CD บทที่ 78 เดี๋ยว! ระวัง!!

"โอ๊ะ! โทษที!" จ้าวหยู่เพิ่งนึกออกว่า เขากำลังล็อคแขนฮูบินอยู่ เขาเกือบจะบิดแขนของฮูบินให้หักเนื่องจากความตื่นเต้นของเขา ใบหน้าของฮูบินเปลี่ยนเป็นสีม่วง!" จ้าวหยู่จับไหล่ฮูบินและชี้ไปที่หญิงงามที่อยู่ห่างไกล "นายเคยเห็นผู้หญิงคนนั้นมาก่อนไหม เธอเป็นเจ้าหน้าที่ที่มาฝึกที่นี่ใช่มั้ย?"

“โอย” ฮูบินบีบนวดแขนของเขาและเหลือบมองและพูดติดตลก “ทำไม? พี่หยู่สนใจเธอเหรอ? ผู้หญิงคนนั้นเพิ่งมาเมื่อวาน เธอน่าจะเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนเหมือนกับพวกเราน่ะ”

“โอ้ คุณตำรวจหญิง!” จ้าวหยู่รู้สึกเสียใจเล็กน้อย เขาหลับไปตลอดสองสามวันที่ผ่านมาของการฝึกอบรมเพราะเขาไม่เข้าใจบทเรียน อย่างไรก็ตาม ส่วนใหญ่เขารู้สึกเสียใจเพราะมีสาวสวยแบบนี้มาอยู่ใกล้ ๆ แต่เขากลับไม่รู้เรื่องเลย!

‘ถ้าฉันรู้ว่ามีตำรวจสาวสวยอยู่แถว ๆ นี้ล่ะก็ ฉันคงไม่เล่นเกมโง่ ๆ ในห้องอย่างแน่นอน' จ้าวหยู่คิด

"อืม" เมื่อมองไปที่จ้าวหยู่ที่กำลังน้ำลายสอ ฮูบินก็พูดด้วยความจริงใจ "พี่หยู่ มีบางอย่างที่ฉันไม่รู้ว่าควรจะบอกพี่มั้ย?"

"อะไรเหรอ!?" จ้าวหยู่ยังคงจ้องมองที่ตำรวจหญิง ตำรวจหญิงไม่ได้เข้าร่วมในการฝึกซ้อมแต่นั่งบนม้านั่งยาวและมองดูโทรศัพท์ของเธอ

"สัญชาตญาณของผมบอกมีบางอย่างผิดปกติกับผู้หญิงคนนั้น!" ฮูบินพูดอย่างจริงจังว่า “ตั้งแต่เธอปรากฏตัว ไม่มีผู้ชายคนไหนเข้าใกล้เธอเลย!”

“ห๊ะ? อะไรนะ?” จ้าวหยู่หันมามองฮูบิน "จริงเหรอ? ไม่มีใครมาชวนเธอคุยเลยเหรอ?"

“ใช่ ผมสงสัยว่าตัวเธออะไรมีกลิ่นแปลก ๆ รึเปล่าเลยไม่มีใครเข้าใกล้เธอ” ฮูบินพยายามอธิบายอย่างหนัก “ก็ระหว่างคลาสเมื่อวาน เมื่อผู้หญิงคนนี้นั่งลง ตำรวจทุกคนที่อยู่ใกล้เธอก็วิ่งหนีไป! นั่นไง พี่ดูสิ!”

จ้าวหยู่เงยหน้าขึ้นและเห็นว่าสิ่งที่ฮูบินพูดมานั้นเป็นความจริง ไม่มีใครอยู่ข้างเธอบนม้านั่งนั้น! ตอนแรกมีตำรวจสองสามนายนั่งอยู่บนม้านั่งยาวแต่พวกเขาก็วิ่งหนีไปหมดแล้ว!

