บทที่ 380 ยังมีอีกทางเลือกหนึ่ง

บทที่ 380 ยังมีอีกทางเลือกหนึ่ง

ต่อหน้ายอดคน หลินเสี่ยวม่านไม่คิดจะเล่นลูกไม้ เพียงแค่รับฟัง หากรับได้ก็รับ รับไม่ได้ค่อยลองเจรจาดู?

"รู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงเรียกเจ้ามา?"

หลินเสี่ยวม่านฟังเสียงอีกฝ่าย เงยหน้ามองโดยสัญชาตญาณ ลังเลครู่หนึ่ง ถึงค่อยเอ่ยปากเสียงเบา

"ไม้เลี้ยงจิต?"

"ฮ่าๆๆๆ ถูกต้อง เจ้าอยากได้ไม้เลี้ยงจิต และเผ่าอีกาทองคำของข้า ก็มีพอดี"

หลินเสี่ยวม่านไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หินก้อนใหญ่ในใจพลันร่วงลงพื้น นางคาดเดาไว้แล้วว่าเป็นเรื่องนี้ ยามนี้ได้ยินว่าเป็นเพราะเรื่องนี้จริงๆ นางกลับสงบลงหลายส่วน

"ทว่า ความล้ำค่าของไม้เลี้ยงจิต เจ้ามาอยู่เผ่าปีศาจของพวกเราได้สักพักแล้ว น่าจะรู้อยู่กระมัง"

หัวหน้าเผ่าอีกาทองคำหัวเราะจบ ก็มองหลินเสี่ยวม่านแล้วเอ่ยถาม

"เจ้าค่ะ ข้าอยากได้ไม้เลี้ยงจิต ไม่ทราบว่าหัวหน้าเผ่าอูมีเงื่อนไขอะไร ไม่ว่าต้องจ่ายค่าตอบแทนอะไร ขอเพียงข้าจ่ายไหว"

"ฮ่าๆๆๆ ดีๆๆ เงื่อนไขของข้าไม่ยาก สหายตัวน้อยหลินต้องทำได้แน่นอน"

หลินเสี่ยวม่านกระพริบตา ยังคงมองหัวหน้าเผ่าอีกาทองคำอย่างจริงจัง นางไม่ใช่เด็กน้อยนะ ที่คนเขาพูดอะไรก็เชื่อตามนั้น ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะยื่นเงื่อนไขอะไรมา

"อูเผิงคงบอกเจ้าแล้วกระมัง ต้องการยันต์ระดับสวรรค์ที่คิดค้นเองหนึ่งใบ หรือไม่ก็ระดับปฐพีขั้นสูงสิบใบ"

หลินเสี่ยวม่านพยักหน้า "เจ้าค่ะ แต่การคิดค้นยันต์ด้วยตนเองนั้นยากมาก ปัจจุบันข้ายังทำไม่ได้"

"ข้ายังมีอีกทางเลือกหนึ่ง เจ้าคิดเห็นอย่างไร"

ไม่รอให้หลินเสี่ยวม่านตอบรับ เขาก็เอ่ยปากขึ้น "อยู่ที่นี่สิบปี แลกเปลี่ยนความรู้เกี่ยวกับยันต์กับนักวาดยันต์ในเผ่าของเรา"

หลินเสี่ยวม่านฟังไม่เข้าใจในทันที นี่หมายความว่าอย่างไร?

"เพียงแค่แลกเปลี่ยนหรือ?"

หัวหน้าเผ่าอีกาทองคำกลับประหลาดใจ นึกไม่ถึงว่าคำถามแรกของนางคือสิ่งที่ต้องทำ ไม่ใช่เรื่องที่ต้องอยู่ที่ถิ่นฐานเผ่าอีกาทองคำสิบปี

ประหลาดใจผ่านพ้นก็เปลี่ยนเป็นหัวเราะอย่างเบิกบาน ตอนนี้เขาพอจะมั่นใจแล้ว นักวาดยันต์จากเผ่ามนุษย์ผู้นี้ เกรงว่าคงเตรียมตัวที่จะอยู่ที่เผ่าอีกาทองคำของพวกเขามาแต่เนิ่นๆ แล้ว

"ใช่ เพียงแค่แลกเปลี่ยน เหมือนกับปีแรกที่เจ้าเพิ่งมาที่นี่"

เดิมทีหัวหน้าเผ่าอีกาทองคำก็ไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งเหล่านี้ จนกระทั่งนักวาดยันต์ที่แข็งแกร่งที่สุดในเผ่าของพวกเขา ผู้อาวุโสใหญ่อูฝู จู่ๆ วันหนึ่งก็มาหาเขา พูดถึงความพิเศษของหลินเสี่ยวม่าน

แม้นางในยามนี้จะอยู่เพียงขอบเขตหลอมแก่นปราณ ถึงขั้นยังไม่ใช่นักวาดยันต์เซียน แต่กลับสามารถทำเรื่องที่นักวาดยันต์เซียนมากมายยังทำไม่ได้ นั่นคือคิดค้นยันต์ด้วยตนเอง! มิหนำซ้ำยังเป็นยันต์ประเภทเติบโตได้

