บทที่ 155 ในพระราชวังมังกรไม่มีผู้แข็งแกร่งเลย?

ราชามังกรน้ำเต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่เหล่าแม่ทัพอสูรที่อยู่ด้านล่างไม่ได้คิดเช่นนั้น แม่ทัพอสูรคนหนึ่งลุกขึ้นยืนและพูดว่า

"ท่านราชามังกร ศิษย์ของยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์จู่ ๆ ก็บุกเข้ามาในทะเลตะวันออก ต้องมีบางอย่างผิดปกติแน่ ๆ ข้าเกรงว่าพวกเขาอาจจะรู้แผนการของเราแล้ว"

การคาดเดาเช่นนี้เป็นเรื่องเข้าใจได้ ท้ายที่สุด แม้ว่าศิษย์หนุ่มสาวบางคนจะมีพรสวรรค์มากเพียงใด แต่ระดับพลังของพวกเขาก็ยังจำกัดไม่เกินระดับแม่ทัพอสูรอยู่

แล้วพวกมนุษย์กล้าบุกเข้ามาในทะเลตะวันออกเช่นนี้ได้อย่างไร? นี่ไม่ใช่เป็นการหาที่ตายหรอกหรอ? แค่แม่ทัพอสูรไม่กี่ตนก็สามารถออกมาและฆ่าพวกเขาทั้งหมดได้

แต่ใครจะคาดคิดว่าหลังจากได้ยินเช่นนี้ ราชามังกรน้ำกลับส่ายศีรษะและปฏิเสธโดยไม่ต้องคิดเลย

"เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้! หนึ่งร้อยปี พวกเราวางแผนเรื่องนี้มาเป็นเวลาหนึ่งร้อยปีแล้ว ไม่มีทางที่นิกายเต๋าอี้จะรู้เรื่องนี้"

"แต่ข้าว่ามันดีกว่าที่จะเชื่อว่าเป็นไปได้  มากกว่าที่จะเชื่อว่าเป็นไปไม่ได้"

"ฮึ่ม! หากเรามัวแต่หวั่นกลัว เราจะทำการใหญ่ได้อย่างไร? ตอนนี้เป้าหมายพวกเราห่างเพียงก้าวเดียวเท่านั้น ตราบใดที่เราทลายค่ายกลนี้ได้ เราจะบุกเข้าไปยังทวีปตะวันออกได้ทันที ต่อให้พวกศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์บุกเข้ามาในทะเลตะวันออกได้ พวกมันจะทำอะไรได้? จะกวาดล้างเผ่าอสูรน้ำทั้งหมดหรอ?"

"ใช้เวลานานแค่ไหนกว่าที่จะทลายค่ายกลนี้?"

"กราบทูล ท่านราชามังกร ประมาณแปดวัน"

"ได้ยินหรือไม่? อีกเพียงแค่แปดวัน พวกเราอีกเพียงแค่แปดวันก็จะบุกเข้าสู่ทวีปตะวันออกได้ ในตอนนั้น ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์อันเล็กน้อยจะเป็นภัยอะไรได้อีก?"

ราชามังกรน้ำเชื่อมั่นในตัวองค์รัชทายาท แม้ว่าเขาจะพานักรบเผ่าอสูรน้ำที่แข็งแกร่งทั้งหมดมาที่เมืองซีเฉิง แต่ในวังมังกรก็ยังมีเผ่าอสูรน้ำเหลืออยู่อีกมาก

เผ่าอสูรน้ำมากมายขนาดนี้จะยื้อเวลาแปดวันไม่ได้เลยหรือ? ช่างเป็นเรื่องตลก

การให้ความสนใจกับยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ในตอนนี้จะทำให้พวกเราเสียเวลาและชะลอความก้าวหน้าไปโดยเปล่าประโยชน์

"แต่ท่านาชามังกร..."

