เล่ม 3 ตอนที่ 2 : สู่ปราสาทแจ๊คสัน (4)
เล่ม 3 ตอนที่ 2 : สู่ปราสาทแจ๊คสัน (4)
ติดตามการแจ้งเตือนตอนใหม่ก่อนใครได้ที่แฟนเพจ
==========
เล่ม 3 ตอนที่ 2 : สู่ปราสาทแจ๊คสัน (4)
ด้วยความประหลาดใจ เป็นเรย์มอนด์ที่เดินเข้ามาใกล้ร่วมกับพวกทหาร เขาเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุแห่งเมืองแจ๊คสันที่โดนอาร์คจับได้ว่ากำลังเลี้ยงโกเลมคริสตัลเป็นการลับเพื่อช่วยเหลือบุตรชายที่ป่วยร้ายแรง
“เรย์มอนด์?”
“โอ้ เป็นเจ้านี่เอง! ที่ข้ารีบมานี่ก็เพราะได้ยินชื่อ อาร์ค จากพวกลูกเรือน่ะ”
“ทำไมคุณถึง...?”
“น่าอับอาย ที่จริงหลังเจ้าจากไปแล้ว ข้ายอมสารภาพเรื่องราวต่อท่านลอร์ด แต่เมื่อท่านลอร์ดได้ยินเรื่องราวของข้า แทนที่จะลงโทษข้า แต่ท่านกลับให้ข้ารับใช้เมืองแจ๊คสันต่อไป และตอนนี้ ข้าได้รับหน้าที่จัดการเหล่าทหารอาสาเป็นการชั่วคราว ที่จริงแล้ว ข้าก็ยังมีสถานะนักโทษอยู่นะ แต่ต้องขอบคุณความเมตตาของเจ้ากับท่านลอร์ด ข้าจึงสามารถยืนหยัดด้วยความภาคภูมิและดูแลบุตรชายได้”
“นั่นก็ดีแล้วครับ ผมยินดีด้วย” อาร์คยิ้มกว้างออกขณะคว้ามือของเรย์มอนด์มาเขย่า เรย์มอนด์เป็นอีกเรื่องที่เขากังวลหลังออกไปจากเมืองแจ๊คสัน แต่จากที่ดูแล้วเรื่องราวจะเป็นไปได้ด้วยดีเกินกว่าที่เขาคาดคิดเอาไว้
ผู้กระทำบาปสมควรได้รับการลงโทษ นั่นเป็นข้อเท็จจริง แต่บางครั้งก็มีช่องว่างพอที่จะสามารถผ่อนปรนได้ ผู้ใดกันที่จะสามารถขว้างปาหินใส่บุคคลที่กระทำทุกสิ่งอย่างเพื่อช่วยเหลือบุตรชายได้? อย่างน้อยที่สุด คนคนนั้นก็ยังให้ค่าต่อครอบครัวเหนือกว่าสิ่งอื่นใด
แน่นอนว่าความรู้สึกที่อาร์คมีต่อเรย์มอนด์นั้น มันไม่มีเศษเสี้ยวใดที่เกี่ยวข้องกับตำราหายากอย่าง ‘เวทมนตร์ฟื้นคืน’ เลยแม้แต่น้อย แม้ว่ามันจะเป็นทักษะที่ใช้งานได้ดียิ่งสำหรับเขาก็ตาม
“แค่ได้ยินที่เจ้าพูดข้าก็โล่งใจจนสามารถวางภาระหนักอึ้งภายในใจได้แล้ว จิตใจของข้านั้นรู้สึกหนักอึ้งทุกวันเพราะไม่อาจสามารถรักษาคำสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าได้”
“ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอกครับ ไม่มีกฎตราเอาไว้เสียหน่อยว่าผู้กระทำบาปต้องชดใช้ความผิดด้วยวิธีเดียวเสียหน่อย ผมคิดว่าท่านลอร์ดตัดสินใจได้ชาญฉลาดแล้วครับ”
“ข้าได้ยินเรื่องความสัมพันธ์ของเจ้ากับท่านลอร์ดมาบ้างแล้ว กระทั่งว่าหลังเมืองแจ๊คสันโดนโจมตี ท่านลอร์ดยังเอ่ยถึงเจ้า ไม่สิ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดคุยเช่นนี้ ท่านลอร์ดยินดียิ่งที่จะได้พบเจ้าอีกครั้ง ข้าจะรับเรื่องการลงทะเบียนเข้าสู่กองกำลังให้ ดังนั้นเจ้าไปพบท่านลอร์ดเถอะ”
“ครับ”
อาร์ครับคำเสร็จจึงมุ่งหน้าไปหาท่านลอร์ดโดยมีเหล่าองครักษ์คุ้มกันให้โดยทันที
“อะไร หมอนั่นใครกันน่ะ?”
