บทที่ 152 เรื่องบังเอิญใช่ไหม?

**ขอแก้ไข "ด่านชายฝั่งทะเล" เป็น "ป้อมปราการชายฝั่งทะเล" นะครับ

ป้อมชายฝั่งทะเลครอบคลุมทั้งแนวชายฝั่ง ยาวนับหลายลี้เป็นระยะทางไกลมาก

หากเผ่าอสูรน้ำต้องการทำลายค่ายกลนี้ พวกเขาย่อมไม่โง่พอที่จะทำที่ค่ายกลนอกชายฝั่ง

เมืองซีเฉิงคือทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเผ่าอสูรน้ำ ประการแรก คือตำแหน่ง แม้ว่าระหว่างการทำลายค่ายกลจะถูกสังเกตเห็นโดยนิกายเต๋าอี้หรือเหล่ากองทัพของมนุษย์ ก็ไม่สามารถไปถึงที่นั่นได้ทันที

ประการที่สอง หากเมืองซีเฉิงถูกยึด เผ่าอสูรน้ำก็จะสามารถรุกไปข้างหน้าเพื่อโจมตี หรือล่าถอยเพื่อป้องกันได้ เมืองนี้จึงเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญของแผนการนี้

สิ่งนี้ถูกวางแผนมานานแล้วและตอนนี้ทุกอย่างพร้อมแล้ว ภายในสิบวันเป็นอย่างมาก กองทัพเผ่าอสูรน้ำจะสามารถทำลายป้อมชายฝั่งทะเลและรุกรานเข้าสู่ทวีปตะวันออกได้

ดังนั้น ราชามังกรน้ำจึงนำพาบรรดากองทัพที่แข็งแกร่งของเผ่าอสูรน้ำทั่วทั้งทะเลตะวันออกมาที่เมืองซีเฉิง

ครั้งนี้เดินทัพเต็มไปด้วยความมั่นใจ ตั้งใจจะโจมตีเผ่ามนุษย์ทวีปตะวันออกอย่างไม่ให้ตั้งตัวได้

แม้ว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นก่อนหน้านี้จนเสียกองทัพไปถึง 3แสนตน แต่นั่นก็ไม่ได้กระทบต่อขวัญและกำลังใจของพวกเขา

ในท้องทะเลกว้างใหญ่ ทั้งผิวน้ำและใต้น้ำเต็มไปด้วยเงาร่างของกองทัพเผ่าอสูรน้ำ

ราชามังกรน้ำนำทัพออกศึก โดยการแปลงร่างเป็นร่างจริงเป็นมังกรดำขนาดมหึมา ที่สามารถควบคุมลมและเมฆฝนบนฟากฟ้าอย่างผู้ทรงอำนาจ

เหล่ากองทัพเผ่าอสูรน้ำต่างเชื่อมั่นว่าการศึกครั้งนี้จะต้องเป็นศึกเปิดสงครามที่นำพาเผ่าอสูรน้ำให้ผงาดขึ้นมาอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม บางครั้งเรื่องในโลกนี้ก็มักจะบังเอิญแบบไม่น่าเชื่อ หลังจากที่กองทัพของเผ่าอสูรน้ำจากไปไม่นาน กลุ่มคนราวๆ 100คนก็แอบหลบออกจากป้อมชายฝั่งทะเลอย่างเงียบๆ

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพวกนี้ล้วนเป็นศิษย์ของยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์

เมื่อมองไปยังทะเลตะวันออกเบื้องหน้า หงจุ้นสูดลมหายใจเข้าลึกๆกลิ่นของทะเล

"จำไว้ว่าข้าบอกอะไรไป ทำตามทันที"

"รับทราบขอรับ"

ภายใต้คำสั่งของหงจุ้น ศิษย์ทุกคนต่างปฏิบัติหน้าที่อย่างรวดเร็ว หวังเย่และหลูยูอูหายตัวไปในพริบตา

ขณะที่ศิษย์คนอื่นๆ ก็นำยาสลายปราณที่แจกไว้ล่วงหน้าออกมาและเริ่มเทลงในน้ำทะเล

"อย่าเว้นระยะห่างกันไกลเกินไป ไม่งั้นตัวยาจะถูกน้ำทะเลเจือจางมากเกินไปจนไม่มีผล"

"้เว้นระยะห่างกันแค่ 100 เมตรก็พอ"

"รับทราบ ศิษย์พี่ใหม่"

ยาสลายปราณที่ไร้สีไร้กลิ่นถูกเทลงในทะเลอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน ใต้ทะเลพวกเผ่าอสูรน้ำหนุ่มสาวที่ถูกทิ้งไว้เพราะมีระดับไม่มากพอหรือเหตุผลอื่นๆ ไม่ได้ตามไปออกรบที่เมืองซีเฉิงด้วย

