บทที่ 138 วุ่นวายอีกครั้ง!

ทั้งเทคนิคการพูด การแสดงออก และท่าทางเหล่านี้มันช่างคล้ายคลึงกับเจ้าแก่ขี้เมาที่เฉื่อยชาและโลภมากจนแทบจะแยกไม่ออก

แต่ทำไมเหล่าศิษย์จากยอดเขาบุปผางามถึงได้มีลักษณะเช่นนี้? ความบ้าคลั่งมันติดเชื้อกันจริงๆ หรือ?

“กรุณาให้ผู้อาวุโสทำโทษพวกเขาด้วย”

“กรุณาให้ผู้อาวุโสออกภารกิจใหม่เพื่อให้ศิษย์ได้ทำ”

เมื่อเผชิญหน้ากับคำร้องเรียนจากศิษย์จากยอดเขาบุปผางาม ผู้อาวุโสฝ่ายที่สามก็ได้ตะโกนคำเดียวออกมา

“ไปให้พ้น!”

แล้วเขาก็โบกแขนเสื้อและส่งทุกคนในห้องออกไปอย่างแรง จากนั้นประตูของห้องภารกิจก็ปิดลงอีกครั้งด้วยเสียงดัง

“ว้าย!”

ปัง!

เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ ศิษย์จากยอดเขาอื่นๆต่างก็รู้สึกใจสลายอีกครั้ง หอภารกิจเพิ่งจะเปิดได้ไม่นานที่ ก็ปิดอีกครั้งแล้ว

ในขณะที่เหล่าศิษย์จากยอดเขาบุปผางาม พวกเธอกลับทำหน้าบึ้ง

“ชิ! ตอนนี้พวกเราจะทำยังไงดี? ไม่มีภารกิจให้รับอีกแล้ว”

“กลับกันก่อนเถอะ”

ไม่มีภารกิจให้รับ เหล่าศิษย์จากยอดเขาบุปผางามก็ยังไม่ยอมแพ้ในแผนการที่จะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งขึ้น ผู้ที่มีคะแนนนิกายในมือก็ใช้คะแนนนิกายเพื่อแลกของมาช่วยบ่มเพาะในสถานที่บ่มเพาะศักดิ์สิทธิ์ใหญ่ๆของนิกาย

พวกเขาใช้คะแนนที่สะสมมาเป็นเวลาหลายปีอย่างไม่ลังเล เพื่อที่จะแข็งแกร่งขึ้น

บ่อประกายดารา เป็นหนึ่งในสถานที่บ่มเพาะศักดิ์สิทธิ์ของนิกายเต๋า มีทั้งหมดเพียง 108 แห่งซึ่งเป็นสถานที่บ่มเพาะที่สร้างบนแนวโลกและสวรรค์ มีส่วนช่วยอย่างมากต่อการบ่มเพาะพลังปราณในระดับนักบุญ

มันเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นที่นิยมอย่างมากในหมู่ศิษย์ แต่ในวันนี้ศิษย์จากยอดเขาบุปผางามหลายคนมาใช้ที่นี่พร้อมเพรียงกัน

สถานที่บ่มเพาะเช่น บ่อประกายดาราอยู่ภายใต้การบริหารของหอสมบัติ

หอสมบัติมีหน้าที่ดูแลสมบัติศักดิ์สิทธิ์ของนิกาย ยาอายุวัฒนะ และสถานที่บ่มเพาะศักดิ์สิทธิ์ใหญ่ๆ หรือพูดให้ตรงไปตรงมา ก็หมายถึงทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับทรัพย์สมบัติของนิกายเต๋าอี้

ดังนั้นผู้ดูแลของหอสมบัติจึงดูแลบ่อประกายดารา หากต้องการเข้าไปบ่มเพาะที่นั่น ต้องจ่ายคะแนนนิกายเป็นจำนวนหนึ่ง โดยคิดที่ 100 คะแนนนิกายต่อชั่วโมง

และเพราะว่าบ่อน้ำมีจำนวนจำกัด บ่อประกายดาราสามารถรองรับศิษย์ได้สูงสุด 1,808 คนไม่มากนักในการบ่มเพาะ

แม้ว่าราคาแพง แต่ก็ยังมีศิษย์จำนวนมากมาที่นี่เพื่อบ่มเพาะ

แต่ไม่เคยมีใครเห็นศิษย์หลายพันคนทะลักเข้ามาพร้อมกันในเวลาเดียวกันแล้วต่างพากันเรียกหาทางเข้า

“ผู้ดูแลคะ ยังมีที่ว่างอยู่ไหม?”