“เขาตรงไปยังปราสาทของท่านลอร์ดแบบนั้นได้ยังไงกัน?”
“หรือจะเป็นผู้เล่นที่มีค่าชื่อเสียงสูงมากคนหนึ่ง?”
พวกผู้เล่นต่างกระซิบกระซาบกันในระหว่างที่รับชมอาร์คที่ได้รับการต้อนรับประดุจแขกคนสำคัญมุ่งหน้าไปยังปราสาท
มันเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะดึงดูดความสนใจ มีผู้คนเพียงน้อยนิดที่จะได้รับการปฏิบัติด้วยดีจากเอ็นพีซี ผลประโยชน์นี้จะได้รับมาก็ต่อเมื่อมีค่าชื่อเสียงที่สูงมาก หรือว่าคนคนนั้นได้ยกระดับความสัมพันธ์กับเอ็นพีซีจนถึงขีดสุดโดยการผ่านภารกิจพิเศษมา แน่นอนว่าอาร์คไม่ยินดีนักที่ผู้คนจะสนใจเขา มันออกจะเป็นปัญหาอยู่บ้างถ้าเขาโดนอันเดลพบเห็นเข้า
จะดีหรือร้ายตอนนี้อาร์คได้เข้ามาในปราสาทของท่านลอร์ดแล้ว ท่านลอร์ดหนุ่มเผยดวงตาเบิกกว้าง
“ท่าน... อาร์ค! เป็นอาร์คจริงด้วย!”
“สบายดีหรือไม่ครับ?”
“ฮ่าฮ่า ก็ไม่อาจพูดเช่นนั้นได้นัก...” ท่านลอร์ดยังคงยิ้มอ่อนแรงขณะห่อไหล่ “แต่ไม่ว่าอย่างไรท่านก็มาแล้ว”
“พอได้ยินว่าปราสาทแจ๊คสันเกิดเรื่องวิกฤตขึ้น ผมจะนิ่งเฉยไม่มาได้อย่างไรกันล่ะครับ?”
“ใช่ ข้าเชื่ออยู่แล้วว่าท่านต้องมาแน่นอน”
“ว่าแต่ สถานการณ์ดูเหมือนจะแย่นะครับจากที่ผมได้ยินมา”
“เป็นเช่นนั้น”
ท่านลอร์ดพยักหน้ารับด้วยสีหน้าใจสลาย “เป็นดังท่านว่า สถานการณ์รุนแรงยิ่ง ในเมื่อท่านมาถึงแล้ว เช่นนั้นก็หมายถึงขึ้นเรือเหาะมาจากกิรันใช่หรือไม่?”
“ครับ มันออกจะอันตรายไปบ้างเพราะพวกเราโดนขัดขวางระหว่างการเดินทาง แต่ผมก็รอดจนถึงมาปราสาทแจ๊คสันจนได้”
“นั่นสินะ กระทั่งว่าได้รับความยากลำบากเป็นอย่างยิ่ง ต้องขอบคุณที่ไม่ยอมแพ้และมาจนถึงปราสาทแจ๊คสัน ด้วยทั้งฐานะสหายและลอร์ดแห่งปราสาทแจ๊คสัน ข้าขอขอบคุณจากใจจริง ที่ข้ามีกำลังใจขึ้นมาได้เพราะมีเหล่านักรบที่กล้าหาญผู้ซึ่งยอมเสียสละเข้าร่วมกองกำลังอาสา”
ด้วยความสบายอกสบายใจ ความรู้สึกแรกที่อาร์คได้พบปะและพูดคุยกับท่านลอร์ดต่อหน้าเช่นนี้เป็นไปอย่างสุขสบาย อาร์คไม่รู้สึกถึงความเจ้าเล่ห์แม้เพียงน้อยนิดจากท่านลอร์ดหนุ่ม ถ้าหากอีกฝ่ายกระทำสิ่งที่คุ้มค่าต่อการขอบคุณ สีหน้าเขาก็จะเผยความรู้สึกขอบคุณออกมาจากใจ อีกทั้งเขายังให้ความเห็นใจแก่ผู้สูญเสียไปอย่างจริงแท้ มันเป็นการตอบสนองตามปกติ แต่ความปกติเช่นนี้กลับหาพบได้ยากยิ่งในบรรดาเหล่าผู้เล่น บางทีอาจเป็นเพราะที่นี่คือเกม มันเลยเป็นสิ่งที่ทำให้ถูกพิจารณาและเก็บนำไปคิดได้น้อยกว่าความเป็นจริง
แต่บางทีอาจเป็นเพราะอาร์คไม่เคยมีประสบการณ์ได้เล่นเกมเสมือนจริงมาก่อน หลายครั้งที่พวกเอ็นพีซีมักแสดงความรู้สึกเหมือนคนจริงออกมา แต่แล้วมันจะทำไมล่ะ? ตอนนี้เขาสามารถพูดคุยกับเอ็นพีซีได้โดยสบายใจเสียยิ่งกว่าผู้เล่น ไม่เหมือนกับพวกผู้เล่น การพูดคุยกับเอ็นพีซีนั้นพวกเขาเผยความจริงใจออกมามากกว่า อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องเป็นกังวลว่าจะต้องระวังคำพูดคำจา
“แค่คำพูดของท่านก็เพียงพอที่จะปลอบประโลมเหล่าผู้เสียชีวิตได้แล้วครับท่านลอร์ด”
“นั่นคือทั้งหมดที่ข้าสามารถทำได้ อย่างไรก็ตาม การอับปางของเรือเหาะที่ท่านโดยสารมานั้นก็อธิบายได้ดีถึงสถานการณ์ของแจ๊คสันในตอนนี้แล้ว แม้พวกเราจะทราบว่าเรือเหาะของท่านโดนขัดขวาง พวกเราก็ไม่อาจส่งหน่วยกู้ภัยเข้าไปช่วยเหลือได้ นอกจากนี้ เรือเหาะดังกล่าวก็ไม่ใช่เพียงสิ่งเดียวที่โดนการโจมตีอย่างไม่คาดคิดด้วย”
“ไม่ใช่มีเพียงแต่ซิลเวอร์แอร์โรว์?”
“ดังที่ท่านทราบ ทั้งสามกิลด์มหาอำนาจต่างส่งกองกำลังอาสามายังเมืองแจ๊คสัน ทั้งสามกิลด์ต่างนำส่งยุทโธปกรณ์ที่ดีที่สุดของตนออกมา ทว่า พวกเขากลับต้องล้มลงไปทีละหนึ่งระหว่างทางที่มาดังเช่นที่เรือเหาะโดน”
ท่านลอร์ดหนุ่มเริ่มอธิบายถึงสถานการณ์ที่เป็นส่วนสำคัญออกมา
กองทัพไม่ปรากฏสัญชาติของเหล่ามอนสเตอร์ได้เข้าโจมตีปราสาทแจ๊คสันเมื่อสองวันก่อน และเมื่อสิบหกชั่วโมงก่อนในช่วงตอนเย็น ท้องฟ้าฉับพลันได้โดนความมืดเข้ากลืนกินขณะกองทัพศัตรูบุกเข้าโจมตี โดยไม่มีเวลาให้ควบคุมสถานการณ์ใด พวกเขาได้รับการโจมตีจนสูญเสียครั้งใหญ่
“เหล่าผู้สัญจรที่ออกล่าอยู่โดยรอบแจ๊คสันได้เสียชีวิตไป แต่ก็ยังมีเรื่องดี ที่ผู้สัญจรเหล่านั้นยังมีผู้รอดชีวิตเพราะรวมพลังเข้ากับพวกทหารจนท้ายที่สุดสามารถขัดขวางการโจมตีเอาไว้ได้ หลังจากนั้น ก่อนที่พวกเราจะโดนหมอกมืดเข้าปกคลุม พวกเราเร่งร้อนส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือฉุกเฉินจากหอคอยเวทมนตร์ส่งไปยังกิรัน”
นั่นก็คือสัญญาณเวทมนตร์ที่อาร์คเห็นในกิรัน