แต่ถึงกระนั้น พวกเขาก็ยังตื่นเต้นมาก ในเวลานี้พวกเขารวมตัวกันเป็นกลุ่มๆ พูดคุยกันอย่างคึกคัก

"ท่านราชามังกรต้องนำพวกเราไปบุกยึดทวีปตะวันออกสำเร็จแน่นอนคราวนี้"

"แน่นอน ครั้งนี้ท่านพาเอาเหล่าแม่ทัพที่แข็งแกร่งเผ่ามังกรน้ำมาทั้งหมด พวกมนุษย์นั้นจะต้านทานไหวได้ยังไง"

"แต่ข้าก็ได้ยินมาว่าเผ่ามนุษย์มีนิกายนามว่าเต๋าอี้ที่แข็งแกร่งมาก ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเราชาวเผ่ามังกรน้ำ"

"เฮอะ นั่นมันก็แค่เรื่องที่มนุษย์คาดเดากันไปเอง นิกายเต๋าอี้มันจะสักแค่ไหนกัน ถ้าข้าเจอพวกมัน ข้าจะฆ่าศิษย์นิกายเต๋าอี้สัก2-3คนให้ดูเอง จะได้รู้กันความแข็งแกร่งของนิกายเต๋าอี้เผ่ามนุษย์พวกนี้จะแค่ไหนกันเชียว!"

"เจ้าพูดถูก พวกมันบอกว่าศิษย์นิกายเต๋าอี้รสชาติอร่อย ไม่รู้ว่าจริงไหม? ข้ายังไม่เคยลองชิมเลย"

"ไม่ต้องห่วงหรอก เมื่อเผ่าอสูรน้ำของเราทำลายป้อมชายฝั่งทะเลแล้วรุกเข้าสู่ทวีปตะวันออก มนุษย์ทั้งทวีปตะวันออกก็จะเป็นอาหารให้แก่เจ้ากับข้าทั้งหมด พวกมันจะถูกเลี้ยงไว้เหมือนวัวเหมือนแกะ เราจะกินเมื่อไรก็ได้"

"ฮ่าฮ่า ถูกต้อง เก็บไว้เลี้ยงเหมือนสัตว์เลี้ยง มนุษย์อ่อนแอมีค่าแค่เป็นอาหารเท่านั้น!"

ทุกคนต่างเริ่มจินตนาการถึงฉากที่กองทัพเผ่าอสูรน้ำบุกทวีปตะวันออก

ความมั่นใจเช่นนี้หาใช่เรื่องไร้เหตุผล

ก่อนอื่นเลย ปฏิบัติการครั้งนี้ไม่ใช่แค่เผ่ามังกรน้ำเท่านั้น แต่เผ่าอสูรใหญ่ๆ ในทวีปตะวันออก อย่างเช่น เผ่าหู่หลิง เผ่าเหยียนซาน และพลังอสูรอื่นๆ ที่แข็งแกร่ง ล้วนมีส่วนร่วมในแผนนี้

กล่าวได้ว่านี่คือแผนการที่เผ่าอสูรทั่วทั้งในทวีปตะวันออกร่วมกันวางแผน

เผ่ามนุษย์ในตอนนี้ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อกองทัพราชามังกรทำลายค่ายกลและบุกเข้าไปในทวีปตะวันออกอย่างกะทันหัน

เผ่ามนุษย์จะถูกเล่นงานจนไม่ทันตั้งตัว และเมื่อรวมกับการเข้าร่วมศึกของเผ่าอสูรบกบนในทวีปตะวันออก โอกาสที่เผ่ามนุษย์จะชนะก็ยิ่งน้อยลง

ระหว่างที่พวกเผ่าอสูรน้ำหนุ่มสาวกำลังพูดคุยกัน พวกเขาก็เริ่มรู้สึกอ่อนแรงอย่างไม่รู้ตัว

"แปลกจัง ทำไมข้ารู้สึกเหนื่อยจัง?"

"ข้าก็เหมือนกัน แขนขาไม่มีแรงเลย"

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ไม่ดีแล้ว…."

พวกเขาตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็สายเกินไป กลุ่มศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ได้บุกเข้ามาใต้ทะเลและเริ่มลงมือฆ่าพวกเขา

"ฆ่ามันซะ!"

"เร็วหน่อย อาจารย์บอกว่าเราต้องจัดการอย่างดุดันและโหดเหี้ยม"

"ทำให้รวดเร็ว พวกเจ้าเตรียมแหวนมิติไว้แล้วใช่ไหม ฆ่าเสร็จแล้วก็เก็บเข้ามิติทันที"

ฉับ! ฉับ!

