CD บทที่ 65 ฉันอยากกินแตงโม

หลังจากมื้อเย็นจบลงแล้ว จ้าวหยู่เดินไปนั่งที่ระเบียงตามเคยพร้อมเครื่องดื่มเบียร์ในมือ เขากำลังนั่งมองพระจันทร์ที่ส่องสว่างในยามค่ำคืนอยู่ตามลำพัง

ผ่านช่องตรงระเบียงไม้ไป เขาสามารถมองเห็นได้ว่าที่ชั้นล่างหน้าร้านผลไม้ยังคงเปิดไฟไว้อยู่ ดูเหมือนเจียงต้าเฟิวกำลังเล่นหมากรุกจีนกับชายสูงวัยอายุ ทั้งสองกำลังพูดคุยไปมาขณะที่เกมก็กำลังดำเนินไปพร้อม ๆ กัน

อีกฟากของถนนมีเสียงหมาหอนออกมาเป็นครั้งคราว และถ้าตั้งใจฟังดี ๆ ก็จะสามารถได้ยินเสียงเพลงจากพลาซ่าด้านหน้าซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ ๆ นี้

จ้าวหยู่เอนหลังลงพร้อมดื่มเบียร์อย่างผ่อนคลาย นับตั้งแต่ที่เขาได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยสืบสวน เขาไม่ได้พักเลยแม้แต่วันเดียว นอกจากคดีมือที่หายไปจะสูบพลังงานเขาไปจนหมดแล้ว ยังมีเรื่องระบบปาฏิหาริย์ที่สร้างการผจญต่าง ๆ ในแต่ละวันให้เขาอีก ชีวิตเขาวุ่นวายไม่ต่างอะไรกับด้ายที่กำลังถูกพันไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ว่าจะหยุดลงเมื่อไหร่ ในที่สุดตอนนี้เขาก็ได้พักผ่อนสักที

จ้าวหยู่ทรุดตัวลงเก้าอี้นวมอย่างเกียจคร้าน เขากลับมาคิดถึงระบบปาฏิหาริย์อีกครั้ง ข้อมูลที่เขาได้รับจากสมุดจดบันทึกทำให้เขาเข้าใจได้ว่าวันที่เชาเจียหยิงมอบเงินให้เขา ระบบขึ้นคำทำนายเอาไว้ว่า ‘Dui(ทะเลสาบ) Zhen(สายฟ้า)’

ในขณะที่ของวันนี้ก่อนที่เขาจะได้รับเงินจากแก๊งต้มตุ๋นมาก็ขึ้นคำว่า ‘Xun(ลม) Dui(ทะเลสาบ)’ ทั้ง 2 มีคำว่า ‘Dui’ ปรากฏอยู่ด้วย และนอกจากนี้ เมื่อนึกย้อนกลับไปดี ๆ วันที่เขาเจอกับเสี่ยวเฉินแล้วพบว่าเธอทำการติดต่อซื้อขายบัญชีที่ขโมยมาและเขาได้เงินมา 5,000 หยวน ตัวระบบเองก็มีคำว่า ‘Dui’ เหมือนกัน ทำให้จ้าวหยู่คิดว่า ‘Dui’ จะต้องมีความหมายที่เกี่ยวข้องกับเงินแน่ ๆ และเพื่อยืนยันความคิดตัวเอง เขาเข้าอินเตอร์เน็ตเพื่อค้นหาความหมายของมันซึ่ง ‘Dui’ หมายถึงทะเลสาบและเป็นสัญลักษณ์แห่งความมั่งคั่งอีกด้วย

‘หรือว่า ถ้าระบบขึ้นแสดง ‘Dui’ นั่นหมายถึงฉันจะได้รับเงิน? ถ้าเป็นแบบนั้นไปตลอด ฉันคงจะกลายเป็นเศรษฐีไปเลยสิ’ จ้าวหยู่ ‘แต่…ถ้าจัดการกับเรื่องนั้นไม่ได้ นั่นก็หมายความว่าอาจจะต้องเสียเงินไปก็ได้ใช่ไหม?’

บางทีอาจเป็นเพราะนิสัยที่เริ่มติดตัวมาหลังจากทำคดี จ้าวหยู่จดบันทึกทุกอย่างที่เขานึกได้ลงบนสมุดบันทึกไปในทันที เขารู้สึกว่าถ้าเขาสามารถวิเคราะห์เกี่ยวกับระบบได้เป็นอย่างดี เช่นเดียวกับการที่เขาพยายามตามสืบคดีแล้วล่ะก็ บางทีเขาอาจเข้าใจคำอธิบายของระบบมากกว่านี้ก็ได้!

