บทที่ 112 พลังสองหมื่นจิน

หลัวเฉิงคิดสิ่งต่างๆ ในหัวอยู่หลายเรื่อง แต่ทันใดนั้นเขาก็นึกได้ว่านี่เป็นวันที่สิบห้ากันยายน

วันที่สิบห้ากันยายน เป็นวันที่อวิ๋นเหมิงลี่ประลองฝีมือกับหยวนชิงอิง ศิษย์แท้จริงสิบอันดับแรกของสำนักซวนหยวน

“ช่างน่าเสียดายนะที่ข้าไม่ได้ไปดูการประลองนี้…”

หลัวเฉิงคร่ำครวญกับตนเองด้วยความเสียใจ

การต่อสู้ระหว่างสองอัจฉริยะเช่นนี้ ต้องเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นอย่างแน่นอน!

สำหรับผลการประลองครั้งนี้ หลัวเฉิงและคนอื่นๆ กลับมีมุมมองที่แตกต่างกัน

อวิ๋นเหมิงลี่มิใช่คนประมาทเลินเล่อ ในเมื่อนางกล้าที่จะท้าประลอง แสดงว่านางต้องมีความมั่นใจมากใช่น้อย

ส่วนที่ว่าการคาดเดาของผู้ใดนั้นจะถูกหรือผิด ผลลัพธ์จะแสดงให้ประจักษ์ชัดในเร็วๆ นี้

หลังยืนบนหัวเรือชื่นชมทิวทัศน์อันงดงามอยู่ครู่หนึ่ง หลัวเฉิงก็หันหลังกลับไปยังห้องของตนเอง

ภายในห้องโดยสารบนเรือ ล้วนมีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย หลัวเฉิงสุ่มเลือกห้องหนึ่งแล้วเข้าไปปิดประตู

ส่วนงานประดับตกแต่งภายในนั้นเรียบง่าย มีเพียงเตียงนอนและโต๊ะตัวหนึ่งเท่านั้น

หลัวเฉิงขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วขัดสมาธิ จากนั้นหยิบโอสถหลอมอวัยวะออกมา

การเดินทางสู่สำนักซวนหยวนนั้น มีระยะทางไกลกว่าแสนลี้ แน่นอนว่าแม้นเป็นเรือสำเภาลำนี้ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยอีกหนึ่งวัน

หลัวเฉิงจึงตั้งใจใช้โอกาสนี้ในการทะลวงเข้าสู่ขั้นเปลี่ยนแปลงมนุษย์ระดับสาม!

เม็ดโอสถหลอมอวัยวะมีสีม่วงทอง หากมองใกล้ๆ จะเห็นว่าบนพื้นผิวอันละเอียดนั้นมีเส้นสายคล้ายดั่งเส้นลมปราณของมนุษย์ ซึ่งดูลึกลับซับซ้อนนัก

ขณะที่หลัวเฉิงกำลังจะกลืนโอสถหลอมอวัยวะ ทันใดนั้น เขาก็คิดได้ว่าเกร็ดเก้าสีนั้นสามารถทำให้สมุนไพรบริสุทธิ์ได้ ซึ่งบางทีโอสถนี้ก็อาจทำให้บริสุทธิ์มากขึ้นได้เช่นเดียวกัน

ครั้นนึกถึงสิ่งนี้ หลัวเฉิงก็ทำให้เกล็ดเก้าสีปรากฏบนฝ่ามือทันที จากนั้นจึงวางโอสถหลอมอวัยวะไว้บนมือเพื่อขัดเกลามัน

พัฟ!

แสงลึกลับเก้าสีส่องสว่างขึ้นทันใด แล้วก่อเกิดเป็นวังวนคล้ายกระแสน้ำวน เสี้ยวอึดใจโอสถหลอมอวัยวะก็ถูกกลืนหายไปในที่สุด

ทันใดนั้น ท่ามกลางแสงลึกลับเก้าสี ก็มีเสียงแตกลั่นดังกะทันหัน บนพื้นผิวของโอสถพลันปรากฏรอยแตกขึ้น

“นี่มันคงจะไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”

