บทที่ 11 ทำไมนายถึงตีหมาละ ?

บทที่ 11 ทำไมนายถึงตีหมาละ ?

ออคซัสไม่อยากทำงานอีกต่อไปหลังจากโดนผู้นำหมู่บ้านกวนใจ เขากลับมาที่กิลด์แฟรี่เทล แล้วตรงไปที่เคาน์เตอร์สั่งกาแฟมาดื่ม

กาแฟที่แฟรี่เทลรสชาติดีทีเดียว แต่ว่าไม่เข้ากับบรรยากาศเพื่อน ๆ ที่ส่วนใหญ่ชอบดื่มเบียร์

“ออคซัสพึ่งมาอยู่ในกิลด์ได้ไม่นาน ไม่มีทางที่นายจะได้สอบเลื่อนระดับ S ปีนี้ได้หรอกนะ” มิร่า พูดพร้อมรอยยิ้ม

ออคซัสส่ายหัว “ฉันเพิ่งเข้ากิลด์ได้ไม่กี่วัน มาสเตอร์คงไม่ให้ฉันสอบหรอก”

เมื่อตัดเรื่องความแข็งแกร่งเพียงอย่างเดียว จอมเวทย์ระดับ S ของแฟรี่เทลถือว่าน้อยที่สุดและหายากมาก

ตัวอย่างที่ชัดที่สุดก็คือคาน่า!

เธอถูกเสนอชื่อสอบ S-Class หลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยผ่าน

เพราะนอกจากความแข็งแกร่งแล้ว ยังต้องขยันทำงาน จัดการภารกิจไว และเอาตัวรอดในสถานการณ์คับขัน ไม่อย่างนั้น เมจระดับ S ของแฟรี่เทลคงมีไม่กี่คนแบบนี้

มิร่า พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แล้ว ฉันได้ยินมาสเตอร์พูดอยู่หลายครั้งว่านายเก่งมาก บางทีอาจจะยกเว้นให้สอบระดับ S เลยก็ได้นะ”

ออคซัสยิ้มขำ ๆ ขอไปที ไม่ได้เชื่อจริง ๆ

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...”

ทันใดนั้น นัตสึกับแฮปปี้กลับมาพร้อมสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่

“นัตสึ นายเอาแฮปปี้ไปไว้ไหนน่ะ? จะเลี้ยงหมาเป็นสัตว์เลี้ยงงั้นเหรอ?” คาน่าเมามาก ๆ พูดถาม

นัตสึทำหน้าเหวอ “เธอหมายถึงอะไรน่ะ? แฮปปี้ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงนะ เขาเป็นคู่หูฉันต่างหาก”

“ไอซ่~” แฮปปี้พูดซ้ำ “คาน่า เธอดื่มเยอะเกินแล้ว ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงนะ!”

คาน่าพูดไม่ออก แต่ยังรินไวน์เข้าปากต่อ

นัตสึไม่สนใจ เขายกสุนัขขึ้นทั้งสองมือ แล้วบอก “หมาตัวนี้แปลกดีนะ เดินสองขา แถมเดินตลกอีก 555”

สมาชิกกิลด์หลายคนเริ่มสนใจ เพราะแม้แฮปปี้จะเป็นแมว แต่สุนัขตัวนี้ก็แปลกแตกต่าง

“สุนัขเดินสองขาเนี่ย ดูน่าสนุกจังเลย ถ้าอยู่ในกิลด์นี่คงสนุกน่าดู” มิร่า พึมพำพลางเคาะคาง

ออคซัสขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าผู้นำหมู่บ้านรู้เรื่องเขาได้ยังไง

ถูกต้องแล้ว!

สุนัขตัวนี้เป็นสุนัขที่สลับร่างกับผู้นำหมู่บ้าน เขาพยายามซ่อนตัว แต่โดนจับได้

“โฮ่ โฮ่ โฮ่ โฮ่...”

สุนัขสีเหลืองพยายามกัดทันทีที่เห็นออคซัส

“เงียบ!” นัตสึใช้มือทั้งสองข้างจับสุนัขไว้แน่นที่สุด

แต่สุนัขดุเกินคาด ขู่ฟันแล้วหันมากัดมือเขา

โอ๊ย!

นัตสึร้องด้วยความเจ็บปวด ปล่อยสุนัขทันที

“โฮ่!”

สุนัขวิ่งบ้าคลั่งไปหออคซัสทันที กระโดดขึ้นพร้อมอ้าปากเต็มฟัน

ออคซัสไม่รอช้า ตบหมาทันที เหวี่ยงมันลงพื้น

“โอ้...”

เสียงร้องของสุนัขดังขึ้นในกิลด์ ขาหลังขวาไม่แตะพื้น ใช้ขาอีกสามขาประคองตัว

“ออคซัสโหดจัง...”