หากจะบอกว่าในฐานะนักวาดยันต์ การวาดยันต์ระดับที่สอดคล้องกันออกมาได้สำเร็จ อัตราความสำเร็จสูง นี่ก็นับเป็นพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมแล้ว และบนพื้นฐานนี้ หากสามารถคิดค้นยันต์ขึ้นเองได้ นั่นยิ่งยากเข็ญแสนสาหัส หมื่นคนจะมีสักคน

สามารถคิดค้นยันต์เองได้ อีกทั้งระดับของยันต์ยังสามารถสูงขึ้นเรื่อยๆ ตามการวิจัยของตนเอง นั่นยิ่งนับได้ว่าทั่วทั้งโลกบำเพ็ญเซียน ย้อนกลับไปนับหมื่นปีก็แทบไม่เห็นใครทำได้ อย่างน้อยในพงศาวดารของเผ่าอีกาทองคำ ก็ไม่มีสักคนเดียว

ทว่า อูฝูเคยอ่านเจอในบันทึกของบรรพชนท่านหนึ่ง กล่าวถึงตอนที่บรรพชนท่านนั้นเดินทางไปทวีปเฮ่าเยว่ เคยพบเห็นนักวาดยันต์ที่แข็งแกร่งท่านหนึ่งวาดยันต์ชนิดใหม่ขึ้นมาได้ตามใจนึก มิหนำซ้ำ เขายังวาดยันต์แบบเดียวกันออกมาติดต่อกันหลายใบ ระดับของยันต์ชนิดนั้นกลับพุ่งทะยานสูงขึ้นตลอดทาง สุดท้ายไปถึงระดับสวรรค์ขั้นสูง!!!

นับแต่นั้นมา บรรพชนท่านนี้ก็หลงใหลในการคิดค้นยันต์จนถอนตัวไม่ขึ้น แม้สุดท้ายจะวิจัยไม่สำเร็จ แต่คำสั่งเสียที่ทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลังยังคงกำชับให้เผ่าอีกาทองคำต้องคิดค้นยันต์ที่เป็นของตนเองออกมาให้ได้

ดังนั้น หลังจากอูฝูได้ยินลูกศิษย์ตนเองบอกว่าแลกเปลี่ยนกับหลินเสี่ยวม่านในคาบเรียนยันต์แล้วได้รับประโยชน์มหาศาล ทั้งยังรู้สึกว่าอัตราความสำเร็จของหลินเสี่ยวม่านสูงมาก จึงได้ไปดูด้วยตาตนเอง สุดท้ายถึงกับพบว่ายันต์ที่หลินเสี่ยวม่านวาดไปครึ่งหนึ่งในห้องเรียนอย่างส่งเดช กลับเป็นยันต์ที่คิดค้นขึ้นเอง พลันตกตะลึงพรึงเพริดทันที

หลังจากแน่ใจว่าเป็นยันต์ที่คิดค้นขึ้นเอง เขาก็ตื่นเต้นยินดียิ่งนัก คิดอยากจะรั้งหลินเสี่ยวม่านไว้ที่นี่เดี๋ยวนั้นเลย

หลินเสี่ยวม่านเลิกคิ้ว "จำเป็นต้องไปทุกวันหรือไม่?"

ช่วงที่นางมาใหม่ๆ มักจะวิ่งไปแลกเปลี่ยน ก็เพราะอยากเรียนรู้ดูว่ายันต์ของเผ่าอีกาทองคำเป็นอย่างไร พวกเขาวาดกันอย่างไร สามารถเรียนรู้อะไรได้บ้าง เพื่อนำมาผนวกกับของตนเอง

"ไม่ต้อง แล้วแต่ใจเจ้า แต่ทุกเดือนต้องไปสิบครั้ง ครั้งละสองชั่วยาม"

"แล้วถ้าสิ่งที่ข้าพูดไม่มีประโยชน์ต่อพวกเขาเล่า?"

"ฮ่าๆๆๆ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ขอเพียงเกี่ยวข้องกับยันต์ ล้วนได้ทั้งนั้น เจ้าเพียงทำตามที่เคยทำในห้องเรียนเมื่อก่อนก็พอ"

ฟังดูแล้ว เหมือนจะค่อนข้างดีทีเดียว?