ทั้งสามกิลด์มหาอำนาจต่างได้รับคำร้องขอความช่วยเหลือ พวกเขาตอบสนองรวดเร็วยิ่งพร้อมกับตัดสินใจส่งกองกำลังอาสาเข้าช่วยเหลือ ฝ่ายแรกที่มาถึงคือเหล่าผู้ที่ถูกส่งมาโดยกิลด์พ่อค้า ตัวแทนของทางกิลด์พ่อค้าได้ตัดผ่านมุ่งมายังพื้นที่แจ๊คสันโดยการแล่นเรือพาณิชย์หุ้มเกราะนามว่าไพร์ซ แต่แล้ว หลังเริ่มเข้าใกล้ปราสาทแจ๊คสัน พวกเขาก็เริ่มโดนการโจมตีกวาดล้างครั้งใหญ่เข้าใส่
“เพราะงั้นพวกเขาจึงล้มเหลว”
“ใช่แล้ว ดูเหมือนพวกมอนสเตอร์นั่นจะรู้ถึงสัญญาณขอความช่วยเหลือที่ส่งผ่านหอคอยเวทมนตร์ ขณะที่ไพร์ซข้ามผ่านเข้ามายังอาณาเขตของแจ๊คสัน พวกเขาก็โดนพวกมอนสเตอร์ที่รอคอยอยู่เข้าโจมตีจนอับปางลง ในบรรดากองกำลังหนึ่งร้อยนายที่เดินทางมาด้วย กว่าหกสิบคนจากไปพร้อมกับไพร์ซ และเมื่อช่วงเช้านี้ อีกสี่สิบคนที่รอดชีวิตได้เดินทางมาถึง”
ดังคาด ไม่ใช่ว่าผู้เข้าร่วมทุกคนจะสามารถมาถึงปราสาทแจ๊คสัน นี่นับเป็นบททดสอบที่เตรียมการเอาไว้สำหรับแต่ละกิลด์ มีเพียงแค่ผู้ที่ผ่านการทดสอบเท่านั้นที่สามารถเข้าร่วมภารกิจที่แท้จริงได้
ทั้งกิลด์พ่อค้าและสมาคมเวทมนตร์ทั้งคู่ต่างก็ตั้งอยู่ในกิรัน ดังนั้นแล้วเลเวลของกองกำลังอาสาย่อมไม่หนีห่างกัน นั่นจึงเป็นเหตุว่าที่ว่าทำไมจำนวนผู้รอดชีวิตจากเรือเหาะถึงใกล้เคียงกับจำนวนผู้รอดชีวิตจากไพร์ซ
“งั้นทางกองกำลังอาสาของกิลด์นักรบเองก็ได้รับการโจมตีเหนือความคาดคิดด้วยเช่นเดียวกันเหรอครับ”
“ใช่ แต่โชคดี ทางกิลด์นักรบไม่ได้รับความเสียหายมากมายเท่าไหร่ ในบรรดาพวกเขามีผู้รอดชีวิตมาถึงแจ๊คสันมากถึงเจ็ดสิบคนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน พวกเขากล่าวว่าต้องขอบคุณนักรบผู้มีชื่อเสียงที่นำพาผ่านศึกมาได้ เขาคืออัศวินศักดิ์สิทธิ์นามอลัน พวกเราต่างก็เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามนี้มาหลายครั้งแม้จะในปราสาทแจ๊คสันก็ตามที”
“อลัน!”
อาร์ครู้สึกคล้ายจิตใจของตนโดนสาดด้วยน้ำเย็นเยียบ
อลัน... ชื่อนี้เป็นอีกหนึ่งที่ไม่อาจอภัยให้ได้เสียยิ่งกว่าอันเดล ตั้งแต่ที่อาร์คได้พบอีกฝ่าย มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดกับการเล่นเกมมาโดยตลอดจนถึงตอนนี้
อีกฝ่ายเป็นคนเริ่มเหยียดหยันอาร์คก่อน อีกทั้งยังเป็นคนที่ทำให้อาร์ครู้สึกคล้ายโดนพรากเอาลาริเอ็ตเต้ไปจากตน อีกฝายเป็นเหตุผลที่ว่าเหตุใดเขาจึงก้าวออกมาเดินบนหนทางของเกมเมอร์
‘ไอ้หมอนั่นก็เข้าร่วมภารกิจนี้ด้วย!’