“ใช่ ๆ แค่หมาตัวเล็กเองนะ ทำไมต้องแรงขนาดนั้นด้วย”

“เอ่อ มันถูกจับแบบนี้ แล้วยังโดนตบอีก น่าสงสารจริงๆ”

สมาชิกกิลด์ที่ไม่รู้อะไร ต่างแสดงความเห็นใจ

ออคซัสยิ้มบางๆ ก่อนจะก้าวออกจากเคาน์เตอร์ แล้วนั่งยองๆ ตรงหน้าสุนัขที่ยังคงเห่าอยู่

เขากัดฟันพูดออกมาเสียงเข้ม “ถ้าแกยังกล้าก่อเรื่องวุ่นวายอีก ฉันจะฆ่าแกซะ!”

วู้ว~

สุนัขครางเบาๆ ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วอย่างน่าประหลาด แม้ว่าจะเดินด้วยขาสามข้างก็ตาม

เลวี่เบิกตากว้าง “อ้าา ฉันไม่คิดว่าสุนัขตัวนั้นฉลาดขนาดนี้นะ”

เอลฟ์แมนพึมพำด้วยรอยยิ้มมุมปาก “หมาที่เข้าใจภาษาคน ถ้ามีสัตว์แบบนี้อยู่ข้างๆ ดูเหมือนจะฆ่าเวลาสุดๆ”

มิร่าเลิกคิ้วมองออคซัสทันที “นายเลี้ยงสัตว์เลี้ยงไม่ได้หรอกนะ เอลฟ์แมน”

นัตสึดีดลิ้นแล้วทำหน้าผิดหวัง “หมาน่าสนใจตัวนั้นหายไปเฉยๆ เลยเหรอเนี่ย”

“ไอซ่ ใช่แล้ว” แฮปปี้พยักหน้า พร้อมทำหน้าไม่พอใจ “ออคซัสนี่ใจแคบจริงๆ นะ”

ทุกคนมองสุนัขเหมือนเป็นแค่สิ่งคั่นเวลา ก่อนที่บทสนทนาจะจางไป พวกเขาก็ดื่มและคุยโวกันต่อไป

หลังจากอยู่ในกิลด์สักพัก

ออคซัสเตรียมตัวออกไปเดินเล่น ดูว่าร่างของผู้นำหมู่บ้านที่ถูกสุนัขเข้าสิงเป็นยังไงบ้าง

เขาคาดว่าจะต้องค้นหานาน แต่กลับเจอรุ่นพี่อย่างไม่คาดคิด หลังเดินไปได้แค่สองถนนเท่านั้น

มันอยู่ที่ร้านขายเครื่องมือเวทย์มนต์

ชาวบ้านทุกวัย ทั้งชายหญิง เด็กและผู้สูงอายุ รวมตัวกันอยู่ทางเข้า

ออคซัสเบียดเข้าไปในฝูงชน

เขาได้ยินเรื่องประหลาดๆ เกี่ยวกับรุ่นพี่หลังจากร่างถูกสุนัขเข้าสิง

“คนธรรมดาจะกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย?”

“ใครจะรู้ล่ะ? ไม่ใช่แค่เห่าเหมือนหมา แต่ยังถ่ายอุจจาระและปัสสาวะไปทั่ว แล้วก็เลียด้วยลิ้นอีก… อุ๊ย…”

“ฉันคิดว่า เขาอาจจะป่วยก็ได้นะ”

พฤติกรรมเหมือนสุนัข เมื่อมนุษย์ทำ ดูแปลกตาจริงๆ

จากคำพูดชาวบ้าน ออคซัสรู้ว่าร่างของรุ่นพี่ถูกใช้งานเหมือนสุนัข ซึ่งโหดร้ายเกินไป

แม้แต่เขาเองก็ทนดูไม่ได้

ในเวลาเดียวกัน มันก็เตือนให้เขารู้ว่าในอนาคต แม้จะสลับร่างกัน เขาก็ควรหลีกเลี่ยงการผสมข้ามสายพันธุ์

“โหดร้ายเกินไปจริงๆ!”

หลังจากเห็นผู้นำหมู่บ้านโดยชายหลายคน ออคซัสไม่มีความอยากดูต่ออีก

ดูจากสถานการณ์ คาดว่าผู้นำหมู่บ้านคงถูกพาไปตรวจร่างกาย

เมื่อยืนยันแล้วว่าไม่มีโรคอะไร เขาคงถูกปล่อยตัว

ก่อนหน้านี้ ความปลอดภัยของเขาได้รับการรับประกันแล้ว

เขาเพียงรอให้ผลเวทย์มนต์หมดลง ถึงตอนนั้น ผู้นำหมู่บ้านคนนั้นจะวิ่งหนีไปแน่นอน

“ฉันหวังว่านายจะซื่อสัตย์ขึ้น หลังจากหายดีแล้วนะ”

ออคซัสส่ายหัว แล้วออกเดิน

เขาเดินเตร่รอบเมืองแม็กโนเลียอีกครึ่งวัน ก่อนจะกลับหอพักกิลด์เพื่อพักผ่อนหลังมืด