CD บทที่ 62 ใช้ความรุนแรงขจัดความรุนแรง

เนื่องจากอุณหภูมิที่สูงขึ้น คูปิงจัดการถอดเสื้อนอกของเครื่องแบบออกในทันที เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตตัวบางที่ยิ่งทำให้เธอดูเหมือนผู้หญิงมากขึ้นกว่าเดิม

“ตั้งแต่คดีข่มขืนก่อนหน้านี้แล้ว คุณดูเปลี่ยนไปอย่างกับคนละคนเลย” คูปิงเริ่มเปิดบทสนทนาอย่างตรงไปตรงมา เธอเลือกพูดตามสัญชาตญาณของเธอเอง ในฐานะเจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่ง เธอเองก็มีความรู้สึกที่ไวต่อการเปลี่ยนแปลงนี้พอสมควร “คุณคนก่อนหน้านี้ไม่ใช่คนแบบนี้เลยสักนิด ฉันสงสัยในตัวคุณจริง ๆ ว่าคุณเป็นใครกันแน่!”

“ฮิฮิ” เมื่อได้เผชิญหน้ากับความสงสัยของหัวหน้าคูปิง จ้าวหยู่เลยทำเป็นแกล้งตอบกลับเธอไปด้วยใบหน้าแบบกังวล แล้วพูดขึ้นว่า “ในที่สุดคุณก็รู้ตัวสักที! หัวหน้าทีมคู คุณนี่เป็นยอดนักสืบจริง ๆ! เดี๋ยวผมจะบอกความจริงให้ก็ได้ ที่จริงแล้วผมคือคนที่คล้ายกับจ้าวหยู่คนก่อนหน้านี้มาก ๆ แต่หมอนั่นดันถูกผมฆ่าตายไปซะก่อน ร่างกายของเขาถูกซ่อนเอาไว้ที่….อืม…ที่ตู้เย็นของผมเอง!”

คูปิงได้แต่ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจและรู้สึกราคาญเขามากขึ้นยิ่งกว่าเดิม

“งั้นเอางี้เป็นไง” จ้าวหยู่เริ่มแกล้งเธอมากขึ้น “เดี๋ยวผมจะบอกความจริงอีกอย่างให้ ที่จริงแล้วผมคือนักเดินทางข้ามมิติต่างหาก! ผมตายโดยการถูกประหารชีวิตในชาติก่อน พอถูกฆ่าในตอนนั้น ผมก็เดินทางข้ามมิติมาเข้าร่างจ้าวหยู่คนนี้ เข้ามายึดควบคุมทั้งร่างกายและจิตใจหมอนี้ไปจนหมด ฮ่าฮ่าฮ่า คุณว่าไง? มันดูไม่ค่อยน่าเชื่อสักเท่าไหร่เลยใช่ไหมล่ะ?”

คำพูดของจ้าวหยู่ทำให้คูปิงอารมณ์เสียขึ้นไปเป็นที่เรียบร้อย เธอจับพวงมาลัยแน่นและถอนหายใจอย่างหนักเพื่อควบคุมอารมณ์ตัวเอง

“จ้าวหยู่ คุณจะพูดดี ๆ กับฉันสักครั้งเลยไม่ได้เลยหรือยังไง?” คูปิงระงับความโกรธของเธอได้สำเร็จ “ฉันเห็นวิธีที่คุณสามารถไขคดีมือที่หายไปได้ ฉันยอมรับว่าคุณเองก็มีศักยภาพมาก แต่คุณไม่สามารถลงมือทำอะไรเองด้วยตัวคนเดียวแบบนั้นได้อีกแน่ ไม่มีทาง!”

“และเรื่องเมื่อวานที่เกิดขึ้นอีก” คูปิงพยายามพูดเหมือนกับพี่สาวที่กำลังดุน้องชาย “ฉันคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าคุณกำลังคิดบ้าอะไรอยู่ คุณตีกับคนอื่นกลางสถานีแบบนั้นได้ยังไง? มันเป็นการกระทำที่โง่เง่าสิ้นดี!”

“ทำไม? พวกมันมาร้องเรียนเหรอ?” จ้าวหยู่ถามกลับอย่างไม่ชอบใจ

“ถ้าพวกนั้นมาร้องเรียนจริง คุณคงได้เจอปัญหาใหญ่ไปแล้ว!” คูปิงพูดอย่างเหลืออด “จ้าวหยู่ลองฟังที่ฉันจะพูดสักหน่อยเถอะ หยุดการกระทำของตัวเองเอาไว้ซะ ในฐานะตำรวจ คุณกำลังรับใช้ประชาชนภายใต้กฎหมายอยู่ คุณจะมาใช้ความรุนแรงเพื่อควบคุมความรุนแรงอีกทีแบบนี้ไม่ได้ คุณต้องหัดควบคุมอารมณ์….”