“เฮ้ เจียง ไม่เลวเลยนี่!” ชายสูงวัยที่เล่นหมากรุกจีนเริ่มร้องตะโกน “ทำไมแกมาขัดขาฉันกัน? ไม่มีความคิดที่เข้าท่ากว่านี้แล้วหรือไง?”

“อ้าว พี่โฮว! ฮ่าฮ่า” เจียงต้าเฟิงยิ้มขณะพูด “พี่ก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้วนะ! ถ้าผมไม่ขัดขาพี่ ผมก็จบกันพอดี!”

“เดินมาถูกทางแล้ว ไม่เลว ๆ” พี่โฮวหยอกล้อกับเจียงต้าเฟิงเสร็จเขาก็ถอนหายใจพร้อมกับส่ายหัว “ฉันได้ยินว่าได้รางวัลจากโรงพยาบาลอีกแล้วงั้นหรือ?”

“ก็แค่โชคนิดหน่อยล่ะนะ! ฮ่าฮ่า” เจียงต้าเฟิงกำลิงคิดวิธีเดินหมากรอบต่อไป เลยพูดไปอย่างไม่ตั้งใจว่า “บางทีพระเจ้าคงกำลังสงสารครอบครัวจน ๆ แบบเราอยู่มั้ง”

“ฉันเองก็อยู่มานานมากพอแล้วนะ แต่ไม่เห็นจะเคยได้ยินว่าทางโรงพยาบาลมีแจกรางวัลแบบนี้เลย” พี่โฮวเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ระวังตัวไว้หน่อยเถอะต้าเฟิงเดี๋ยวก็โดนหลอกแบบครั้งก่อน ๆ อีกหรอก ได้ยินว่าแกชนะรางวัลมา 3 ครั้งแล้ว จะไม่บังเอิญไปหน่อยหรือไงกัน?”

บทสนทนาด้านล่างกำลังดึงความสนใจจ้าวหยู่ได้เป็นอย่างดี เขารีบขจัดความคิดวุ่นวายทั้งหมดออกไปก่อนจะมุ่งความสนใจไปที่บทสนทนาแทน

“พี่ใหญ่ พี่กำลังหมายถึงอะไร?” เจียงต้าเฟิงตบไปที่หน้าอกตัวเอง “ฉันทำการค้ามาก็ตั้งหลายปี ฉันจะไม่รู้เลยหรือไงว่าตัวเองกำลังโดนหลอก? ที่นี่มันโรงพยาบาลที่มีชื่อที่สุดแล้ว! นอกจากนี้ฉันยังได้รับเงินรางวัลจริง ๆ มาตั้ง 25,000 เพื่อนำไปรักษาเมียตัวเองอีก มันจะหลอกลวงไปได้ยังไง? ถ้าเกิดมีปัญหาอะไรขึ้นมาจริง เมียผมคงถูกให้ออกจากโรงพยาบาลนี้ไปนานแล้ว!”

“เออ มันก็จริงของแก” พี่ใหญ่โฮวพูดอย่างถอนหายใจ “แต่ก็ระวัง ๆ ตัวไว้ด้วยแล้วกัน เดี๋ยวนี้โลกเรามีแต่คนเลว ๆ”

“รุก! ฮ่าฮ่า” เจียงต้าเฟิงตบมืออย่างกับเด็ก ๆ “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสักที ผมได้แก้แค้นพี่แล้ว! ฮ่าฮ่า”

“25,000 หยวน?” จ้าวหยู่พยายามคิดถึงเรื่องนี้แล้วก็เข้าใจความหมายของมันได้ในทันที เสี่ยวเฉินไม่เพียงแต่หลอกให้พ่อของเธอออกจากร้านไปเพียงอย่างเดียว แต่นั่นเป็นวิธีการที่เธอจะสามารถเอาเงินที่ได้มาส่งต่อให้พ่อของเธออีกทีได้ด้วย ช่างเป็นเด็กที่เกินความคาดหมายจริง ๆ!