"อย่างงั้นเหรอ?" จ้าวหยูไม่ได้คิดอะไรกับมัน "นักคิดที่ยิ่งใหญ่ได้กล่าวไว้ว่า เราว่าถ้าเราอยากรู้ว่าสิ่งนั้นมีกลิ่นเหม็นหรือไม่ เราต้องดมกลิ่นเอง! หึหึ แล้วจะรู้ว่ากลิ่นนั้นเป็นอย่างไร!" ด้วยเหตุนี้ จ้าวหยูจึงใช้มือทั้งสองถูเข้าหากกันและเดินไปทางม้านั่ง เหมือนกับหมาป่าตัวร้ายที่เห็นหนูน้อยหมวกแดง

“พี่หยู่” ฮูบินเรียกเบา ๆ “แล้วนักคิดคนนั้นชื่ออะไร?”

หลังโบกลับมาในขณะที่จ้าวหยู่เดินจากไป “เกิดอะไรขึ้นฮู จ้าวหยู่ทำอะไรนายเหรอ ไอ้คนนี้มันเหี้ยมโหดจริง ๆ” หลันโบพูดพล่ามกับฮูบินแต่เมื่อเขาเห็นจ้าวหยู่เดินไปหาตำรวจหญิง พอเห็นหน้าตำรวจหญิงก็สะดุ้งเกือบเสียการทรงตัว! “อ๊ะ!? อะไรนะ พระเจ้าช่วย” หลังโบพูดตะกุกตะกัก “เธอ...เธอมาที่นี่ทำไม? แล้วพี่หยู่...พี่หยู่ไปทำอะไรตรงนั้น?”

“พี่หยู่เขาสนใจเธอน่ะ!!” ฮูบินพูดตามความเป็นจริงว่า “ผู้ชายเต็มไปด้วยฮอร์โมนพลุ่งพล่านแบบพี่เขา มักจะสนใจอะไรแบบนี้เป็นธรรมดา”

"อะไรนะ!" หลันโบจับฮูบินไว้ "ผู้หญิงคนนั้นน่ากลัวมาก ทำไมนายไม่หยุดพี่หยู่ไว้ล่ะ?"

"หยุดเขาทำไมต้องหยุดด้วย?" ฮูบินงงงวย

“เหมี่ยว...นั่นมัน เหมี่ยวเหรินเฟิง! นี่...ไม่ใช่เรื่องตลกนะ มันเป็นเรื่องของคอขาดบาดตาย!” หลันโบตบหน้าผากตัวเอง “โอ้ ไม่นะ พี่หยู่กำลังตกอยู่ในอันตราย!”

“หลันโบ เมื่อกี้นายพูดอะไรนะ” ฮูบินสงสัย “เหมี่ยวเหรินเฟิงเป็นผู้เชี่ยวชาญที่มีทักษะสูงในนวนิยายจิ้งจอกภูเขาหิมะนะ[1] (The Flying Fox of Snowy Mountain) ที่สำคัญเขาเป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอ!”

"เจ้าบ้า!" หลันโบดุอย่างกังวล “นายไม่รู้จักเหมี่ยวเหรินเฟิงเหรอ เธอคือศัตรูของตำรวจทั้งหมดในฉินชาน นายไม่รู้เหรอ?”

"ก็ไม่รู้สิ ว่าแต่เธอเป็นศัตรูทั้งหมดเลยเหรอ?"

“ตำรวจหญิงที่ดุร้าย เอาแต่ใจจากสถานีรุ่ยหยาง เหมี่ยวอิง! ฉายาของเธอคือ เหมี่ยวเหรินเฟิง!” หลันโบกัดฟันพูดต่อว่า “นายไม่เคยได้ยินเลยเหรอ?”

ฮูบินส่ายหัว

“เธอเป็นแชมป์สองสมัยในการแข่งขันชกมวย” หลันโบแนะนำอย่างรวดเร็ว “สายดำเทควันโด, สายดำยูโด, เชี่ยวชาญการต่อสู้มือเปล่า, ผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสาน นายไม่เคยได้ยินจริง ๆ หรือ?”