เขาได้พบเจอการแข่งขันในสถานที่อันไม่คาดคิด
ความรู้สึกของเขาเริ่มผสมปนเปกันเมื่อได้ยินนามของอลัน เขารู้ว่าคู่ต่อสู้คนนี้จะต้องโผล่มาในสักวันหนึ่ง อีกทั้งยังเป็นผู้สมัครงานของทางโกลบอลเอ็กซอร์ท มันจึงไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ ทว่า อาร์คยังไม่พร้อมที่จะประชันกับอีกฝ่ายแบบหนึ่งต่อหนึ่ง
ไม่ใช่ตอนนี้... ใช่ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา
ถ้าหากพวกเขาต้องพบกันในตอนที่เขายังไม่พร้อม มันก็จะเป็นดังเช่นความรู้สึกอัปยศที่เขาได้รับดังเช่นคราก่อน อาร์คที่ต้องการแข็งแกร่งขึ้นเพราะปรารถนาจะเอาชนะอีกฝ่าย ยามนี้เขาย่อมต้องได้รับความอัปยศมากยิ่งกว่า
“นอกจากนี้ ถ้าหากลาริเอ็ตเต้ยังอยู่กับอลัน...”
เหนือสิ่งอื่นใด เขาไม่ต้องการโดนเหยียดหยามต่อหน้าลาริเอ็ตเต้อีกครั้ง
สีหน้าของอาร์คเริ่มมืดมน ท่านลอร์ดหนุ่มเริ่มถามด้วยน้ำเสียงสงสัย “ท่านรู้จักเขาหรือ?”
“ครับ นิดหน่อยน่ะครับ...”
“เข้าใจ งั้นข้าขอพูดต่อเลยนะ เรย์มอนด์ได้เข้าไปจัดระเบียบกองกำลังอาสาที่ถูกส่งมาโดยสามกิลด์ใหญ่ และจัดตั้งขึ้นเป็นกองกำลังป้องกันภายนอกชั่วคราว ท่านอลันได้รับหน้าที่เข้าบัญชาการในสนามรบ”
“มอบหมายให้อลัน?”
“เขาเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่ได้รับการแต่งตั้งโดยมหาวิหาร ดังนั้นแล้วไม่แปลกที่เขาจะมีชื่อเสียงมากมายพอได้รับตำแหน่งนี้”
นี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่ผู้เล่นต้องการแต้มชื่อเสียง
ถ้าหากมีค่าชื่อเสียงสูงมาก ดังนั้นแล้วก็ไม่จำเป็นอันใดที่จะต้องเพิ่มค่าความสัมพันธ์ ลำพังแค่ค่าชื่อเสียงก็สามารถได้รับการดูแลระดับแขกคนสำคัญไม่ว่าจะไปที่ไหน อีกทั้งจะยังมีเอ็นพีซีเข้ามาหาหลังได้ยินข่าวลือเรื่องชื่อเสียงเรียงนามด้วยซ้ำไป นอกจากนี้ ยังสามารถได้รับฉายาจากเหล่ากิลด์ชั้นนำหรือราชวงศ์ได้ด้วยซ้ำ ไม่ว่าคุณจะมีหรือไม่ แต่มันคือสิ่งจำเป็นของเหล่าอัศวิน พ่อค้า และอาชีพดังเช่นนักปราชญ์เพื่อดำเนินเกมต่อไป
ด้วยตัวตนของอาร์ค เขาจึงเลือกอาชีพลับ ผู้เดินทางแห่งความมืด โดยมีธาตุความมืดเป็นโบนัส ดังนั้นแล้วอลันที่มีตัวตนเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์จึงได้รับทั้งเกียรติยศและชื่อเสียง โดยไม่ต้องคำนึงถึงอดีตของอีกฝ่าย อลันก็กลายเป็นคนน่าเชื่อถือขึ้นมาได้เพราะเป็นอัศวินอันศักดิ์สิทธิ์ภายในเกม ดังนั้นแล้ว กระทั่งว่าทำภารกิจเดียวกันกับคนอื่น อลันก็ยังสามารถได้รับโบนัสจากความเชื่อถือและชื่อเสียงที่มี
ความเชื่อถือจะเผยพลังเมื่อต้องรับมือกับมอนสเตอร์ และชื่อเสียงจะสามารถได้รับการยอมรับจนมีเปรียบในด้านหน้าที่การงานในอีเวนท์ใหญ่ดังเช่นที่เกิดขึ้นอยู่นี้
‘ถ้าหากมันลงทะเบียนเป็นผู้บัญชาการกับระบบแล้ว ดังนั้นมันก็จะยิ่งได้รับแต้มสะสมมากยิ่งขึ้นรวมถึงค่าประสบการณ์ที่เป็นโบนัสอีก บ้าฉิบ นี่หมายความว่าภารกิจนี้เรายากจะชนะอลันโดยอาศัยแต้มสะสมงั้นสิ?’