ฉึก! ฉับ!

เสียงฆ่าฟันดังระงม ตามมาด้วยแสงประกาบดาบนับไม่ถ้วน ก่อนที่เผ่าอสูรน้ำเหล่านี้จะเข้าใจสถานการณ์ หัวของพวกเขาก็ถูกตัดขาดเสียแล้ว

ศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ในตอนนี้เชี่ยวชาญในการดับชีวิตเผ่าอสูรน้ำอย่างมาก

พวกเขารู้วิธีฆ่าเผ่าอสูรน้ำแต่ละเผ่าและตำแหน่งที่ควรแทง ทุกคนเชี่ยวชาญเป็นอย่างดี โดยเฉพาะศิษย์ภายในเช่นพวกเขา

หลังจากรอบแรกของการฆ่าฟัน เผ่าอสูรน้ำที่เหลือก็เริ่มตระหนักและมองศิษย์ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ตรงหน้าอย่างกับเห็นผี

"เผ่ามนุษย์?"

"ศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์?"

"ทำไมมนุษย์ถึงมาอยู่ในทะเลตะวันออกได้?"

"บ้าเอ๊ย พวกมันรู้แผนการของเรางั้นเหรอ?"

"อย่ามัวพูดมาก หนีเร็ว!"

เผ่าอสูรน้ำบางคนพยายามจะหนี แต่พวกเขาไม่มีแรงหลังจากโดนพิษยาสลายปราณเข้าไปแล้ว

ในฐานะยาที่รุนแรงกว่าผงเทียนหมา และมีราคาสูงกว่าหลายเท่า ผลของมันจึงรุนแรงอย่างแน่นอน ตอนนี้เผ่าอสูรน้ำเหล่านี้กลายเป็นเหมือนลูกแกะที่รอเชือด ไม่มีพละกำลังที่จะต่อสู้กลับ

หงจุ้นและเฉิงชือก็ลงมือพร้อมกับศิษย์คนอื่นๆ พวกเขายกดาบไล่ฟันและเก็บศพเข้าแหวนมิติอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวของพวกเขารวดเร็วมาก

"เร็วหน่อย อย่าเสียเวลา!"

"เจ้านี่ทำอะไรอยู่ ฟันทีเดียวให้จบ ยังจะมารำดาบทำเท่ห์อะไรอีก"

เวลานั้นจำกัด หลังจากที่ไม่รู้ว่าแม่ทัพอสูรจะมาช่วยตอนไหน

ทันเห็นศิษย์คนหนึ่งกำลังรำดาบ หงจุ้นก็เข้ามาถีบเขา

พลั่ก!

"เจ้าลืมเป้าหมายไปแล้วรึไง จะมาแสดงโชว์อะไรตรงนี้"

มันเป็นอีกหนึ่งการสังหารที่ไร้ความปราณี และไม่นานเผ่าอสูรน้ำที่นี่ก็ถูกฆ่าหมดสิ้น

"แปลกจริง ทำไมยังไม่มีข่าวสารจากหวังเย่และหลูยูอูเลย?"

เวลานี้หงจุ้นเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย ตามหลักแล้ว แม่ทัพอสูรควรจะสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวที่นี่แล้ว ทำไมถึงไม่มาช่วยล่ะ?

หงจุ้นเริ่มกังวลเมื่อไม่ได้รับข่าวจากหวังเย่และหลูยูอู จึงติดต่อพวกเขาโดยตรง

"เป็นยังไงบ้าง?"

"อาจารย์ ไม่มีความเคลื่อนไหวเลย แผ่นค่ายกลก็ไม่มีปฏิกิริยา"

ไม่มีปฏิกิริยา? เมื่อได้ยินคำตอบจากหลูยูอู หงจุ้นก็งงเล็กน้อย การระวังภัยของเผ่าอสูรน้ำ มันตกต่ำขนาดนี้เลยเหรอ? ฆ่าคนไป2-3แสนตัวไปแล้ว แต่ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย?

หรือพวกมันไม่รู้ตัว? พอคิดถึงจุดนี้ ดวงตาของหงจุ้นก็หรี่ลงและรอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก เขาจึงตะโกนบอกทุกคน

"เปลี่ยนไปที่อื่นกันต่อ"

"พวกเจ้ามียาสลายพลังปราณอีกไหม?"

เพียงโบกมือ ยาสลายพลังปราณอีกนับหมื่นขวดก็ปรากฏต่อหน้าทุกคน เฉิงชือตะลึงไปทันที

"นี่มันอะไรกัน? เจ้ามียาสลายปราณเยอะขนาดนี้ได้ยังไง?( O_o!!! ) "