บทที่ 25 นินจาผู้แทรกซึม
บทที่ 25 นินจาผู้แทรกซึม
บทที่ 25 นินจาผู้แทรกซึม
ฮาคุเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงและกล่าวว่า "ไม่มีอะไรครับ ในฐานะที่เป็นอาวุธของคุณซาบุซะ ในเมื่อคุณซาบุซะได้เข้าร่วมกับตระกูลอุจิฮะของท่านแล้ว ผมก็อยากเข้าร่วมและช่วยเป็นกำลังในแผนการของท่านด้วย"
"อาวุธงั้นรึ?" หมิงโหย่วรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ฮาคุพูดถึงการเป็นอาวุธออกมาได้อย่างเป็นเรื่องปกติ
"ฮาคุ นายไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่สมบูรณ์พร้อมบ้างหรือ นายมีเจตจำนงเสรีเป็นของตัวเองนะ ทำไมถึงอยากเป็นแค่ส่วนประกอบ หรือเป็นเพียงอาวุธให้ซาบุซะล่ะ?"
สีหน้าของฮาคุฉายแววไม่พอใจ เขาขมวดคิ้วแล้วตอบกลับ "ท่านหมิงโหย่ว ผมหวังว่าท่านจะไม่พยายามยุแยงให้ผมกับคุณซาบุซะผิดใจกัน ท่านไม่มีวันเข้าใจความสัมพันธ์ของพวกเราหรอกครับ"
หมิงโหย่วถึงกับงุนงง ความหวังดีที่เขาแนะนำไปกลับทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจเสียอย่างนั้น
"ก็ได้ ฉันไม่เข้าใจความสัมพันธ์ของพวกนายหรอก เรื่องที่นายจะเป็นอาจารย์สอนหนังสือ นายไปหานามิได้เลย นางรับผิดชอบเรื่องพวกนี้อยู่ บอกนางแค่ว่าฉันตกลงให้นายเข้าร่วมแล้ว"
"ขอบคุณครับท่านหมิงโหย่ว" ฮาคุพยักหน้าด้วยความพอใจ โค้งคำนับให้หมิงโหย่ว แล้วเดินตรงไปยังที่พักของนามิ
...
แคว้นฮิโนะคุนิ ฐานทัพหลักหน่วยรากแห่งโคโนฮะ
บนเก้าอี้ประธานในห้องโถงใหญ่ ชิมูระ ดันโซ นั่งเท้าคางกับไม้เท้า หรี่ตารอคอยบางสิ่ง
เสียงฝีเท้าดังขึ้น นินจาในชุดป้องกันเชื้อโรคสีขาวเดินเข้ามาในโถงอย่างรวดเร็วและคุกเข่าลงเบื้องหน้าดันโซ
"ท่านดันโซ เนตรวงแหวนทั้งหมดที่สกัดมาจากสมาชิกกรมตำรวจตระกูลอุจิฮะได้รับการเก็บรักษาเรียบร้อยแล้วครับ โปรดตรวจสอบด้วย"
นินจาแพทย์ยื่นถาดในมือออกไป ภายในถาดมีหลอดทดลองโปร่งใสกว่าสิบหลอด ในของเหลวใสภายในหลอดนั้นมีลูกตากว่าสิบคู่ลอยตุ๊บป่องอยู่ ดูน่าสยดสยองไม่น้อย
"เข้าใจแล้ว แจ้งโอโรจิมารุให้จัดเตรียมการผ่าตัดปลูกถ่ายเนตรวงแหวนให้ฉันโดยเร็วที่สุด"
ดันโซเหลือบมองเล็กน้อยโดยไม่ได้ตั้งใจจะตรวจสอบอย่างละเอียด เพราะอย่างไรเสีย สมาชิกหน่วยรากก็ไม่มีใครกล้าทรยศเขาอยู่แล้ว
"รับทราบครับท่านดันโซ" นินจาแพทย์ขานรับ ลุกขึ้นถือถาดแล้วหันหลังเดินกลับไปยังห้องแช่เย็น
ฟึ่บ!
