานที่ของคุณ คุณคือเจ้าบ้าน ฉันคือแขก ดังนั้นฉันต้องเป็นคนเสนอการเดิมพัน เราจะดำเนินการหากคุณทั้งหมดเห็นด้วย ถ้าไม่ เราจะไม่ดำเนินการต่อ!”

เหมี่ยวอิงครุ่นคิด เนื่องจากทั้งสองฝ่ายต้องตกลงเดิมพัน ทำไมไม่ลองฟังว่าเขาต้องการจะเดิมพันอะไร

"เอาล่ะ อย่างที่แกพูดมา แกต้องการเดิมพันอะไร จะเกิดอะไรขึ้นถ้าแกแพ้และจะเกิดอะไรขึ้นถ้าแกชนะ"

“อืม” จ้าวหยู่แสร้งทำเป็นครุ่นคิด “เรามาพนันสัญญาณมือถือกันดีไหม!?”

"อะไรนะ?" สิ่งที่จ้าวหยู่เสนอมันทำให้ทุกคนประหลาดใจเพราะพวกเขาไม่สามารถตามความคิดของจ้าวหยู่ไดเลย

“ก็อย่างงี้ไง” จ้าวหยู่หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วพูดว่า "ฉันพอมีวิชากำลังภายในติดตัวอยู่บ้าง เมื่อฉันออกแรง สัญญาณในสถานีตำรวจทั้งหมดของคุณจะถูกปิดกั้นโดยฉัน! แต่ความแข็งแกร่งของพลังฉีของฉันค่อนข้างอ่อนแอและฉันสามารถรักษาได้ราว ๆ ห้านาทีเท่านั้น!"

"อะไรนะ!?" คำพูดของจ้าวหยู่ทำให้ทุกคนตกใจอีกครั้ง “คน ๆ นี้ สมองผิดปกติหรือป่าว?” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพูดเบา ๆ ข้างหลัง "ฉันคิดว่าเขาต้องเป็นบ้าแน่ ๆ"

เหมี่ยวอิงไม่เชื่อจ้าวหยู่แต่เธอคิดลึกซึ้งกว่าพวกจ้าหน้าที่ที่เหลือ เธอสงสัยว่าจ้าวหยู่คงเตรียมการอะไรบางอย่าง มันคงจะเป็นอุบายของเขาหรือไม่? แต่มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะปิดกั้นสัญญาณโทรศัพท์ทั้งสถานีได้!

“หัวหน้าเหมี่ยวอิง!” จ้าวหยู่พูดต่อด้วยท่าทางที่บ้าคลั่งของเขา "คุณแค่ต้องเดิมพันว่าฉันจะปิดกั้นสัญญาณได้หรือไม่ ถ้าฉันชนะ คุณต้องให้ฉันสอบปากคำหลิวเผิงเฟย!"

"ได้!" เหมี่ยวอิงพ่นลมหายใจ "แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณแพ้?"

จ้าวหยู่ทำท่าทางเปิดฝ่ามือไปทางเหมี่ยวอิงซึ่งหมายความว่าเธอสามารถตั้งเงื่อนในข้อนี้ได้

"เฮอะ!" เหมี่ยวอิงยิ้มอีกครั้ง “ถ้าแกแพ้ แกต้องคุกเข่าหน้าสถานีของเราและตะโกนขอโทษพวกเราแล้วเรียกฉันว่าคุณยาย!!”