"ข้าได้ตัดสินใจในเรื่องนี้แล้ว สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือการทลายค่ายกลให้ได้โดยเร็วที่สุด ส่วนเรื่องยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ ต่อให้พวกมันรู้บางอย่างอย่างที่เจ้าว่าจริง ๆ ก็ยิ่งเป็นเหตุผลที่เราจะต้องไม่เสียเวลาไปอีก มิเช่นนั้นความพยายามทั้งหมดของพวกเราจะสูญเปล่า!"

สิ่งที่ราชามังกรน้ำพูดก็มีเหตุผล หลังจากได้ยินเช่นนั้น แม่ทัพอสูรนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าว

"ถ้าเช่นนั้น ขอให้ท่านส่งแม่ทัพอสูรกลับไปช่วยเสริมกำลังสักส่วนนึงด้วยเถิด"

เพื่อความมั่นใจ พวกเขายังจำเป็นต้องส่งผู้แข็งแกร่งกลับไปคุมสถานการณ์

แม้ว่าราชามังกรน้ำจะไม่พอใจเรื่องนี้ แต่สุดท้ายเขาก็ส่งแม่ทัพอสูรจากเผ่าปูที่เพิ่งเข้าสู่ระดับแม่ทัพอสูรกลับไป

เมื่อมีแม่ทัพอสูรไปคุมสถานการณ์ ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์จะไม่สามารถก่อปัญหาใด ๆ ได้อย่างแน่นอน

"ก็ดี เราจะได้มุ่งมั่นที่จะถอดค่ายกลนี้ให้สำเร็จ"

"รับบัญชา"

เผ่าอสูรน้ำเริ่มลงมือปฏิบัติการ ในขณะเดียวกัน อสูรพยัคฆ์และเผ่าอสูรทั้งหลายจากทวีปตะวันออก ต่างก็ส่งข้อความถามถึงความคืบหน้าของเรื่องนี้จากราชามังกรน้ำ

เมื่อเผชิญกับคำถามจากเหล่าแม่ทัพอสูร ราชามังกรน้ำกล่าวอย่างมั่นใจ

"ไม่ต้องกังวล ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม ตามแผน เราจะเริ่มโจมตีในอีกสิบวัน"

"ดี อีกสิบวัน พวกอสูรเราจะลุกฮือขึ้นมาและเปิดสงครามในทวีปตะวันออกในคราวเดียว"

"ได้เวลาแล้วที่เผ่าอสูรของพวกเราจะกลับมายิ่งใหญ่หลังจากทนอัยศมาเนิ่นนานหลายปี"

"ครั้งนี้ ด้วยความช่วยเหลือของราชามังกร เผ่าอสูรของพวกเราจะต้องชนะอย่างแน่นอน"

เมื่อมีเผ่าอสูรน้ำเข้าร่วม เหล่าราชาอสูรฝั่งทวีปตะวันออกล้วนเต็มไปด้วยความมั่นใจและความฝันของพวกเขาก็เป็นความจริง

ตอนยังไม่มีเผ่าอสูรน้ำเข้าร่วม เผ่าอสูรอื่นๆในทวีปตะวันออกยังคงต่อกรกับพวกมนุษย์ได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้ว่าพวกเขาจะตกเป็นรอง แต่พวกเขาก็ไม่ได้ไร้กำลังรบที่จะสู้กลับ

และตอนนี้เมื่อมีเผ่าอสูรน้ำเข้าร่วม กำลังรบของเผ่าอสูรก็ต้องเหนือกว่าพวกมนุษย์และศึกนี้จะชนะได้

ท่ามกลางการชื่นชมจากเหล่าแม่ทัพอสูร ราชามังกรน้ำก็มีอารมณ์ดีเช่นกัน หลังศึกนี้ เขาจะกลายเป็นเจ้าเหนือแม่ทัพอสูรทั้งหลาย เป็นราชามังกรที่สูงส่งเหนือราชาอสูรในทวีปตะวันออก

ในนิกายพยัคฆ์ เฮยหู่มองเหล่าราชาอสูรแล้วกล่าว...