ในเวลาเดียวกัน เงาร่างอีกสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาและคุกเข่าลงต่อหน้าชิมูระ ดันโซ
"ท่านดันโซ เกิดเรื่องแล้วครับ"
"แผ่นหยกวิญญาณของฟูและโทรูเนะแตกละเอียดแล้วครับ แผ่นหยกของสมาชิกหน่วยรากอีกกว่าร้อยคนที่ติดตามพวกเขาไปก็แตกทั้งหมดเช่นกัน"
"เกรงว่าพวกเขาคงถูกศัตรูสังหารโหดระหว่างการค้นหาตัวตระกูลอุจิฮะครับ"
"หืม?" ชิมูระ ดันโซ ลุกพรวดขึ้นทันที
ยามานากะ ฟู และ อาบูราเมะ โทรูเนะ เป็นยอดฝีมือที่เขาฟูมฟักมาอย่างยาวนาน กลับต้องมาตายง่ายๆ แบบนี้ แถมสมาชิกหน่วยรากอีกกว่าร้อยชีวิตยังต้องมาสังเวยไปพร้อมกัน ครั้งนี้ดันโซโกรธจัดจริงๆ
"อุจิฮะ หมิงโหย่ว ต้องเป็นไอ้เด็กนั่นแน่! ฉันต้องชิงเนตรวงแหวนของมันมาให้ได้!"
ดันโซริษยาความสามารถของเนตรวงแหวนที่พลิกแพลงได้หลากหลายของหมิงโหย่วเป็นอย่างมาก ต่อให้ต้องระดมพลทั้งหน่วยราก เขาก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะกำจัดตระกูลอุจิฮะให้สิ้นซาก
...
ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้าไปหลังภูเขา ความมืดมิดยามราตรีเข้าปกคลุมอย่างเงียบงัน
ณ ชายฝั่งแคว้นนามิโนะคุนิ นินจากว่าสิบคนโผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำ สังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวภายในป่าเบื้องหน้า
"เยี่ยม ลักลอบเข้ามาสำเร็จ" ชายผิวเข้มผมสีขาวพ่นน้ำออกจากปากแล้วยืนขึ้นบนผิวน้ำ
"ดารุย อย่าลืมจุดประสงค์ที่พวกเรามาที่นี่นะ" หญิงสาวอีกคนปีนขึ้นจากน้ำและเดินตรงไปยังป่าชายฝั่ง
หญิงสาวผู้นี้มีใบหน้าสะสวย ผมยาวสีเหลืองทอง ชุดตาข่ายที่สวมอยู่แนบเนื้อเน้นทรวดทรงหน้าอกที่อวบอิ่ม เย้ายวนใจเป็นพิเศษ ด้วยขนาดหน้าอกที่ใหญ่เกินตัว ทำให้เห็นร่องอกลึกอย่างชัดเจน
'ดารุย' พยักหน้าเล็กน้อย มองไปที่หญิงสาวผมทอง "ซามุย ท่านไรคาเงะสั่งให้เราสองคนเป็นหัวหน้าทีมในภารกิจนี้ เธอไม่ต้องเตือนฉันบ่อยนักก็ได้"
"แค่เตือนด้วยความหวังดี ไม่มีความหมายอื่น วิชาเนตรของอุจิฮะแข็งแกร่งมาก และรับมือไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะ"
ซามุยหันไปตวาดใส่นินจากว่าสิบคนที่เหลือ "พวกนายมัวยืนบื้ออะไรกันอยู่ รีบขึ้นฝั่งเร็วเข้า! เวลาสำหรับภารกิจที่ท่านไรคาเงะมอบหมายเหลือไม่มากแล้ว"
"รับทราบครับ หัวหน้าซามุย"
"รับทราบครับ หัวหน้าซามุย"
นินจากว่าสิบคนที่สวมกระบังหน้าผากหมู่บ้านคุโมะงากุระต่างพยักหน้ารับคำ แล้ววิ่งเหยาะๆ ตามทั้งสองคนไป
ในขณะเดียวกัน ภายในที่พักแห่งใหม่ของตระกูลอุจิฮะ
ครอบครัวของหมิงโหย่วทั้งสี่คน รวมถึงผู้อาวุโสโซจูและหลานสาว กำลังล้อมวงกินข้าวกันอยู่ที่โต๊ะอาหาร
"พี่หมิงโหย่ว ทานน่องไก่นี่เยอะๆ นะคะ"
นามิคีบน่องไก่ชิ้นโตใส่ลงในชามข้าวของหมิงโหย่ว
"พี่สาว ทำไมพี่ดีกับพี่ชายผมคนเดียวล่ะ ไม่เห็นให้น่องไก่ผมบ้างเลย?"
