บทที่ 50: ฉินอู๋โยวออกจากด่าน! พลังปราณเพิ่มขึ้นมหาศาล! พลังห้าล้านอาชาทะยาน!

“ฮ่าฮ่าฮ่า มนุษย์ผู้ต่ำต้อย กล้าบุกรุกเข้ามาในดินแดนของราชวงศ์ยักษาของข้า เจ้าช่างกล้าหาญเสียจริง!”

ราชวงศ์ยักษาขอบเขตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้นตนนั้น ยื่นลิ้นสีแดงสดที่ยาวถึงครึ่งฉื่อออกมาเลียอากาศ ราวกับกำลังลิ้มรสชาติในอากาศ

จากนั้น ราชวงศ์ยักษาตนนี้ก็หัวเราะเยาะอย่างเกรี้ยวกราดว่า

“เผ่ามนุษย์ ข้าได้กลิ่นของเผ่ายักษ์จากตัวเจ้า บาดแผลเหล่านี้ของเจ้า เป็นฝีมือของยักษ์เหินเวหา พวกนั้นมันช่างไร้ประโยชน์จริงๆ แม้แต่หนอนอย่างเจ้าก็ยังจับไว้ไม่ได้”

แววตาของราชวงศ์ยักษาพลันส่องประกายคมกริบ โบกมือใหญ่ คว้าไปยังหลินเฉาจง

“พอดีข้ากระหายน้ำ เลือดของเผ่ามนุษย์พวกเจ้า เป็นโอสถวิญญาณแก้กระหายที่อร่อยที่สุด!”

“มาเถอะ ให้ข้ากลืนกินเจ้า และหลอมรวมกับข้าอย่างสมบูรณ์แบบ!”

ในขณะที่ราชวงศ์ยักษานี้ลงมือ หลินเฉาจงก็กัดฟัน บดยันต์วิญญาณในมืออย่างเด็ดเดี่ยว

ยันต์เคลื่อนย้ายระดับศักดิ์สิทธิ์!

นั่นคือสมบัติล้ำค่าที่เขาได้รับจากโบราณสถานแห่งหนึ่ง หลายปีมานี้เขาเก็บไว้ในมือตลอดเวลา ใช้เป็นเครื่องมือช่วยชีวิต

ไม่คาดคิดว่าวันนี้กลับต้องมาใช้ที่นี่

ขณะที่ยันต์เคลื่อนย้ายระดับศักดิ์สิทธิ์ถูกใช้ แสงสว่างก็ห่อหุ้มร่างกายของเขา และหายไปในพริบตา

แม้ว่าราชวงศ์ยักษานี้จะแข็งแกร่ง ก็ทำได้เพียงมองดูเหยื่อที่อยู่ในมือหนีไปเช่นนี้

“ฮ่าฮ่าฮ่า มียันต์เคลื่อนย้ายระดับศักดิ์สิทธิ์ด้วย ถือว่าเจ้าโชคดี”

“แต่ที่นี่คือถิ่นของข้า ดูซิว่าเจ้าจะหนีไปไหนได้!”

ราชวงศ์ยักษายื่นลิ้นยาวสีแดงสดออกมาเลียอากาศอีกครั้ง และรีบติดตามไปยังทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ระยะทางในการเคลื่อนย้ายของยันต์เคลื่อนย้ายระดับศักดิ์สิทธิ์ มีเพียงพันลี้เท่านั้น

สำหรับราชวงศ์ยักษาขอบเขตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ระยะทางพันลี้นี้ ไม่ได้ยากลำบากอะไรเลย

สองวันต่อมา

เมื่อฉินอู๋โยวหลอมซากศพของปีศาจขอบเขตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ตัวสุดท้ายแล้ว ขอบเขตของเขาก็ถึงขอบเขตตำหนักศักดิ์สิทธิ์สวรรค์สิบชั้นในที่สุด

สัมผัสถึงตบะพลังปราณอันแข็งแกร่งในร่างกาย และแท่นบัวเก้าเปลี่ยนที่หลอมขึ้นมาหลังจากดูดซับดอกบัวทองเก้าเปลี่ยนแล้ว ฉินอู๋โยวก็ลืมตาขึ้น

“ไม่เลว พลังปราณของข้าคงจะถึงพลังห้าล้านอาชาทะยานแล้ว!”