*เอี๊ยด!! ปัง!*

ขณะที่คูปิงกำลังหันมาให้คำแนะนำแก่จ้าวหยู่ จู่ ๆ ชายคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้ารถสร้างความตกใจให้คูปิงเป็นอย่างมาก! แม้เธอจะเหยียบเบรกอย่างหนักไปแล้ว ทว่าชายคนนั้นไม่สามารถหลบได้พ้นจนทา ให้เขาชนเข้ากับรถและกระเด็นห่างออกไป!

“แย่แล้ว!”

ใบหน้าคูปิงซีดเผือกไปในทันที มันไม่เคยเกิดเรื่องอะไรแบบนี้มาก่อน! เธอรีบเปิดประตูและลงจากรถเพื่อไปดูอาการคนเจ็บอย่างเร่งรีบ ด้านนอกรถเห็นแต่เพียงชายวัยกลางคนที่กำลังสวมชุดกีฬานอนดิ้นไปมาอยู่อีกฟากหนึ่งของถนนเท่านั้น

“คุณคะ คุณเป็นอะไรไหมคะ?” คูปิงรีบวิ่งไปหาชายคนนั้นอย่างเร่งรีบ

“อ๊าก!!” ชายคนนั้นนอนดิ้นร้องโวยวายออกมาไม่หยุด “ขับรถภาษาอะไรวะ! รู้ไหมว่าเกือบฆ่าคนอื่นตายแล้วเนี่ย!! โอ๊ย!”

“ไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวฉันจะเรียกรถพยาบาลมาเดี๋ยวนี้แหละ!” คูปิงรีบหยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมาแล้วกดโทร 120 ออกอย่างรวดเร็ว แต่ชายคนนั้นกลับโบกมือปฏิเสธแล้วพูดขึ้นมาว่า

“ไม่เป็นไร ฉันว่าตัวเองน่าจะพอลุกไหวอยู่” เขาพยายามลุกขึ้นเดินไปขอบถนนด้วยขาสั่นไปมา คูปิงที่ยังมีอาการตกใจอยู่ก็รีบเข้าไปช่วยพยุงชายคนนั้นให้นั่งบนขอบถนนได้อย่างปลอดภัย

“อ๊าก!!”

เขาพยายามกัดฟันเพื่อข่มความเจ็บตัวเองพลางนวดบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บไปพลาง ๆ เพื่อคลายอาการเจ็บปวดลง

“เห็นว่าคุณเป็นคนดีพอที่ลงมาช่วย คุณเองก็คงไม่ได้ตั้งใจหรอกใช่ไหม ยังไงวันนี้ฉันมีเรื่องเร่งด่วนซะด้วย ฉันคงไม่มีเวลาว่างมาคุยกับคุณมากนัก เอางี้แล้วกัน คุณจ่ายเงินมาแล้วเดี๋ยวฉันจะไปหาหมอเอง”

ขณะที่เธอกำลังฟุ้งซ่านตอนขับรถอยู่นั้น เธอไม่ทันได้สังเกตให้แน่ใจว่าเธอได้ขับรถชนผู้ชายคนนี้เข้าจริง ๆ หรือเปล่า มันดูเหมือนว่าชายคนนี้จะแกล้งทำร้ายตัวเองเพื่อเรียกร้องเงินเหมือนกลุ่มขอทานข้างถนนซะมากกว่า

“ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะคะ?” คูปิงพูด “คุณต้องไปโรงพยาบาลตอนนี้เลยเพื่อให้แน่ใจว่าไม่เป็นอะไรจริง ๆ ฉันเป็นตำรวจค่ะ ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะหนีหรอกนะคะ เรามีห้องพิเศษเพื่อคอยดูแลคนบาดเจ็บอยู่ เราไปที่นั่นกันก็ได้นะคะ”

ชายคนนั้นทำท่าตกใจในทันทีเมื่อคูปิงบอกว่าตัวเธอคือตำรวจ อย่างไรก็ตาม ขณะที่เขากำลังคิดอะไรบ้างอย่างอยู่ เขาก็พูดออกมาอย่างไม่เกรงกลัวว่า

“ถ้าคุณไม่เชื่อว่าฉันบาดเจ็บจริง ๆ ดูนี่!” ชายคนนั้นเลิกเสื้อของเขาขึ้นเผยให้เห็นด้านหลังที่มีรอยช้ำแดงและเริ่มบวม

คูปิงคิดอะไรไม่ออกแล้วจริง ๆ ว่าควรทำอย่างไรดี เนื่องจากเธอเพิ่งซื้อรถคันนี้มาใหม่มา เลยยังไม่ได้ติดกล้องหน้ารถเอาไว้ นอกจากนี้มันก็ดูเหมือนว่าเขาถูกชนเข้าจริง ๆ อีกต่างหาก