“ให้ข้าด้วย”

“ข้าด้วย”

ดูเหมือนว่าหอสมบัติไม่เคยเห็นคนทะลักเข้ามามากมายขนาดนี้ มาใช้บ่อประกายดาราพร้อมกัน ผู้ดูแลรู้สึกงงงวย แต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว

“ไม่มีที่ว่างมากขนาดนั้น เหลืออยู่แค่ 12บ่อ ดูซิ”

“งั้นก็เปิดให้ข้าเลย”

ศิษย์คนแรกในแถวส่งเหรียญประจำตัวให้กับผู้ดูแล ทันทีที่ได้รับเหรียญ ผู้ดูแลถาม

“ต้องการเปิดใช้กี่ชั่วโมง?  100 คะแนนต่อหนึ่งชั่วโมง”

“เปิดเต็มที่”

“เปิดเต็มที่คืออะไร?”

‘ข้าอยู่ในหอสมบัติมานานนับร้อยปี ไม่เคยได้ยินคำว่าเปิดเต็มที่ แล้วมันมีที่มาที่ไปอย่างไร?’

“เปิดให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ เปิดให้เต็มที่เลย”

“เปิดเต็มที่?”

"นี่มันบ้าไปแล้ว!"

แม้ว่าสถานที่บ่มเพาะอย่างบ่อประกายดาราจะมีผลดีต่อการบ่มเพาะพลังมาก แต่ไม่เคยมีใครจะเปิดใช้เต็มที่แบบนี้มาก่อน ทำไมถึงต้องยอมแลกขนาดนี้?

ตำราวิชา สถานที่บ่มเพาะ และเม็ดยาทั้งหมดล้วนเป็นทรัพยากรของนิกาย หากใช้หมดแล้ว เจ้าจะทำอย่างไรต่อ?

แต่ดูเหมือนว่าศิษย์จากยอดเขาบุปผางามไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้เลย พวกนางคิดถึงแต่อนาคต พวกเธอแค่อยากแข็งแกร่งขึ้นกว่าในตอนนี้ จะทำอะไรก็ขอทำไปก่อน เรื่องหลังจากนี้เดี๋ยวค่อยว่ากันทีหลัง

เมื่อเห็นท่าทางลังเลของผู้ดูแล ศิษย์จากยอดเขาบุปผางามก็เร่งถามอีกครั้ง

"เร็วสิ! ทำได้ใช่ไหม?"

"ก็ทำได้อยู่ แต่เจ้าคิดว่ามันไม่สิ้นเปลืองไปหน่อยหรือ? แม่นางทั้งหลาย กรุณาอย่าใช้คะแนนอย่างหุนหันพลันแล่น..."

"ไม่เป็นไร ข้าคิดมาดีแล้ว เปิดให้เต็มที่เลย ข้าไม่หุนหันแน่นอน"

ในที่สุด ผู้ดูแลไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำตามคำขอของศิษย์หญิงคนนี้ เขาจึงเปิดใช้บ่อการบ่มเพาะศักดิ์ให้ และคะแนนทั้งหมดในบัตรประจำตัวของศิษย์จากยอดเขาบุปผางามคนนั้นก็ถูกหักออกไปหมดสิ้น

หลังจากที่หักคะแนน เขารู้สึกเหมือนร่างกายไร้ความรู้สึกไปชั่วขณะ

คะแนนนิกายมากกว่า 20,000 คะแนนถูกใช้ไป นางคิดจะใช้ชีวิตอยู่ในบ่อประกายดาราหรือไง?

แต่เรื่องยังไม่จบเท่านี้ ศิษย์คนอื่นๆจากยอดเขาบุปผางามก็เข้ามาต่อแถวทำแบบเดียวกันเป๊ะๆ

สายตาของผู้ดูแลที่มองดูเหล่าศิษย์จากยอดเขาบุปผางาม กลายเป็นคนแปลกประหลาดไปชั่วขณะ

‘บ้าไปแล้ว พวกเธอมันบ้าไปแล้ว! คะแนนนิกายตั้งแต่ 10,000- 20,000 คะแนนถูกใช้หมดไปโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย’

และที่แย่กว่านั้นคือ ศิษย์คนอื่นๆ ไม่ได้จากไป พวกเธอยังคงยืนเฝ้าอยู่ที่นั่น รอให้เพื่อนออกมาก็รีบเข้าไปแทนที่ โดยไม่มีข้อยกเว้น คะแนนก็ถูกหักเต็มจำนวนเช่นเดียวกัน