สัมผัสถึงพลังปราณที่เดือดพล่านในร่างกาย ฉินอู๋โยวก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง

ขอบเขตตำหนักศักดิ์สิทธิ์ก็สามารถมีพลังห้าล้านอาชาทะยานได้ นี่มันไร้เทียมทานแล้ว!

ต้องรู้ว่า ผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์สวรรค์สิบชั้นทั่วไป ก็มีพลังเพียงล้านอาชาทะยานเท่านั้น

แม้แต่ผู้ที่โดดเด่นในหมู่พวกเขาก็มีพลังเพียงสี่ห้าล้านอาชาทะยานเท่านั้น

ฉินอู๋โยวตอนนี้เพิ่งอยู่ขอบเขตตำหนักศักดิ์สิทธิ์ กลับมีพลังปราณที่แข็งแกร่งเทียบเท่ากับยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุดแล้ว

กล่าวได้ว่า แค่พลังปราณ ความแข็งแกร่งของเขาก็ไม่ด้อยกว่าผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์คนใดแล้ว

ในเวลาเพียงสองวัน เลื่อนขึ้นสู่ขอบเขตนี้ ช่างน่าทึ่งเกินไปแล้ว

หากแพร่ออกไป ก็เพียงพอที่จะทำให้โลกเบื้องล่างทั้งหมดสั่นสะเทือน

บึ้ม!

ฉินอู๋โยวปล่อยหมัดออกไป พลังปราณสั่นสะเทือน พลังอันน่าสะพรึงกลัว ทำให้ภูเขาลูกหนึ่งราบเป็นหน้ากลองโดยตรง

พลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวของพลังห้าล้านอาชาทะยาน แม้จะอยู่ในวิหารเงาทมิฬชั้นที่ 7 นี้ ก็สามารถเดินกร่างได้แล้ว

หากใช้อิทธิฤทธิ์โดยกำเนิดของกระดูกเทพสวรรค์ พลังปราณของเขาจะพุ่งสูงขึ้นถึงระดับพลังแปดล้านอาชาทะยานอันน่าสะพรึงกลัวในทันที!

แม้แต่การปราบปรามผู้ฝึกตนขอบเขตทลายมิติ ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

“หลินเฉาจง เจ้าไม่ได้ตามหาข้าอยู่ตลอดหรือ? ตอนนี้ถึงตาข้าตามหาเจ้าแล้ว!”

สายตาของฉินอู๋โยวทอดมองไปทั่วฟ้าดิน พลังวิญญาณครอบคลุมพื้นที่รัศมีร้อยลี้

หลังจากค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง คิ้วของเขาก็ขมวดเล็กน้อย

“ไม่ได้ เป็นแบบนี้ต่อไปช้าเกินไป”

“ไม่มีตัวอ่อนวิญญาณ พึ่งพาเพียงพลังวิญญาณ ขอบเขตการค้นหาเล็กเกินไป”

“ไปล่าสัตว์อสูรขอบเขตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์สักหน่อยก่อนดีกว่า ฟื้นฟูความแข็งแกร่งให้ถึงขอบเขตตัวอ่อนวิญญาณ”

ในไม่ช้า สายตาของฉินอู๋โยวก็จับจ้องไปที่ราชวงศ์ยักษาขอบเขตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ตนหนึ่ง

ในวิหารเงาทมิฬชั้นที่ 7 นี้ มีราชวงศ์ยักษาอยู่เป็นจำนวนมาก

และความแข็งแกร่งต่ำสุดก็คือขอบเขตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์

ราชวงศ์ยักษาขอบเขตนี้ เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับการหลอมของเขาในตอนนี้

ในขณะที่สายตาของฉินอู๋โยวกำลังจับจ้องไปที่ราชวงศ์ยักษา ก็พลันได้ยินราชวงศ์ยักษานั้นหัวเราะเยาะอย่างเกรี้ยวกราด

“ฮ่าฮ่าฮ่า มดปลวกที่ต่ำต้อย ออกมาให้ข้า! สามารถหนีรอดจากเงื้อมมือของข้าได้นานขนาดนี้ เจ้าก็ถือว่าเป็นคนมีความสามารถคนหนึ่ง”

“แต่น่าเสียดาย เจ้าคือเหยื่อที่ข้าหมายตาไว้ ต่อให้เจ้าหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว ข้าก็จะจับเจ้ากลับมาให้ได้!”