ซาสึเกะทำปากยื่น ดูเหมือนจะอิจฉาหมิงโหย่วเล็กน้อย
ผู้อาวุโสโซจูหัวเราะเบาๆ แล้วคีบหมูสามชั้นตุ๋นใส่ลงในชามของซาสึเกะ
"ซาสึเกะ ในอนาคตพวกเขาต้องแต่งงานเป็นสามีภรรยากัน เด็กตัวกะเปี๊ยกอย่างเจ้าจะถามหาอะไร?"
ใบหน้าเล็กๆ ของนามิแดงระเรื่อ เธอมองค้อนปู่ของเธออย่างน่าเอ็นดู "คุณปู่ ทำไมล้อหนูอีกแล้วล่ะคะ หนูยังไม่ได้ตกลงจะแต่งงานกับเขาซะหน่อย"
ฟุงะกุเห็นบรรยากาศในครอบครัวอบอุ่นกลมเกลียว ก็นึกอยากแหย่เล่นบ้างเหมือนผู้อาวุโส "หมิงโหย่ว ในเมื่อนามิไม่อยากแต่งกับลูก พรุ่งนี้พ่อจะไปหาตาแก่ดาซึนะ ให้เขาช่วยหาผู้หญิงดีๆ ในแคว้นนามิโนะคุนิให้ลูกสักคน ฮ่าๆ"
หน้านามิตึงขึ้นทันที เธอลุกขึ้นกระแทกชามและตะเกียบลงบนโต๊ะเสียงดัง "ไม่นะคะ! คุณลุงฟุงะกุ ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ หนูไม่ยอมนะ"
หมิงโหย่วดึงเธอกลับมานั่งอย่างอ่อนใจ พลางปลอบว่า "นามิ อย่าไปฟังท่านพ่อเลย ท่านแค่ล้อเล่น เธอฟังไม่ออกเหรอ"
ตูม!!!
ตูม!!!
สิ้นเสียงพูดไม่ทันขาดคำ เสียงระเบิดดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นก็ดังมาจากด้านนอก
การทานอาหารของครอบครัวชะงักลงทันที พวกเขามองหน้ากันด้วยความงุนงง ก่อนจะหันมองไปทางด้านนอกที่พัก
"เกิดอะไรขึ้น? คนของโคโนฮะบุกมางั้นเหรอ?"
อุจิฮะ มิโกะโตะ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามฟุงะกุที่นั่งอยู่ข้างๆ
"ไม่ น่าจะไม่เร็วขนาดนั้น พวกหน่วยรากกว่าร้อยคนเพิ่งถูกหมิงโหย่วจัดการไปเมื่อบ่าย โดยไม่มีใครหนีรอดไปได้ พวกมันไม่น่าจะตามมาเร็วขนาดนี้"
ฟุงะกุส่ายหน้าปฏิเสธ แต่สายตายังคงจ้องมองไปที่หมิงโหย่ว ราวกับรอคำตอบ
หมิงโหย่ววางชามและตะเกียบลง ลุกขึ้นยืนและเดินออกไปนอกบ้านอย่างรวดเร็ว "ผมจะออกไปดูเองว่าเกิดอะไรขึ้น"
"หนูไปด้วย" นามิลุกขึ้นตามหมิงโหย่วไป
หมิงโหย่วหันกลับมาตอบด้วยสีหน้าจริงจัง "ไม่ เธออยู่ที่นี่แหละ อยู่กับท่านพ่อและคนอื่นๆ ที่นี่ปลอดภัยกว่า"
"ถ้าเกิดเหตุสุดวิสัยขึ้นมาจริงๆ เดี๋ยวฉันจะพาทุกคนหนีไปทันที"