นี่มิใช่ทำงานเดือนละสิบวัน แถมวันละแค่ครึ่งวัน แล้วก็จะได้ไม้เลี้ยงจิตหนึ่งท่อนหรือ ยิ่งไปกว่านั้นทุกวันนี้นางยังได้ใช้ทรัพยากรของเผ่าอีกาทองคำในการฝึกบำเพ็ญและวาดยันต์ เพียงแค่พูดถึงเรื่องการฝึกบำเพ็ญในถิ่นฐานของพวกเขาที่เร็วกว่าตอนนางอยู่ยอดเขาลั่วเสียไม่น้อย ข้อนี้ นางก็ไม่ขาดทุนแล้ว

"เป็นอย่างไร? หากเจ้าตกลง ไม้เลี้ยงจิตท่อนนี้ เจ้าสามารถนำไปได้เลยตอนนี้"

เห็นหลินเสี่ยวม่านครุ่นคิด หัวหน้าเผ่าอีกาทองคำจู่ๆ ก็นำของสิ่งหนึ่งที่มีลักษณะเหมือนไม้แห้งออกมา ยาวประมาณท่อนแขนเล็กของนาง หนาเท่าข้อมือ ราวกับว่าแตะนิดเดียวก็จะหักได้ทุกเมื่อ

"นี่คือไม้เลี้ยงจิตหรือ?"

ดวงตาของหลินเสี่ยวม่านเป็นประกาย นับตั้งแต่รู้จักไม้เลี้ยงจิต นางก็ตรวจสอบมาเป็นพิเศษ ในเผ่าอีกาทองคำ ครั้งที่ไปเมืองปีศาจนี้ นางก็ไปตรวจสอบมาเป็นพิเศษเช่นกัน ไม้เลี้ยงจิตหน้าตาเป็นเช่นนี้จริงๆ

"ถูกต้อง เป็นอย่างไร? สหายตัวน้อยหลิน ยินดีจะอยู่ที่เผ่าอีกาทองคำของข้าหรือไม่?"

หลินเสี่ยวม่านคิดไปคิดมา คิดหาเหตุผลปฏิเสธไม่ออก เห็นไม้เลี้ยงจิตอยู่ตรงหน้า นางพูดปฏิเสธไม่ออกจริงๆ

"ตกลง"

หัวหน้าเผ่าอีกาทองคำยังประหลาดใจ คาดไม่ถึงว่าจะราบรื่นเพียงนี้ หลินเสี่ยวม่านตอบตกลงอย่างตรงไปตรงมา

"ฮ่าๆๆๆๆๆ ดี"

เรื่องราวหลังจากนั้นก็ราบรื่น หลินเสี่ยวม่านไม่สนใจแล้วว่าอีกฝ่ายจะมีพลังบำเพ็ญแข็งแกร่งหรือไม่ ทั้งสองฝ่ายเจรจาตกลงตามสัญญา จากนั้นก็สาบานต่อกัน

หนึ่งชั่วยามให้หลัง หลินเสี่ยวม่านนำไม้เลี้ยงจิตหนึ่งท่อนลงจากต้นไม้ด้วยความอิ่มเอมใจ กลับไปยังเรือนไม้ที่ตนอาศัยอยู่ จากนั้นรีบเรียกถวนจื่อออกมา

"ถวนจื่อ รีบดู นี่คืออะไร"

"เมี๊ยว~ ว้าว เสี่ยวม่าน เจ้าได้ไม้เลี้ยงจิตมาเร็วขนาดนี้เชียวหรือ?"

ถวนจื่อยังงัวเงียอยู่เลย ตอนออกมายังขยี้ตาอยู่ พอเห็นไม้แห้งที่วางอยู่ตรงหน้า ก็ร้องออกมาด้วยความประหลาดใจระคนยินดีทันที

"เฮะๆ ข้าตอบรับเงื่อนไขของเผ่าอีกาทองคำ อยู่ที่เผ่าอีกาทองคำสิบปี แลกเปลี่ยนการวาดยันต์กับพวกเขา"

"เมี๊ยว~ จะเหนื่อยมากไหม?"

"น่าจะพอกัน เพียงแค่เหมือนกับตอนที่ข้าไปเมื่อก่อน อาจจะยุ่งกว่านิดหน่อย แต่ปัญหาไม่ใหญ่ ย่อมดีกว่าการเห็นไม้เลี้ยงจิตอยู่ตรงหน้า แล้วไม่ได้มาครอบครอง"

นางสืบข่าวมาเป็นพิเศษแล้ว ไม้เลี้ยงจิตของเผ่าอีกาทองคำ ตลอดหลายปีมานี้แทบจะไม่มีเล็ดลอดออกไปข้างนอก อย่างมากก็นำออกไปประมูลไม่กี่ครั้ง และในรอบร้อยปีมานี้มีไม่ถึงสามครั้ง แต่ละครั้งล้วนถูกประมูลไปด้วยราคาสูงลิบลิ่ว

"เมี๊ยว~ ฮิๆ ก็ดีนะ ที่นี่มีประโยชน์ต่อการฝึกบำเพ็ญของเจ้า หากอยู่อีกสักสิบปี ไม่แน่อาจจะทะลุทะลวงได้"

หลินเสี่ยวม่านพยักหน้า "หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น" หากสามารถอาศัยเหตุนี้ทะลุทะลวงไปถึงขอบเขตหลอมแก่นปราณขั้นปลายสมบูรณ์ หรือกระทั่งขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด เช่นนั้นนางก็ถือว่ากำไรมหาศาลแล้ว