ตอนที่ 3 ภรรยาหนุ่มกลับมาแล้ว

ขณะที่เซียวจิ่งถิงกำลังตรวจสอบทรัพย์สิน เสียงจากภายนอกก็ทำให้เขาทราบว่าภรรยาหนุ่มกลับมาแล้ว

เซียวจิ่งถิงรู้ว่าในชีวิตก่อนนั้นตัวเองเป็นเกย์ แต่ที่ครองตัวเป็นโสดมาตลอดก็เพราะว่ากลัวถูกแบ่งแยก แน่นอนว่าเขาทั้งรู้สึกตื่นเต้นและเขินอายเมื่อตัวเองจู่ๆ ก็แต่งงานแล้วและมีภรรยาหนุ่มหน้าตาดี

เซียวคนก่อนกับภรรยาหนุ่มมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีนัก แม้ว่าทั้งคู่จะอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน แต่ก็ไม่ค่อยได้พูดคุยกันเท่าไหร่ และแม้จะพูดกันบ้าง แต่มันก็ห่างไกลจากความเป็นมิตร

เซียวจิ่งถิงตัดสินใจว่าจะไม่ไปเจอกับชายคนนั้นในทันทีและอยู่แต่ในห้องพร้อมกับเงี่ยหูฟัง

“เสี่ยวตง” หลังจากได้ยินเสียงเรียกจากฉีมู่อาน ประตูก็เปิดออก

"หิวไหมลูก?" ฉีมู่อานเดินเข้ามาถามเด็กชายผอมโซทั้งสองด้วยน้ำเสียงเชิงขอโทษ

“ไม่หิว” เซียวเสี่ยวฟ่านยกมือตอบเสียงดัง

เซียวเสี่ยวตงจ้องมองน้องชายจนเด็กน้อยตัวหด

ฉีมู่อานมองเซียวเสี่ยวฟ่านด้วยควมสงสัย ปกติแล้วลูกชายคนเล็กนั้นแทบไม่เคยโกหกเลย ทุกครั้งที่เขากลับมา เด็กน้อยผู้หิวโหยจะเกาะติดแจและคอยถามหาแต่อาหาร ดังนั้นฉีมู่อานจึงเชื่ออย่างสนิทใจว่าเด็กน้อยคงได้กินอะไรไปแล้วหลังตอบว่าไม่หิว

“น้องของลูกกินอะไรมาแล้วเหรอ?” ผู้เป็นพ่อหันไปถามเซียวเสี่ยวตง

เด็กชายพยักหน้า “กินแล้ว ชายคนนั้นต้มโจ๊กและแบ่งให้น้องกินด้วย”

“ข้าได้กินไข่นึ่งด้วยนะ มันอร่อยมากเลย” เซียวเสี่ยวฟ่านเลียปากอีกครั้ง

“เขาตีลูกหรือเปล่า?” ฉีมู่อานถาม

“ไม่ตี” เซียวเสี่ยวฟ่านตอบ

“ข้าบอกให้เจ้าอยู่ห่างๆ เขา ถ้าโดนตีตายขึ้นมา ข้าจะไม่สงสารเจ้าแล้วนะ” เซียวเสี่ยวเอ็ดน้อง

เซียวเสี่ยวฟ่านทำหน้ามุ่ยขณะถูนิ้วชี้นิ้วเข้าด้วยกันและพูดด้วยความสำนึกผิด “แต่เขาเป็นพ่อเรานะ”

เมื่อเห็นใบหน้าน่าสงสารของน้องชาย เซียวเสี่ยวตงเลยไม่กล้าเอ่ยเตือนว่าคนที่น้องเรียกว่าพ่อนั้นไม่เคยปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนกับลูกตัวเองเลย

“ป่ะป๊า ผู้ชายคนนั้นคิดจะทำอะไรกันแน่?” เซียวเสี่ยวตงถามด้วยความระแวง

ขอกำลังใจด้วยนะครับ มาอ่านกันที่ mynovel.co และ www.thai-novel.com

ฉีมู่อานส่ายหัวและตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า “ป่ะป๊าเองก็ไม่แน่ใจ”

“ป่ะป๊า เจ้าสารเลวนั่นติดการพนัน และข้าได้ยินมาว่าเขาเสพผงแห่งความสุขด้วย เขายังขายที่ดินทำกินเกือบหมดแล้ว ข้าคิดว่าต่อไปเขาคงจะขายบ้านหลังนี้รวมถึงพวกเราด้วย” เซียวเสี่ยวตงพูดด้วยความโมโห

ฉีมู่อานก้มหน้าด้วยความเสียใจและเป็นกังวล

ในโลกอันแร้นแค้นที่พวกเขาอาศัยอยู่นี้ คนส่วนใหญ่อาศัยอยู่ได้ด้วยที่ดินทำกินของตัวเอง ผู้คนจะถูกจัดอยู่ในระบบธาตุทั้งห้าโดยแบ่งเป็นกลุ่มชนชั้นต่างๆ ของ โลหะ พฤกษา วารี อัคคี และธรณี ในหมู่ธาตุต่างๆ นั้นกลุ่มพฤกษาสามารถทำให้พืชเติบโตได้อย่างรวดเร็ว กลุ่มวารีสามารถทำให้พืชได้รับน้ำอย่างพอเพียง กลุ่มธรณีสามารถทำให้พื้นที่เพาะปลูกอุดมสมบูรณ์ กลุ่มโลหะนั้นสามารถทำให้ผืนดินแห้งแล้ง และสุดท้ายกลุ่มอัคคีสามารถทำลายพืชผลได้ เห็นได้ชัดว่าสองกลุ่มหลังนั้นถือว่าด้อยกว่าสามกลุ่มแรกมาก

หลังจากได้รับการยืนยันว่าถูกจัดอยู่ในกลุ่มอัคคี ฉีมู่อานก็ถูกพ่อแม่ขายให้กับคนอื่นทันที

ในทางกลับกัน เซียวจิ่งถิงนั้นอยู่ในกลุ่มวารีหรือพฤกษา นั่นทำให้เขาได้เปรียบในเรื่องเกษตรกรรม แต่น่าเสียดายที่เจ้าตัวมีนิสัยเสียเกียจคร้านและไม่เคยแม้แต่จะดูไร่นาตัวเองเลยสักครั้ง

เซียวจิ่งถิงยืนพิงประตูขณะคอยแอบฟังพ่อลูกคุยกัน จากความทรงจำของเซียวคนก่อน เขารู้อยู่แล้วว่าเซียวเสี่ยวตงเป็นเด็กฉลาด ตอนนี้ยังได้รู้อีกว่าลูกชายคนโตนั้นคิดอ่านได้ราวกับเป็นผู้ใหญ่

ในโลกนี้มีทั้งเพศชาย เพศหญิงและคนสองเพศ พวกคนสองเพศนั้นสามารถแต่งงานกับเพศชายหรือเพศหญิงก็ได้ แต่จะมีชนชั้นทางสังคมที่ด้อยกว่าเพศอื่นๆ หลังจากที่ฉีมู่อานถูกขายให้กับตระกูลเซียว เขายังต้องลงนามในสัญญาผูกมัด ดังนั้นหากเซียวจิ่งถิงต้องการขายลูกชายทั้งสอง ฉีมู่อานจะไม่มีสิทธิ์ทำอะไรได้เลย

ความรู้สึกสิ้นหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจของฉีมู่อาน

ตัวเขาเองนั้นมีพลังวิญญาณระดับสาม หากไม่ติดเรื่องลูก เขาคงจะไปเข้าร่วมกับกลุ่มทหารรับจ้างหรือไม่ก็เป็นคนคุ้มกันให้กับครอบครัวที่มีอิทธิพลแทนแล้ว งานทั้งสองต่างก็เพียงพอที่จะทำให้ชีวิตสุขสบายขึ้น ทว่านั่นเป็นแค่ความฝันไปแล้ว เพราะเขามีลูกจริงๆ อยู่ถึงสองคน แถมหนึ่งในนั้นยังพิการทางสมองอีกด้วย

ฉีมู่อานก้มหน้าด้วยความเศร้าเพราะไม่รู้เลยว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร

“ป่ะป๋า วันนี้มีอะไรกินบ้าง?” เซียวเสี่ยวตงถามด้วยความคาดหวัง

“วันนี้มีผักป่านะ” ฉีมู่อานพูดเชิงขอโทษ

สายตาของเซียวเสี่ยวตงดูหมองลงทันที เซียวเสี่ยวตงและเซียวเสี่ยวฟ่านกำลังโตและต้องการสารอาหารจำนวนมาก ทว่าฉีมู่อานนั้นไม่อาจจัดหาสิ่งที่ลูกๆต้องการได้ บางครั้งก็โชคดีพอที่จะจับสัตว์ป่าได้แต่โอกาสนั้นหายากมากๆ

ฉีมู่อานถอนหายใจอย่างเศร้าโศก เขารู้สึกกังวลที่จะเข้าไปในป่าลึกเพราะโอกาสตายสูงมาก หากเป็นแบบนั้นจริง เซียวจิ่งถิงคงไม่คิดจะเลี้ยงดูเด็กๆ แน่นอน และคงปล่อยให้ทั้งสองตายตามเขามา

*หมายเหตุ : เซียวเสี่ยวตงและเซียวเสี่ยวฟ่าน จะเรียกฉีมู่อานว่า “ป่ะป๊า” (นายเอก) และเรียกเซียวจิ่งถง ว่า “พ่อ” (พระเอก)