“ฉันไม่สนหรอกนะว่าคุณจะเป็นตำรวจหรืออะไรก็ตาม” ชายคนนั้นพูดด้วยใบหน้าบึ้งตึง “ความจริงก็คือคุณขับรถชนฉัน! ตำรวจก็เหมือนคนอื่น ๆ ที่เมื่อทำผิดก็ต้องรับผิด ถูกต้องไหม? คุณแค่จ่ายเงินมาเล็กน้อยก็พอ แล้วผมก็จะไปจัดการค่ารักษาเอาเองหรือจะเรียกรถพยาบาลมาก็ได้แล้วแต่เลย แต่ขอเตือนไว้ก่อน ว่ารถคุณยังไม่มีป้ายทะเบียนด้วยซ้ำ ประกันก็ยังไม่มี ถ้าได้ไปโรงพยาบาลจริง คุณก็น่าจะรู้ว่ามันต้องจ่ายมากขนาดไหน?”

คูปิงเงยหน้ามามองบริเวณโดยรอบ ตรงบริเวณนี้เป็นย่านใหม่ของมณฑลฉินชาน การสร้างถนนก็ยังไม่เรียบร้อยสมบูรณ์สักเท่าไหร่ ถึงแม้จะมีกล้องวงจรติดเอาไว้ที่ทางแยกแต่ก็ใช่ว่าจะเปิดใช้งานแล้ว และถึงแม้ว่ากล้องจะสามารถจับภาพเอาไว้ได้จริง ก็ไม่มีอะไรมารับประกันได้เลยว่าชายคนนี้พยายามหลอกลวงเธออยู่หรือไม่ อย่างไรก็ตาม คูปิงไม่ได้โง่ขนาดที่จะเดาสถานการณ์ตรงหน้าไม่ออก ชายคนนี้พูดได้เป็นเรื่องเป็นราวมาก เห็นได้ชัดว่าเขากำลังหลอกลวงเธอแต่คูปิงไม่สามารถหาทางออกจากตรงนี้ได้เลย

“ฉันเอาแค่ 2,000 หยวนก็พอ แล้วก็ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรเพิ่มเติมอีกเลย!” ใบหน้าของชายคนนั้นไร้ซึ่งความเจ็บปวดใด ๆ “ถ้าเราไปโรงพยาบาล ค่า MRI มันแพงมากนะคุณ แล้วไหนจะค่านู่นนี่นั่นอีก”

“ถ้างั้น...” คูปิงกำมือของเธอด้วยความโกรธ แม้จะรู้ว่าเขาพยายามหลอกเอาเงินแต่เธอไม่สามารถหาหนทางจบเรื่องนี้ได้เลย

ในขณะนั้นเอง จ้าวหยู่ที่กำลังนั่งภายในรถอย่างผ่อนคลาย เขาช่วยคูปิงดับเครื่องยนต์ลงก่อนที่จะเปิดวิทยุในเวลาต่อมา เขาเฝ้าดูเหตุการณ์ต่อหน้าที่เกิดขึ้นด้วยความสนใจ จ้าวหยู่เข้าใจถึงกลโกงแบบนี้เป็นอย่างดี ตอนที่ชายคนนั้นถูกชน เขารู้ดีอยู่แล้วว่าต้องเป็นพวกต้มตุ๋นมาหลอกเอาเงินแน่ ๆ รถใหม่ ไม่มีป้าย ไม่มีกล้องหน้ารถกล้องวงจรปิดรอบ ๆ ก็ไม่มีและถนนหลายเลนอีกต่างหาก นี่คือจุดที่เหมาะสมที่สุดที่จะทำการหลอกเอาเงินคนอื่น! และที่สำคัญ ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวัน ต้องเป็นคนประเภทไหนกันถึงใส่ชุดกีฬาออกมาในเวลานี้ได้? เขาจะไปวิ่งจ๊อกกิ้งในสุสานหรือไง?

จ้าวหยู่รู้ว่าคูปิงผู้ที่เป็นถึงหัวหน้าทีมของหน่วยสืบสวนจะต้องรู้ทันพวกต้มตุ๋นแบบนี้ได้แน่ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเธอจะรู้ความจริง แต่ก็ถูกบังคับให้ยอมทำตามแต่โดยดีจากกลุ่มคนที่มีประสบการณ์ด้านนี้ที่ไม่ว่ายังไง เขาก็ต้องได้เงินจากกระเป๋าของเธออย่างแน่นอน

จ้าวหยู่ถอนหายใจพลางคิดกับตัวเองว่า ‘คุณหัวหน้าทีมที่รัก ผมคงจะใส่ใจกับคำแนะนำของคุณไม่ได้ เดี๋ยวผมจะแสดงวิธีใช้ความรุนแรงเพื่อขจัดความรุนแรงให้คุณได้รู้จักเอง!”