ฮูบินยังส่ายหัวอย่างมึนงง

“พระเจ้า! อาชญากรที่เธอจับได้ไม่มีจุดจบที่ดีเลย ทุกคนล้วนกลายเป็นคนพิการเพราะเธอ!” หลันโบไม่ยอมแพ้และถามอีกครั้ง “อย่างน้อยนายก็น่าจะเคยได้ยินเรื่องนี้ใช่ไหม”

แม้ฮูบินจะยังนึกไม่ออกแต่เขาก็รู้สึกสั่นกลัว

“เอาล่ะ ถือซะว่าฉันไม่ได้พูดอะไร!” หลังโบยอมแพ้และก้มศีรษะลง

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ฮูบินก็เข้าใจในที่สุด "โอ้...ฉันเข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว! ที่เป็นอย่างนั้น...ไม่ใช่เพราะกลิ่นแปลก ๆ สินะ!?"

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน จ้าวหยู่ก็ไปถึงตำรวจหญิงและแนะนำตัวทันที

"สวัสดี คุณเป็นอย่างไรบ้าง ฉันเห็นว่าคุณเพิ่งมาถึงที่นี่และยังไม่เห็นเทคนิคการต่อสู้ที่เพิ่งสอนไป ฉันพอจะเชี่ยวชาญบ้างแล้ว ดังนั้น เธอสนใจจะมาเรียนกับฉันมั้ย?” ขณะพูดจ้าวหยู่สูดอากาศเล็กน้อยและไม่ได้กลิ่นอะไรแปลก ๆ!

‘อืม! ดูเหมือนว่าการเดาของฮูบินจะผิดทั้งหมด!’

เมื่อได้ยินการแนะนำตัวของจ้าวหยู่ เหมี่ยวอิงก็เงยหน้าขึ้นมองเขาและดูประหลาดใจเล็กน้อย

“ฮ่าฮ่า ไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉัน เราทุกคนเป็นเพื่อนร่วมงานกันและนี่คือสิ่งที่ควรทำ!” จ้าวหยู่ยื่นมือของเขาราวกับว่าเขากำลังชวนเธอไปเต้นรำ

เหมี่ยวอิงยิ้มให้และเอื้อมมือไปที่จ้าวหยู่ราวกับเจ้าหญิงผู้สง่างาม มือของเธอเรียบและเนียน ด้วยความช่วยเหลือเล็กน้อยจากจ้าวหยู่ หญิงงามยืนขึ้นอย่างกล้าหาญ

จ้าวหยู่สูง 170 และเหมี่ยวอิงสูง 167 ทั้งสองดูเหมือนเป็นคู่ที่ลงตัวเมื่อยืนอยู่ด้วยกัน สิ่งนี้ดึงดูดความสนใจของเจ้าหน้าที่รอบตัวพวกเขา อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ที่รู้จักเหมี่ยวอิงไม่ได้ชื่นชมทั้งคู่ แต่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ความอยากรู้และความคาดหวัง

พวกเขาประหลาดใจที่มีคนที่ไม่รักชีวิตที่จะกล้าหยอกล้อกับเหมี่ยวอิง

พวกเขาอยากรู้ว่าใครในโลกนี้เป็นคนบ้าระห่ำเช่นนี้

พวกเขากำลังคาดการณ์ว่าชายผู้นี้จะจบลงด้วยความทุกข์ทรมานเพียงใดในภายหลัง

อย่างไรก็ตาม ยังมีเจ้าหน้าที่ใจดีบางคนที่มองจ้าวหยู่ด้วยความเห็นอกเห็นใจซึ่งเป็นสิ่งที่หลันโบรู้สึก เขาอธิษฐานในใจอย่างเงียบ ๆ ‘ฉันหวังว่าพี่หยู่ ที่รักของฉันจะไม่กลายเป็นง่อยนะ!’

“อะแฮ่ม” จ้าวหยู่ไม่ได้สังเกตสิ่งผิดปกติและยังคงจ้องตรงไปที่เธอ “แล้วนี่ ให้ฉันสอนล็อคศอกให้เธอก่อน! วิธีนี้ง่ายที่สุดก็คือ เล็งมาที่ฉันแล้วก็โจมตี!”

[1] หนึ่งในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง