บทที่ 11 เทพต่างสวรรค์

บทที่ 11 เทพต่างสวรรค์

"คาถาไม้: หอกไม้ระเบิด!!!"

ชิมูระ ดันโซ ประสานอินอย่างรวดเร็ว จากนั้นแขนขวาสีซีดเผือดของเขาก็เริ่มขยับเขยื้อนบิดเบี้ยวอย่างน่าประหลาด

กิ่งไม้หนาทึบพุ่งงอกออกมาจากแขนขวา บิดเป็นเกลียวและพุ่งตรงไปยังซูซาโนโอะของฟุงะกุ

"บ้าเอ๊ย!"

ฟุงะกุมีสีหน้าเคร่งเครียด เขาควบคุมซูซาโนโอะให้เหวี่ยงแขนอย่างรุนแรง ฟาดฟันกิ่งไม้ที่พุ่งเข้ามาหักสะบั้นร่วงหล่นไปทีละกิ่ง

แต่ทุกครั้งที่เขาทำลายไปหนึ่งกิ่ง ก็จะมีกิ่งไม้ใหม่พุ่งเข้ามาพันธนาการแทนที่

ไม่นาน ซูซาโนโอะร่างที่ไม่สมบูรณ์ก็ถูกกิ่งไม้ห่อหุ้มจนมิด

เอี๊ยดอ๊าด~~~

กิ่งไม้บิดเกลียวอย่างน่าสยดสยอง เพิ่มแรงบีบรัดซูซาโนโอะให้แน่นขึ้นเรื่อยๆ

ดูเหมือนดันโซต้องการจะเอาชนะฟุงะกุด้วยวิธีนี้

"เทวีสุริยา!!"

หมิงโหย่วมาถึงทันเวลาพอดี เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาข้างขวาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน จ้องเขม็งไปที่เจ้าตัวกินฝัน

เปลวเพลิงสีดำก่อตัวขึ้นกลางอากาศและพุ่งเข้าใส่ดันโซ

"อะไรกัน... นี่มันความความสามารถเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาของอิทาจิ"

ใบหน้าของดันโซซีดเผือดด้วยความตกใจ เขาสะบัดมือขวาเล็กน้อย ตัดขาดรากไม้ยักษ์ที่ควบคุมอยู่ทิ้งไป แล้วรีบกระโดดถอยหลังหนีอย่างรวดเร็ว

ฟู่ว~~~

เปลวเพลิงสีดำพลาดเป้าจากตัวดันโซ แต่กลับไปตกใส่หัวของเจ้าตัวกินฝันอย่างจัง

"วู~~~"

เจ้าตัวกินฝันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มันกลิ้งเกลือกไปกับพื้นพยายามดับไฟบนหัว

แต่น่าเสียดายที่เทวีสุริยาจะไม่มีวันดับจนกว่าจะเผาผลาญเป้าหมายจนมอดไหม้ไปจนหมดสิ้น

"ยังชำนาญไม่พอสินะ"

หมิงโหย่วรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่ไม่สามารถสังหารดันโซได้ในคราวเดียว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาควบคุมเทวีสุริยา ความไม่คล่องแคล่วจึงเป็นเรื่องปกติ

เปรี๊ยะ~~~

รากไม้ที่ขาดการควบคุมจากดันโซเปราะบางลงอย่างมาก เมื่อซูซาโนโอะดิ้นรนอย่างสุดแรง พวกมันก็แตกกระจายเกลื่อนพื้น

"หน่วยสาม หน่วยสี่ ไปจัดการอุจิฮะ ฟุงะกุซะ ไม่ต้องเก็บมันไว้"

ดันโซตะโกนสั่งเสียงต่ำ คิ้วขมวดมุ่นมองฟุงะกุที่หลุดออกมาได้แล้ว

"รับทราบ ท่านดันโซ!"

หน่วยรากอีกสองทีมเตรียมพร้อมอยู่แล้ว ทันทีที่สิ้นเสียงคำสั่งดันโซ พวกเขาก็พุ่งเข้าใส่ฟุงะกุทันที

"คาถาน้ำ: กำแพงวารี!!"

"คาถาดิน: ฝาหม้อดิน!!"

"คาถาลม: ลมพัดผ่าน!!"

ชั่วขณะหนึ่ง คาถานินจาหลากหลายชนิดถูกระดมยิงใส่ซูซาโนโอะของฟุงะกุ สมาชิกหน่วยรากไม่สนใจว่าจะได้ผลหรือไม่ ขอเพียงแค่ถ่วงเวลาการเคลื่อนไหวของฟุงะกุได้ก็พอ

ปัง~~~

ในเวลาเดียวกัน เจ้าตัวกินฝันก็ทนความร้อนแรงของเพลิงดำไม่ไหว สลายกลายเป็นควันสีขาวกลุ่มใหญ่หายไปจากมิตินี้

อย่างไรก็ตาม เปลวเพลิงสีดำบนหัวของมันก็หายไปพร้อมกัน แม้ว่ามันจะหนีกลับไปยังที่อยู่เดิมผ่านคาถามิติ แต่เทวีสุริยาก็จะยังคงตามเผาผลาญมันจนมอดไหม้อยู่ดี

"ดันโซ! ความทะเยอทะยานของแกจะนำแกไปสู่ความตาย!"

หมิงโหย่วใช้ 'คามุย' ที่ตาขวา มิติเบื้องหน้าบิดเบี้ยวและสั่นไหว แล้วร่างของเขาก็หายวับไปในความว่างเปล่า

"อย่างนี้นี่เอง ความแข็งแกร่งของอุจิฮะ หมิงโหย่ว อยู่เหนือฟุงะกุสินะ"

"ถ้าอย่างนั้น... ฉันคงต้องใช้เนตรของชิซุยแล้ว"

ดันโซยืนนิ่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แต่ประสาทสัมผัสของเขาถูกเร่งจนถึงขีดสุด

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็รวบรวมจักระไว้ที่ตาขวา

ทันทีที่หมิงโหย่วปรากฏตัวขึ้นไม่ว่าตรงไหนรอบตัวเขา ดันโซจะไม่ลังเลที่จะใช้ความสามารถเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผานี้ทันที

เขาจะควบคุมหมิงโหย่วด้วย 'เทพต่างสวรรค์' ให้กลายเป็นทาสของเขาตลอดไป

ทันใดนั้น มิติด้านหลังดันโซเกิดการบิดเบี้ยว หมิงโหย่วโผล่ออกมาครึ่งตัวจากความว่างเปล่า พร้อมคุไนที่พุ่งเข้าแทงใส่หลังของดันโซ

"ข้างหลังรึ?"

ดันโซหมุนตัวกลับ เนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาข้างขวาหมุนติ้ว สบตากับหมิงโหย่วพอดี

"แย่แล้ว"

หมิงโหย่วตกใจ เขาไม่คิดว่าตาแก่ดันโซจะเชี่ยวชาญคาถาตรวจจับขนาดนี้ จนรู้ตัวทันทีที่เขาปรากฏตัว

วิ้ง~~~

หมิงโหย่วรู้สึกสมองสั่นสะเทือน โลกทั้งใบเริ่มหมุนคว้าง สมองของเขาขาวโพลนไปหมด

พริบตาเดียว ภาพตรงหน้าของหมิงโหย่วก็เปลี่ยนไป

มันคือฐานฝึกของหน่วยราก ที่ลานกว้างเล็กๆ เด็กอายุห้าหกขวบจำนวนมากกำลังจับคู่ต่อสู้กัน

หมิงโหย่วเป็นหนึ่งในนั้น เขากำลังฝึกกระบวนท่าอยู่กับพี่ชายฝาแฝด อิทาจิ

ชิมูระ ดันโซ ยืนอยู่ที่ขอบลานกว้าง คอยออกคำสั่งกับเด็กๆ

พวกเขาต้องฆ่าคู่ต่อสู้ของตัวเองเพื่อแลกกับโอกาสในการมีชีวิตรอด

"หมิงโหย่ว ลงมือสิ พี่เต็มใจสละชีวิตเพื่อให้เธอรอด"

อิทาจกระโดดถอยหลังไปเล็กน้อย มองหมิงโหย่วด้วยสายตาอ่อนโยน

"ไม่ อิทาจิ พี่เป็นพี่ชายของผม ผมจะปล่อยให้พี่ตายได้ยังไง"

น้ำตาเอ่อล้นดวงตาของหมิงโหย่ว เขาส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ

"เพราะฉันเป็นพี่ชายของเธอ ฉันถึงยอมสละชีวิตเพื่อเธอได้"

สายตาของอิทาจิเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่น เขาพุ่งเข้าใส่หมิงโหย่วอีกครั้ง

ขณะที่ทั้งสองปะทะกัน อิทาจิก็จงใจพุ่งร่างเข้าใส่คมคุไนในมือของหมิงโหย่ว

ฉึก~~~

คุไนแทงทะลุร่างเล็กๆ ของอิทาจิ เลือดไหลซึมออกจากมุมปาก และในที่สุดเขาก็สิ้นใจในอ้อมกอดของหมิงโหย่ว

เหตุการณ์นี้ทำให้หมิงโหย่วจมอยู่กับความรู้สึกผิดและความเจ็บปวด เขาทำตัวด้านชาและมุ่งมั่นฝึกฝนทุกวัน

แต่ในช่วงเวลานั้น ดันโซได้ส่งคนมาประทับ 'ผนึกสาปที่ลิ้น' ให้กับเด็กที่รอดชีวิตทุกคน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกาลเวลาหรือผลของผนึกสาป

นานวันเข้า หมิงโหย่วค่อยๆ ลืมความเจ็บปวดจากการสูญเสียพี่ชาย และยังคงอยู่เคียงข้างดันโซ

ระหว่างที่ปฏิบัติภารกิจอันตรายต่างๆ ให้ดันโซ หมิงโหย่วก็ได้รับความไว้วางใจจากดันโซมากขึ้นเรื่อยๆ

ภาพสีเทาขาวเปลี่ยนไป หมิงโหย่วกลับมายืนอยู่ที่เขตตระกูลอุจิฮะ

ตอนนี้ดันโซกำลังยืนสงบนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา มองดูหมิงโหย่วด้วยรอยยิ้มจอมปลอม

"หมิงโหย่ว ไปฆ่าอุจิฮะ ฟุงะกุเดี๋ยวนี้"

"ครับ ท่านดันโซ" หมิงโหย่วโค้งคำนับ แววตาว่างเปล่า มือถือคุไนและค่อยๆ เดินตรงไปหาฟุงะกุ

แต่ในขณะที่หมิงโหย่วเดินผ่านตัวดันโซ แววตาของเขาก็กลับมาคมกริบทันที เขาเหวี่ยงคุไนในมือเข้าใส่ดันโซอย่างรุนแรง

"เพลงดาบเงาจันทร์เสี้ยว!!"

คุไนเปล่งแสงเจิดจ้า คลื่นดาบรูปจันทร์เสี้ยวสว่างวาบพุ่งเข้าเฉือนร่างดันโซ

"อ๊าก!!"

ในระยะประชิดเช่นนี้ ดันโซหลบไม่พ้น เขาถูกจับทางได้และโดนคลื่นดาบผ่าร่างขาดครึ่ง ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

แต่เพียงแค่กระพริบตา ร่างที่ขาดครึ่งของดันโซก็หายไปจากจุดเดิม และไปปรากฏตัวอยู่อีกจุดห่างออกไปสิบเมตรโดยไร้รอยขีดข่วน

ในขณะเดียวกัน เนตรข้างขวาของดันโซก็ค่อยๆ ปิดลง และไม่สามารถลืมตาขึ้นได้อีก

เห็นได้ชัดว่า เนตรของชิซุยถูกเขาใช้เป็นวิชา 'อิซานางิ' ไปเสียแล้ว

ช่างเป็นคนที่ใช้ของสิ้นเปลืองจริงๆ

"ทำไม? ทำไมโดนเทพต่างสวรรค์เข้าไปแล้วแกถึงยังมีสติอยู่"

ดันโซหอบหายใจอย่างหนัก การใช้ 'เทพต่างสวรรค์' และ 'อิซานางิ' ต่อเนื่องกันผลาญจักระของเขาไปมหาศาล

"อย่าถามว่าทำไม ต้องโทษที่แกควบคุมเนตรนี้ได้ห่วยแตกจนฉันมองทะลุปรุโปร่งต่างหาก"

"ฉันกับอิทาจิไม่ถูกกันมาตั้งแต่เด็ก ภาพความรักพี่น้องที่แกสร้างขึ้นมา มันไม่มีทางเกิดขึ้นจริงหรอก"