หลัวเฉิงรู้สึกเป็นกังวลลึกๆ ในใจ

ด้วยว่า โอสถหลอมอวัยวะเม็ดนี้มีมูลค่าหลายแสนตำลึง ซึ่งมันไม่ใช่เงินเพียงเล็กน้อย

เวลาเริ่มข้ามผ่านไปทีละน้อย แต่ไม่นานแสงลึกลับก็หายวับไปจากสายตา แล้วปรากฏโอสถวิเศษขึ้นบนมือของหลัวเฉิงทันที

โอสถพร้อมอวัยวะหดตัวเล็กลงเทียบเท่ากับหนึ่งในสามของขนาดก่อนหน้านี้ ผิวของมันก็ประกายแสงสีม่วงทองแวววับสดใส บนพื้นผิวก็คล้ายจะมีเส้นลมปราณที่ชัดเจนและลึกลับก่อนหน้านี้ยิ่งขึ้น

“ในที่สุดมันก็สำเร็จแล้ว!”

หลัวเฉิงแสดงสีหน้าดีใจเป็นอย่างมาก จากนั้นนำมันเข้าปากโดยไม่คิดลังเลแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น ปราณอันร้อนผ่าวก็แพร่กระจายจากท้องเข้าสู่อวัยวะในร่างกายทันที ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ คล้ายดั่งว่าร่างเขาจะถูกแผดเผาเป็นเถ้าธุลี

หลัวเฉิงไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือ เขาหลับตาทำสมาธิเข้าฌานบ่มเพาะปราณแท้มังกรทันที

ในการขัดเกลาฤทธิ์โอสถแต่ละครั้ง หลัวเฉิงรู้สึกว่าอวัยวะภายในของเขาถึงกับสะท้านสั่น ไม่นานจากนั้น เขาก็รู้สึกคล้ายดังอยู่ในรังไหมแล้วแตกออกกลายเป็นผีเสื้อที่โบยบิน

พัฟ!

ระลอกคลื่นอันแปลกประหลาดแผ่ซ่านออกมาจากร่างของหลัวเฉิงอย่างหน้าพิศวง พร้อมกับเสียงคำรามของมังกรที่กึกก้องดังสนั่น

หลัวเฉิงค่อยๆ ยกเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า แล้วคลายการฝึกฝน

“มันราบรื่นกว่าที่ข้าคาดเอาไว้เสียอีก”

ในขณะนี้ หลัวเฉิงลองสูดหายใจเข้ายาวในคราเดียว ซึ่งเขาสูดอากาศได้มากกว่าเดิมหลายเท่านัก

นี่เป็นสิ่งที่บ่งบอกว่า ปราณแท้ได้แทรกซึมเสริมแกร่งให้อวัยวะภายใน ทำให้มันแข็งประดุจเหล็กกล้า!

ซึ่งเท่ากับว่ายามนี้ เขาทะลวงเข้าสู่ขั้นเปลี่ยนแปลงมนุษย์ระดับสามได้สำเร็จแล้ว!

ตั้งแต่นี้ ไม่เพียงแต่ร่างกายเขาแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น แต่พละกำลังก็เพิ่มขึ้นมหาศาลเฉกเช่นเดียวกัน เมื่อยามที่เขาวิ่ง หากเป็นม้าธรรมดาทั่วไปก็มิอาจตามเขาทันได้!

“แล้วความแข็งแกร่งของข้าตอนนี้จะเป็นเช่นไร!”

หลัวเฉิงผลักตัวยืนขึ้นแล้วชกไปข้างหน้าด้วยพลังทั้งหมดที่มี

ปัง!

ห้วงอากาศโดยรอบหมัดขาดสะบั้นส่งเสียงดังสนั่น และเสียงนั้นก็คล้ายดั่งเสียงของการระเบิดในรังเพลิงของปืนใหญ่

เมื่อเห็นเช่นนี้ ดวงตาของหลัวเฉิงก็เผยความตกตะลึง จากนั้นเขาก็ชักกระบี่ทะลายสวรรค์ออกมา แล้วร่ายรำมันทันที

ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ!……

แสงกระบี่ส่องจรัสเจิดจ้า และปรานกระบี่ก็คล้ายดั่งกำลังเริงระบำในห้วงอากาศ หากผู้ใดได้เห็นมันก็มิแคล้วต้องเวียนหัวเป็นแน่!

“นี่มัน... ต้องเป็นพลังที่มากกว่าสองหมื่นจินอย่างแน่นอน!”