นี่เป็นความจริงที่อาร์คเพิ่งได้เรียนรู้เมื่อไม่นานมานี้ แต่เส้นทางความมืดของผู้เดินทางแห่งความมืด มันเป็นคนละขั้วกับอลัน อาร์คมีข้อจำกัดทางชื่อเสียง มันก็เพื่อรักษาสมดุลอาชีพของเขาเอาไว้
ทว่า กระนั้นแล้วอาร์คก็ยังได้รับค่าชื่อเสียงจากคำขอบคุณที่พวกผู้เล่นกล่าวขึ้นจากการที่เขาใช้งานทักษะเยียวยามาจำนวนหนึ่ง แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่าขอบคุณใครก็ตาม
‘นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องเก็บมาคิด สิ่งที่เราต้องทำก็คือดำเนินอาชีพผู้เดินทางแห่งความมืดในเส้นทางของเรา เพียงแค่เลือกหนทางที่แตกต่าง มันก็หมายความว่ามีสิ่งที่เราทำได้แต่อลันไม่อาจทำ’
“ท่านอลันล้มเหลวการบุกวงกตแห่งทาร์ซ่ามาแล้วถึงสองครั้ง ดังนั้นชื่อเสียงจึงไม่ดีดังเช่นแต่ก่อน แต่ในบรรดาเหล่าทหารอาสาก็ยังไม่มีผู้ใดที่ทัดเทียมเขาได้ เช่นเดียวกัน เขาจึงต้องรับภาระหนักกว่าที่พวกเราคาดคิด”
‘หมายความว่า ตอนที่หมอนั่นบอกจะไปวงกตแห่งทาร์ซ่านั่นล้มเหลวสินะ!’
อาร์คได้รับข้อมูลเหนือความคาดคิดจากท่านลอร์ดหนุ่ม
ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว อลันก็ไม่อาจที่จะยกระดับและชื่อเสียงขึ้นมาได้มากนัก นับได้ว่าเป็นข่าวดี แต่ถ้าอลันทำภารกิจครั้งนี้ล้มเหลวอีกก็จะยิ่งย่ำแย่ ดูเหมือนภารกิจนี้จะไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่ดีสำหรับอีกฝ่ายได้แล้ว
“อย่างไรก็ดี สถานการณ์ทางด้านท่านอลันตอนนี้คือตั้งแนวป้องกัน หลังจากที่ปรึกษาร่วมกับท่านอลัน พวกเราจึงตัดสินใจวางกำลังเหล่าทหารอาสาไว้ที่แนวป้องกัน”
ท่านลอร์ดหนุ่มเรียกความสนใจจากเขา ขณะที่พูดกล่าวจึงชี้นิ้วไปยังแผนที่อาณาเขตแจ๊คสัน
อลันแบ่งกองกำลังทหารอาสาออกเป็นสามกอง เขาวางกองกำลังที่หนึ่งเอาไว้ที่ประตูหน้าที่ซึ่งศัตรูจะเข้าโจมตีอย่างรุนแรง กองกำลังที่หนึ่งจะเป็นอลันนำด้วยตนเอง กองกำลังที่สองและสามจะถูกจัดวางกำลังเอาไว้เพื่อคอยสนับสนุนกองกำลังที่หนึ่ง
‘ด้วยการจัดวางกองกำลังแบบนี้ อลันกับกองกำลังที่หนึ่งย่อมต้องได้รับแต้มสะสมมากที่สุด’
มีเท่านี้? การมอบและการปฏิเสธแต้มสะสมกับเหล่ากองกำลังทั้งหมดขึ้นอยู่กับความพึงพอใจของอลัน แน่นอนว่าเขาย่อมจัดความสำคัญของตนเองเอาไว้เป็นลำดับแรก อลันจะกลายเป็นจุดดึงดูดสายตาและนำภารกิจอีเวนท์ในครั้งนี้มาซึ่งชื่อเสียงอันมหาศาลของตน
‘อลัน...’
ระหว่างการเข้าร่วมภารกิจ อาร์คไม่เคยคิดฝันว่าตนจะต้องได้รับตำแหน่งสูงอันใด แต่หลังจากที่รู้ว่ามันไร้ซึ่งโอกาสโดยสมบูรณ์ เขาจึงสูญเสียแรงใจไปทั้งหมด ยิ่งไปกว่านั้น คู่ต่อสู้ของเขายังเป็นอลัน...