"เผ่าอสูรน้ำได้เดินทางมาถึงเมืองซีเฉิงแล้ว และจะเริ่มปฏิบัติการในอีกสิบวัน ขอให้เตรียมการให้พร้อมโดยเร็ว"

"ไม่ต้องกังวล ข้าได้จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว"

"ฮ่า ๆ ข้ารอวันนี้มานานแล้ว"

ที่นิกายวานร

"เราจะเริ่มปฏิบัติการในสิบวัน ถึงตอนนั้นเผ่าอสูรทั้งหมดจะออกมาสู้เพื่อกวาดล้างเผ่ามนุษย์ในคราวเดียว"

"ศึกนี้เราต้องชนะให้ได้"

เหล่าอสูรเผ่าต่างๆกำลังทำการเตรียมตัว สำหรับศึกนี้คือสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์ที่พวกเขาวางแผนมาเป็นเวลาหลายปี

ตั้งแต่เริ่มร่วมมือช่วยเหลือเผ่าอสูรน้ำหาทางทำลายค่ายกล จนถึงแผนการต่างๆ พวกเขาได้เตรียมตัวอย่างสมบูรณ์และเรียกได้ว่ามีความมั่นใจอย่างเต็มที่

อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครรู้เลยว่าราชามังกรน้ำผู้ซึ่งเต็มไปด้วยความมั่นใจนั้น ไม่ได้รู้เรื่องเลยว่าเกิดอะไรขึ้นในวังมังกรของตนเอง

หลงคิดว่าองค์รัชทายาทจะสามารถรับมือกับการโจมตีของศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ได้

แต่ความจริงแล้ว องค์รัชทายาทกลับกำลังศึกษาเรื่องความลับสวรรค์และไม่รู้เรื่องสถานการณ์ภายนอกเลยแม้แต่น้อย

ส่วนศิษย์ของยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ ดูเหมือนว่าพวกเขาได้เดินทางมาถึงจุดที่ไม่ไกลจากวังมังกรแล้ว

ขวางกั้นไม่อยู่ แทบขวางไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

กองกำลังเผ่าอสูรน้ำได้ประเมินพลังของศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ต่ำเกินไป เพียงเมื่อพวกเขาก้าวเข้าสู่การต่อสู้เท่านั้น พวกเขาจะได้รู้ถึงความน่ากลัวของศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์

ไม่เพียงแต่แข็งแกร่ง พวกเขายังใช้วิธีเลห์กลสกปรกอีกด้วย เจ้าพวกผู้หญิงสารเลวนี่กล้าใช้พิษด้วยหรอ?

การตอบโต้ที่กองกำลังพวกเขาจัดตั้งขึ้นในที่สุดถูกทำลายเกือบจะทันที โดยศิษย์ของยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มหลบหนี

แต่เมื่อมีวัตถุดิบชั้นดีกองอยู่ตรงหน้า ศิษย์ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์จะพลาดได้อย่างไร?

"ฆ่าพวกมันให้หมด!"

นอกวังมังกร เหล่าศิษย์ของยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ได้มาถึงแล้ว และมังกรม่วงที่รับผิดชอบเฝ้าวังมังกรแสดงสีหน้าสุดอัปลักษณ์เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้

เผ่ามังกรน้ำตัวหนึ่งถามขึ้น

"เจ้ายังไม่ได้แจ้งองค์รัชทายาทอีกหรือ?"

"องค์ชายท่านได้เปิดค่ายกลม่านน้ำไว้ ข้าเข้าไปไม่ได้"

"บัดซบ!"

ในเวลานี้องค์รัชทายาทกลับปิดวังตนเอง นั้นเขากำลังขุดหลุมฝังศพตัวเองอยู่หรอ?

เมื่อเห็นศิษย์ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ใกล้เข้ามา เผ่ามังกรน้ำพวกนี้ก็เริ่มแตกตื่น

"ตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไรดี?"

