ตอนที่ 14 เกี่ยวกับหนี้พนัน

เซียวจิ่งถิงพยักหน้าและเอ่ยเรื่อยๆว่า "ใช่!" เขาต้องการไถ่โฉนดจากโรงรับจำนำนั้น เรื่องหนี้สิน มีแล้วก็ต้องจัดการให้เรียบร้อย

“พ่อ แต่การเป็นหนี้มันไม่ดีนะ” แม้เซียวเสี่ยวฟ่านจะไม่ฉลาดนัก แต่เขาก็ยังเข้าใจเรื่องการเป็นหนี้สินอยู่บ้าง

เซียวจิ่งถิงพยักหน้าและพูดเสริม “ใช่แล้ว! การเป็นหนี้สินมันไม่ดี พ่อจึงพยายามหาทางใช้หนี้ไงล่ะ”

“แล้วพ่อจะใช้หนี้ได้อย่างไร?” เซียวเสี่ยวฟ่านถามด้วยความสงสัย

“ต้องทำสวนและล่าสัตว์ให้มากขึ้น อีกไม่นานพ่อก็คงใช้หนี้ได้เอง” เซียวจิ่งถิงพูดอย่างมั่นใจ

เซียวเสี่ยวฟ่านพยักหน้าและชูกำปั้นขึ้นเพื่อให้กำลังใจบิดา “อีกไม่นานพ่อก็ใช้หนี้หมดแล้ว!”

เซียวเสี่ยวตงกลอกตาไปมา ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่

เมื่อเดินไปถึงข้างสวนและเริ่มใช้อาคมสร้างฝนเพื่อดูแลองุ่น เซียวจิ่งถิงนั้นได้ค้นพบว่าน้ำพุวิญญาณในมิติลึกลับสามารถส่งเสริมการเติบโตของพืชวิญญาณได้ ดังนั้นเมื่อทำการร่ายอาคมสร้างฝน เซียวจิ่งถิงจึงดึงน้ำแร่วิญญาณบางส่วนจากมิติมารวมเข้ากับอาคมสายฝนจนมันกลายเป็นสายฝนวิญญาณ

เซียวเสี่ยวตงไม่ละสายตาจากการเคลื่อนไหวของเซียวจิ่งถิง วิชาลับวิญญาณและหนังสือที่ใช้เป็นเครื่องมือช่วยฝึกฝนนั้นถูกสืบทอดต่อๆกันในตระกูล เซียวเสี่ยวตงมีสิทธิ์ที่จะเรียนรู้วิชาลับของตระกูลเซียวเช่นกัน อย่างไรก็ตาม เขายังเด็กเกินไปและเรียนรู้ได้แต่วิชาระดับต่ำเท่านั้น

“พ่อ น่าทึ่งจริงๆ! หากเป็นเช่นนี้ต่อไป การเก็บเกี่ยวครั้งนี้จะต้องดีมากแน่ๆ” น่าเสียดายที่พ่อของเขาขายที่ดินระดับกลางและระดับสูงไปแล้ว ไม่อย่างนั้น คุณภาพของพืชวิญญาณที่ปลูกคงจะดียิ่งขึ้นไปอีก

เซียวจิ่งถิงยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “น่าทึ่งมากเลยรึ?”

เซียวเสี่ยวตงพยักหน้าให้ “น่าทึ่งมาก!” ขณะแอบคิดในใจว่าถ้าเขามีความสามารถพอๆกับเซียวจิ่งถิง การปลูกพืชผักในไร่นาทั้งหมดก็น่าจะเป็นไปได้

พอรดน้ำในสวนทั้งสามหมู่เสร็จก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว เซียวจิ่งถิงยังได้แสดงวิชาการตกปลาที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวจับปลาได้อีกมากมาย ดวงตาของเด็กน้อยทั้งสองนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เซียวจิ่งถิงมอบซาลาเปานึ่งให้ลูกๆและย่างปลาให้ทั้งสองทานด้วย

เด็กๆบนโลกนี้กินอาหารเป็นปริมาณมาก จะกินน้อยหน่อยก็คงไม่อดตาย แต่พวกเขาจะแข็งแกร่งขึ้นหากได้กินมากเป็นพิเศษ ยิ่งเป็นอาหารที่มีพลังวิญญาณด้วยแล้วก็ยิ่งดีใหญ่

หลังจากทำให้ฝนตกทั่วสวน เซียวจิ่งถิงก็กลับบ้านพร้อมกับลูกชายทั้งสอง

"กลับมากันแล้วรึ? ได้เวลาอาหารเย็นพอดี” ฉีมู่อานกล่าวทักทาย

เซียวจิ่งถิงพยักหน้าให้ภรรยา

ฉีมู่อานมองไปทางใบหน้าของเซียวจิ่งถิงขณะที่อีกฝ่ายกำลังทานข้าว

แม้ฝีมือของฉีมู่อานจะไม่ค่อยดีนัก แต่เซียวจิ่งถิงก็ไม่ได้ปริปากบ่นอะไร เนื้อจากหมูป่านั้นอุดมไปด้วยพลังวิญญาณมหาศาล พอกินควบคู่ไปกับข้าวสุก เซียวจิ่งถิงจึงกินไปเยอะพอควร