นอกจากกองกำลังอาสาสมัครแล้ว ยังมีกลุ่มที่เรียกว่ากองกำลังสำรองเข้าร่วมด้วย กองกำลังสำรองเหล่านี้ประกอบไปด้วยพวกผู้เล่นที่อยู่ในแจ๊คสันครั้งที่โดนโจมตี พวกเขาได้รับภารกิจจากท่านลอร์ดหนุ่ม หาได้ใช่จากสามกิลด์ใหญ่ไม่ แต่ในเมื่อพวกเขาล้วนมีเลเวลต่ำ ดังนั้นแล้วพวกเขาจึงกลายเป็นกองกำลังสำรองไป
“หน้าที่สั่งการกองกำลังอาสาสมัครถูกส่งมอบให้ท่านอลัน ทว่าท่านเป็นข้อยกเว้น บอกกล่าวถึงกองกำลังที่ท่านต้องการ ข้าจะประสานร่วมกับท่านอลันมอบหมายให้ท่านเข้าร่วมกองกำลังที่ท่านต้องการ”
อาร์คเพ่งมองแผนที่และครุ่นคิด
พิจารณาจากค่าประสบการณ์และแต้มสะสมแล้ว กองกำลังที่หนึ่งสมควรดีที่สุด แต่ผู้สั่งการของกองกำลังที่หนึ่งคืออลัน แม้ว่ามันจะทำให้อาร์คไม่ได้รับรางวัลดังที่หวัง แต่เขาก็ไม่คิดปล่อยให้ตัวเองเข้าไปรับคำสั่งจากอลันเป็นแน่
กองกำลังที่สองและสามต่างก็มีสภาพคล้ายคลึงกัน พวกเขาเองก็อยู่ภายใต้คำสั่งที่ชี้นำโดยอลัน นอกจากนี้ กระทั่งว่าเขาได้เป็นแนวหน้า มันก็ยากได้รับแต้มสะสมดังที่ต้องการถ้าหากไม่เข้าร่วมกลุ่มโจมตี นอกจากนี้ ถ้าหากเขาไปพบอันเดลกับบูลม่าเข้า คงไม่ต้องบอกว่าผลลัพธ์จะออกมาเช่นไร
ไม่ว่าเขาจะเลือกทางใด ล้วนเป็นหนทางที่ไม่น่าพึงพอใจ
‘มันจะมีหนทางที่เราสามารถเพิ่มแต้มสะสมโดยการไปต่อสู้อย่างอิสระไหมนะ?’
หลังครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง อาร์คจึงเอ่ยถามท่านลอร์ดหนุ่มออกไป “กองกำลังของปราสาทสู้อยู่ที่ไหนหรือครับ?”
“เหล่าอัศวินซิลฟีดได้ถอนตัวจากแนวป้องกันที่ประตูหน้า จากเดิมที่เคยร่วมต่อสู้กับกองกำลังทั้งสาม ตอนนี้กำลังขัดขวางเส้นทางสนับสนุนของพวกศัตรู แนวป้องกันไม่ใช่ทุกสิ่ง การโจมตีศัตรูคือภารกิจแท้จริงของเหล่าอัศวินซิลฟีด เหล่าองครักษ์ของแจ๊คสันต่างป้องกันอยู่ที่ประตูหลัง”
‘นั่นไงล่ะ!’ ดวงตาของอาร์คทอประกายแสงวูบ
เหล่าทหารของแจ๊คสันเป็นเอ็นพีซี ถ้าหากเขาได้สู้ร่วมกับพวกเขาเหล่านั้น เขาก็ไม่จำเป็นต้องกังวลถึงอันเดลหรือว่าผู้เล่นคนอื่น เขายังไม่อยากเป็นกังวลว่าจะต้องกลายเป็นแซนด์วิชท่ามกลางบรรดาผู้เล่นมากมายที่ต้องการได้รับมาซึ่งค่าประสบการณ์และแต้มสะสม
น่าเสียดาย สถานการณ์การล่าของเหล่าอัศวินซิลฟีดไม่ได้ดีนัก ถ้าหากอัศวินซิลฟีดที่แข็งแกร่งเข้าร่วมกับแนวป้องกัน ดังนั้นแล้วมันคงเป็นปัญหากับสมดุลความยากของภารกิจ ทว่า องครักษ์แห่งแจ๊คสันต่างก็เป็นเอ็นพีซีที่อาร์คคุ้นเคยด้วยเช่นเดียวกัน
“ผมอยากเข้าร่วมกับองครักษ์แจ๊คสันช่วยป้องกันประตูหลังครับ”
“เอาเช่นนั้น?”