แต่ 2 ครั้งแรก เธอสามารถให้เงินกับพ่อได้ครั้งละ 10,000 หยวน ครั้งต่อมา เธอให้ได้เพียง 5,000 เท่านั้น หมายความว่าเธอทำเงินหายไป 5,000 และ เงินนั่น จ้าวหยู่ก็รู้ดีว่ามันถูกจ่ายเป็นค่าห้องที่เขาเช่าอยู่ในตอนนี้ไป

จ้าวหยู่พยายามคิดอย่างหนักไปก็ไม่ช่วยอะไรให้ดีขึ้น แต่กลับรู้สึกอึดอัดมากกว่าเดิมเสียอีก แม้จะรู้ว่าวิธีการที่เสี่ยวเฉินทำเพื่อหาเงินมารักษาแม่จะผิดแค่ไหน แต่นั่นก็เป็นวิธีเดียวที่เธอจะสามารถช่วยเหลือแม่เธอได้ แต่เขายังไปขู่กรรโชกเอาเงินจากเด็กน้อยที่น่าสงสารมาอีก มันผิดหลักวิถีที่เขาเป็นอยู่อย่างยิ่ง! ต่อไปนี้เขา

สาบานเลยว่าเขาจะไม่เอาเงินจากเธอมาใช้อีกไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม!

ตอนนี้เขาเป็นตำรวจไปแล้ว เขาต้องมองและคิดในฐานะของตำรวจคนหนึ่งการกระทำของเสี่ยวเฉินมันขัดต่อกฎหมายอย่างเห็นได้ชัด และคนที่ฉลาดแบบเธอมันอาจจะเกิดเรื่องเลวร้ายและมีจุดจบแบบหลี่ดันก็ได้

หลังจากที่จ้าวหยู่ พยายามคิดไปมาว่าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรเขาก็สามารถหาทางแก้ได้ว่าวิธีที่ดีที่สุดคือต้องคุยกับเจ้าตัวเอง ตอนนั้นเอง เสียงเสี่ยวเฉินก็ดังขึ้นมาจากด้านล่าง

“พ่อ หนูทำการบ้านเสร็จแล้ว ขอไปเดินเล่นหน่อยนะ…”

“ได้เลย!” เจียงต้าเฟิงมักจะตามใจลูกสาวที่แสนเชื่อฟังและฉลาดของเขาอยู่เสมอ “ระวังตัวด้วยแล้วกัน พวกป้า ๆ ข้างบ้านกำลังเต้นกันอยู่หน้าพลาซ่านั่นน่ะ”

“ค่า…” เสี่ยวเฉินตอบแบบขอไปทีและเดินออกจากร้านไป จ้าวหยู่ตะโกนเรียกเธอผ่านตรงระเบียงในทันที

“เฮ้! เสี่ยวเฉิน เอาแตงโมมาให้ลูกนึงที! ขอแบบฉ่ำ ๆ นะ”

เสียงของจ้าวหยู่ดึงความสนใจจากทุกคนได้เป็นอย่างดี จ้าวหยู่พยายามโบกมือให้เสี่ยวเฉินเพื่อสัญญาณบางอย่างให้เธอ

“เฮ้ย! ไอ้ตำรวจเลว!” ต้าเฟิงเกลียดจ้าวหยู่เข้าไปถึงกระดูกดำตะโกนขึ้น “แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ลูกสาวฉันถึงต้องหั่นแตงโมแล้วเอาไปให้ที่ห้องน่ะเหร๊อ! เสี่ยวเฉินออกไปเล่นข้างนอกเถอะ ไม่ต้องไปสนใจเขา!”

“ว่าไงนะ!” จ้าวหยู่ก่นด่า “ไอ้อ้วน! ไม่ได้บอกว่าจะไม่จ่ายเงินให้สักหน่อย! ถ้าไม่ทำเดี๋ยวจะลงไปจัดการเองเดี๋ยวนี้แหละ!”

“หา? คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน” เจียงต้าเฟิงลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ

“พ่อคะ พ่อใจเย็นก่อน” เสี่ยวเฉินเข้าใจได้ในทันทีว่าจ้าวหยู่ต้องการคุยกับเธอ เธอเลยพยามรีบปลอบให้พ่อของเธอสงบลง

“ก็แค่แตงโมเอง อย่าโมโหไปเลยนะ เล่นหมากรุกกันต่อไปเถอะ ลุงโฮว เล่นเกมกันต่อเลย ๆ เดี๋ยวหนูจัดการเอง”

เมื่อเธอพูดจบ เด็กสาวก็รีบหั่นแตงโมและรีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องจ้าวหยู่ในทันที