“ฝีมือทำอาหารของข้าอาจจะไม่ดีนัก...” ฉีมู่อานกล่าวขอโทษ

เซียวจิ่งถิงหันมาตอบฉีมู่อาน “เจ้าคิดผิดแล้ว มันอร่อยมาก”

หัวใจของฉีมู่อานรู้สึกอบอุ่นไปหมด ในใจพลางแอบคิดว่าถ้าเซียวจิ่งถิงเป็นแบบนี้ตลอดได้ก็คงดี

เซียวเสี่ยวฟ่านแทะเนื้อขณะมองมาทางเซียวจิ่งถิงแล้วพูดว่า “พ่อทำอาหารดีกว่าป่ะป๊า ป่ะป๊าทำอาหารไม่ค่อยดีเลย”

เซียวจิ่งถิงไม่ได้ชื่นชมคำพูดอันเถรตรงของลูกชายเท่าไหร่นัก “ไม่อร่อยอะไรกัน พ่อก็เห็นเจ้ากินไปยิ้มไปเหมือนเดิม”

…

เซียวเสี่ยวฟ่านเล่นมาทั้งวันจนเหนื่อยและผล็อยหลับลงบนเตียง

"ป่ะป๊า" เซียวเสี่ยวตงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงและมองฉีมู่อานอย่างจริงจัง

"มีอะไรรึ?" ฉีมู่อานเอ่ยถาม

“วันนี้ตอนที่ออกไปข้างนอก พวกเราเจอชิวไป๋ด้วย”

ฉีมู่อานหน้าตึงขึ้นอย่างกะทันหัน ชิวไป๋คงเห็นเขาขายหมูได้ก็เลยมาตามตื๊อเซียวจิ่งถิงกระมัง “เขามาพบพ่อของเจ้ารึ?”

เซียวเสี่ยวตงพยักหน้าให้ “เขาบอกว่าพี่ชายของเขาอยากแต่งงาน และครอบครัวว่าที่เจ้าสาวต้องการเงินยี่สิบเหรียญ ตระกูลของพวกเขามีเงินไม่พอ ดังนั้นเขาจึงขอยืมเงินพ่อห้าเหรียญ”

เรื่องนี้จะไม่จบนะ ช่วยผู้แปลหน่อยนะ mynovel.co ครับ

ฉีมู่อานเผลอกำหมัดแน่น ห้าเหรียญ? ชิวไป๋คิดว่าเงินในตระกูลนี้มาจากต้นเงินต้นทองรึอย่างไร?

“แล้วพ่อของเจ้าว่าอย่างไรบ้าง?” ฉีมู่อานถาม เมื่อก่อนเซียวจิ่งถิงมักจะสงสารคนๆนี้มากเป็นพิเศษ

หากชิวไป๋ขอร้องเขาสักคำสองคำ บางทีเซียวจิ่งถิงอาจยอมใจอ่อนก็ได้

เซียวเสี่ยวตงส่ายหน้า “พ่อบอกว่าเขาต้องเอาเงินไปใช้หนี้พนัน เลยไม่มีเงินให้ยืม ป่ะป๊า หากพ่อเป็นหนี้พนันจริงๆ หรือว่าช่วงนี้...เขาเป็นหนี้เยอะเกิน ก็เลยไม่กล้าออกไปข้างนอก!?”

ฉีมู่อานกัดฟันแน่นและรู้สึกไม่สบายใจทันที หนี้การพนันนั้นต่างจากหนี้ทั่วไปมาก ทั้งเรื่องดอกเบี้ยก็สูง นี่เขาไม่อยากคิดเลยว่ามันจะสูงขนาดไหน

บ่อนพนันมักจะใช้เล่ห์เหลี่ยมมากมายเพื่อชักชวนคนให้ไปเล่น และเมื่อถึงเวลาต้องคืนเงิน พวกเขาจะก็จะส่งคนมาทุบตีและชิงทรัพย์สิน หากเซียวจิ่งถิงยืมเงินจากบ่อนจริงๆ เช่นนั้นแล้ว…

ฉีมู่อานหลับตาลง “ขอป่ะป๊าคิดเรื่องนี้ให้ถี่ถ้วนก่อน”

หากเซียวจิ่งถิงเป็นแบบช่วงสองสามวันที่ผ่านมาไปตลอด หนี้พนันจะไม่ใช่เรื่องที่ใหญ่เกินไปนัก พวกเขาทั้งสองเป็นผู้ฝึกปราณระดับสาม เรื่องหาเงินจึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่นัก อย่างไรก็ตาม หากเซียวจิ่งถิงกลับมาเป็นเหมือนเดิมล่ะ? เช่นนั้นแล้วเขาจะทำอย่างไรดี?