เมื่อได้ยินเสียงของราชวงศ์ยักษานี้ ฉินอู๋โยวก็หยุดฝีเท้าลง

เดิมทีเขาเตรียมที่จะพุ่งออกไปโดยตรง เพื่อสังหารราชวงศ์ยักษานี้

เพราะราชวงศ์ยักษาขอบเขตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้นเช่นนี้ สำหรับเขาในตอนนี้ แทบจะไม่มีความยากลำบากเลย

แต่คำพูดของราชวงศ์ยักษานี้ กลับทำให้เขาเกิดความสงสัยขึ้นมา

“ราชันย์ยักษ์ตนนี้กำลังไล่ล่าผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์อยู่หรือ?”

ฉินอู๋โยวสามารถฟังออกได้ว่า มดปลวกในปากของราชวงศ์ยักษา ไม่ได้หมายถึงเขา แต่หมายถึงคนอื่น

ในวิหารเงาทมิฬชั้นที่ 7 นี้ มีผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์ที่ถูกราชวงศ์ยักษาไล่ล่ามาหลายวันแล้ว?

“หรือว่าเป็นหลินเฉาจง?”

ฉินอู๋โยวคิดถึงหลินเฉาจงเป็นคนแรก

สองวันก่อนหลินเฉาจงไล่ล่าเขาในวิหารเงาทมิฬชั้นที่ 6 และถูกเขาวางแผนเล่นงาน

จากนั้นดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บสาหัส และเข้าไปในวิหารเงาทมิฬชั้นที่ 7

ตามการคำนวณเวลาแล้ว คนที่ราชวงศ์ยักษาไล่ล่าอยู่ มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นหลินเฉาจง!!

ในขณะที่ความคิดของเขาสิ้นสุดลง ก็ได้เห็นพื้นดินใต้เนินเขาที่อยู่ไกลออกไปพลันเคลื่อนไหว

จากนั้น เงาที่น่าสังเวชก็กลายเป็นลำแสง และหนีไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นแผ่นหลังนั้น ฉินอู๋โยวก็ตกตะลึง

“เวรเอ๊ย เจ้านั่นที่เหมือนขอทาน คือหลินเฉาจงจริงๆ หรือ?”

หรือว่าเขาเดาผิด?

ราชวงศ์ยักษาไม่ได้ไล่ล่าหลินเฉาจง?

อย่างไรก็ตาม ครั้งแรกที่เขาเห็นหลินเฉาจง คือผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่ง สง่างาม และมีบารมี

ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่ชุดเกราะระดับศาสตราวิญญาณชั้นเลิศก็เพียงพอที่จะทำให้เขาโดดเด่นและเป็นที่จับตามองแล้ว

แต่เมื่อครู่สิ่งที่หนีออกมาจากใต้ดินคืออะไรกัน?

หากไม่ดูให้ดี ฉินอู๋โยวถึงกับสงสัยว่าเมื่อครู่ที่หนีออกไป คือตัวตุ่นหรือไม่?

เขาก็แค่ปิดด่านไปสองวันเท่านั้น

สองวัน สามารถบีบคั้นยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์สวรรค์สิบชั้นได้ถึงขนาดนี้

ยากที่จะจินตนาการว่า ในสองวันนี้ หลินเฉาจงต้องเผชิญกับอะไรมาบ้าง?

เมื่อมองดูแผ่นหลังที่น่าสังเวชของหลินเฉาจงที่กำลังหนีไป ฉินอู๋โยวก็อดไม่ได้ที่จะไว้อาลัยให้เขา

เมื่อเห็นว่าราชวงศ์ยักษากำลังจะตามหลินเฉาจงทัน ฉินอู๋โยวก็ต้องตามไป

ตอนนี้หลินเฉาจงก็เหมือนเนื้อบนเขียง ไม่ว่าจะเป็นราชวงศ์ยักษาหรือเขา ก็มีความสามารถที่จะสังหารหลินเฉาจงได้อย่างง่ายดาย

ทว่า ฉินอู๋โยวไม่ยอมให้หลินเฉาจงตายด้วยน้ำมือของราชวงศ์ยักษา

เกี่ยวกับที่มาของหลินเฉาจง เขายังไม่รู้แน่ชัด

อย่างน้อยก่อนที่จะรู้ตัวตนของหลินเฉาจง เจ้านี่ก็ยังตายด้วยน้ำมือของราชันย์ยักษาไม่ได้