“ครับ ดังที่ท่านทราบ ผมคุ้นเคยกับเหล่าทหารในแจ๊คสันเป็นอย่างดี แทนที่จะไปอยู่กับคนแปลกหน้าไม่รู้ใจ ผมสบายใจกว่าที่จะช่วยปกป้องเมืองกับเหล่าองครักษ์แจ๊คสันที่ผมเชื่อใจครับ”
“แต่ว่า... ทางประตูหลังที่ทำการป้องกันอยู่ตอนนี้ไม่ใช่สถานที่ปลอดภัยนัก จำนวนของศัตรูและความถี่การเข้าโจมตีนั้นน้อยกว่าหากเทียบกับทางประตูหน้าที่พวกมอนสเตอร์โจมตีอย่างไม่ลดละ ทว่าตอนนี้ก็เหลือเหล่าองครักษ์แจ๊คสันเพียงแค่สามสิบนาย หากเปรียบเทียบกับทางประตูหลักที่ถูกรักษาการณ์เอาไว้โดยเหล่ากองกำลังอาสากว่าหนึ่งร้อยสี่สิบคน ทางประตูหลังนั้นอันตรายกว่ายิ่งนัก
“ท่านลอร์ดครับ” อาร์คจ้องมองท่านลอร์ดหนุ่มด้วยสายตาร้อนแรงและกล่าวขึ้น “ปราสาทแจ๊คสันนับเป็นบ้านหลังที่สองสำหรับผม นอกจากนี้ ท่านยังนับเป็นสหายกับผม ท่านลอร์ด ผมจะคาดหวังถึงความปลอดภัยของตนเองในยามที่ปราสาทแจ๊คสันตกอยู่ท่ามกลางความวิกฤตนี้ได้เช่นไร? ถ้าหากการปกป้องปราสาทแจ๊คสันคือความอันตราย ดังนั้นแล้วก็สบายใจได้ครับ กระทั่งว่าผมต้องเสียชีวิตไปในขณะที่รักษาการณ์ แต่มันก็คือสิ่งที่ผมต้องการ ผมขอร้อง ให้ผมไปเถอะนะครับ”
“อาร์ค ท่าน...!” ท่านลอร์ดหนุ่มเผยความตื้นตันออกมา
กระทั่งว่าหัวหน้ากองกำลังป้องกันอย่าง ครอส ที่ยืนฟังอยู่ด้านข้างยังเผยความรู้สึกเปี่ยมล้นออกมา
“ท่านลอร์ด ข้าเองก็ขอร้องด้วย ถ้าหากได้คนอย่างอาร์คที่คุ้นเคยกับอดีตท่านลอร์ดเข้าช่วยเหลือ มันจะช่วยเพิ่มขวัญกำลังใจให้กับเหล่าองครักษ์ โปรดดำเนินคำขอนี้ ข้าขอสาบานว่าจะปกป้องเขาจากอันตราย”
“ก็ได้ แม้ว่าการที่คนต่างเมืองจะเข้าร่วมกองกำลังป้องกันจะไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน แต่ท่านอาร์คก็เคยสู้กับปีศาจร่วมกับเหล่าอัศวินซิลฟีดมาก่อน และถ้าหากเป็นท่านที่รักแจ๊คสันยิ่งกว่าผู้ใดแล้ว ท่านจึงมีสิทธิ์เช่นนั้น ท่านครอส ท่านอาร์คเป็นสหายข้า ข้าขอฝากเขาเอาไว้กับท่าน”
“ขอรับ”
ขณะที่ครอสพยักหน้ารับ หน้าต่างข้อความจึงเด้งขึ้นมา
=====
ศาสตร์แห่งการสื่อสารเพิ่มขึ้น 5 หน่วย
=====
ค่าสถานะศาสตร์แห่งการสื่อสารเป็นสิ่งสำคัญในการช่วยเหลือจนประสบผลสำเร็จ
‘หึหึหึ หนทางการจัดการภารกิจนี้เริ่มจะที่จะสดใสขึ้นมาแล้ว’
ด้วยเหตุนี้ อาร์คจึงเข้าร่วมศึกครั้งนี้ได้โดยไม่ดึงดูดความสนใจจากผู้เล่นคนอื่นได้อย่างราบรื่น