ขณะที่พูด พวกเขาก็มองไปรอบ ๆ และเพียงแค่มองเพียงครั้งเดียวก็ทำให้พวกเผ่ามังกรน้ำต่างรู้สึกหนาวเย็นไปถึงหนังศีรษะ

นั่นอะไร? ดวงตาสีแดงคู่หนึ่งที่ดูเหมือนจะจ้องมาที่พวกมัน

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านั่นเป็นสายตาจากศิษย์ของยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์

ในเวลานี้ จ้าวเจิ้งผิงมองไปยังวังมังกรที่อยู่ไม่ไกลนักและถอนหายใจเบา ๆ

"วังมังกรแห่งนี้ไม่มีผู้แข็งแกร่งคุ้มกันอยู่หรอเนี้ย?"

ได้ยินดังนั้น หลูยูอูก้มดูแผ่นยันต์ค่ายกลตรวจจับในมือของนางและกล่าวว่า

"ไม่มีการตอบสนอง ไม่มีอสูรระดับแม่ทัพอสูรอยู่ในวังมังกร"

เมื่อคำพูดเหล่านี้ออกมา พี่น้องทุกคนก็ตื่นเต้นขึ้นทันทีและไม่สนใจเผ่าอสูรน้ำรอบข้างอีกเลย

หลังจากกินวัตถุดิบทะเลมากมาย วัตถุดิบที่เหล่าศิษย์พวกนี้โปรดปรานที่สุดก็คือเนื้อมังกร มันอร่อยและรสชาติที่ตราตรึงเป็นที่สุด

น่าเสียดายที่เผ่ามังกรน้ำมีจำนวนน้อย ทั้งเผ่ามีเพียงหมื่นกว่าตัวเท่านั้น แต่ก็น่าจะเพียงพอสำหรับศิษย์ทุกคนมั้ง?

แต่ตอนนี้ หากบอกว่าไม่มีผู้แข็งแกร่งคุ้มกันวังมังกรอยู่ ทุกคนย่อมสนใจขึ้นมา

แสงสีแดงในดวงตายิ่งเข้มขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นสีแดงปนเขียว

"ที่แท้ วังมังกรไม่มีผู้แข็งแกร่งคุ้มกันอยู่"

"เผ่าพันธ์มังกรในทะเลตะวันออกมีกี่ตัวกัน?"

"น่าจะมีสักหลายแสนตัว"

"เกรงว่าจะไม่ถึง"

"ครั้งสุดท้ายที่เจ้ากินเนื้อมังกรเมื่อไหร่?"

"มื้อเย็นเมื่อ 14วันก่อน"

"ที่แท้ก็ผ่านมาแล้ว14วัน"

"คราวนี้เราต้องเอาให้มากขึ้น เนื้อมังกรนี่เป็นวัตถุดิบชั้นเลิศ"

"เคี๊ยก ๆ............."

เสียงหัวเราะค่อย ๆ เปลี่ยนไป พวกเขามองข้ามเผ่าอสูรน้ำที่อยู่รอบ ๆ อย่างสิ้นเชิง ศิษย์ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ต่างถือดาบยาวไว้ในมือ หัวเราะเยาะพลางย่างกรายเข้าไปใกล้วังมังกร

ดวงตาสีแดงปนเขียวทำให้พวกมังกรน้ำขนลุกชูชัน พวกมันกลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก

"เอ่อ...พวกมันคิดจะทำอะไร?"

"ข้าไม่รู้"

"มันกำลังน้ำลายไหล"

"พวกมันไม่คิดจะกินพวกเราหรอกใช่ไหม?"

เผ่ามังกรน้ำทั้งหลายถอยไปทีละก้าว ศิษย์ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่เบื้องหน้าพวกมันช่างน่ากลัวจริง ๆ พวกเขาดูเหมือนกับคนที่หิวโซ อดอยากมาหลายวันและจู่ ๆ ก็เห็นอาหารที่น่าลิ้มลอง