ไม่ใช่แค่บ่อประกายดาราเท่านั้นที่เจอแบบนี้ แม้แต่สถานที่บ่มเพาะศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ ของนิกายเต๋าอี้ก็เจอสถานการณ์คล้ายกัน

เหล่าศิษย์จากยอดเขาบุปผางามก็ยืนเฝ้าดูอยู่ด้านนอก รอให้เพื่อนออกมาก็เข้าไปแทนที่

ภายในเวลาเพียงแค่ 2-3วัน สถานที่บ่มเพาะศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดในนิกายเต๋าอี้ไม่ว่าจะระดับไหนก็ถูกจับจองโดยศิษย์จากยอดเขาบุปผางามไปหมดแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น มันไม่ใช่แค่การบ่มเพาะสองชั่วโมงหรือสามชั่วโมง แต่ทุกคนที่เข้ามาต่างใช้คะแนนนิกายอย่างเต็มที่ อย่างต่ำสุดก็เกินกว่า 10,000 คะแนน

หากคิดคำนวณตามที่ว่าคะแนนนิกาย 100 คะแนนเท่ากับ 1 ชั่วโมง นั่นหมายถึงเกินกว่า 100 ชั่วโมงเลยทีเดียว

เหล่าผู้ดูแลที่ดูแลสถานที่บ่มเพาะต่างๆ ไม่สามารถทำใจยอมรับเรื่องประหลาดเหล่านี้ของศิษย์จากยอดเขาบุปผางามได้เลย

ศิษย์จากยอดเขาอื่นๆ ที่ไม่รู้เรื่องนี้ก็เริ่มตระหนักถึงปัญหา เมื่อพวกเขามาถึงและตั้งใจจะใช้สถานที่บ่มเพาะเพื่อเพิ่มพลังของตน

ศิษย์จากยอดเขากระบี่2-3คนมาถึงบ่อประกายดารา และถามผู้ดูแลว่า

"ขอโทษขอรับ ท่านผู้ดูแล ยังมีที่ว่างอยู่ไหม? พวกเราขอเปิดที่บ่มเพาะสามบ่อ อย่างละสองชั่วโมง"

เมื่อได้ยินคำถามนี้ ปากของผู้ดูแลกระตุกและตอบอย่างสิ้นหวัง

"ไม่มีเหลือแล้ว"

ศิษย์เหล่านั้นไม่ได้ตกใจนัก เพราะพวกเขาคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติที่สถานที่บ่มเพาะศักดิ์สิทธิ์จะเต็ม

"อ้อ งั้นเหรอ เสียดายจัง"

"ลองไปที่อื่นเถอะ ที่บ่อพิภพเปลวเพลิงก็น่าจะใช้ได้เหมือนกัน"

"ตกลง"

แต่เมื่อพวกเขาไปถึงบ่อพิภพเปลวเพลิงซึ่งเป็นอีกหนึ่งสถานที่บ่มเพาะศักดิ์สิทธิ์ของนิกายเต๋าอี้คำตอบที่ได้ก็เหมือนกันว่า “เต็มหมดแล้ว”

ศิษย์หลายคนเริ่มขมวดคิ้วและลองเปลี่ยนไปยังสถานที่บ่มเพาะอื่นๆ แต่ก็ยังคงไปช้าเกินไป

เปลี่ยนที่ไปอีกก็ยังเต็มหมดแล้ว

หลังจากเปลี่ยนไป7-8สถานที่ติดต่อกัน ศิษย์หลายคนก็เริ่มหมดความอดทน

"ข้าไม่เชื่อหรอกว่าสถานที่บ่มเพาะทั้งหมดในนิกายจะเต็มหมด!"

"จริงน่ะ ทำไมศิษย์จากยอดเขาบุปผางามถึงแห่กันมาฝึกที่นี่กันหมด? ยอดเขาบุปผางามมีคะแนนมากมายขนาดนั้นเลยหรือ?"

พวกเขาไม่ยอมแพ้ แต่หลังจากผ่านไปหนึ่งวัน พวกเขาก็ได้แต่ถอนใจและร้องไห้ออกมา

ใช่แล้ว พวกมันเต็มหมดจริงๆ และที่ยิ่งไปกว่านั้น สถานที่บ่มเพาะทั้งหมดในนิกายต่างก็ถูกยึดครองโดยศิษย์จากยอดเขาบุปผางามทั้งสิ้น

มีคนหนึ่งถึงกับถามผู้ดูแลว่าศิษย์จากยอดเขาบุปผางามจะบ่มเพาะเสร็จเมื่อไหร่ และผู้ดูแลก็ตอบอย่างจริงจัง

"กลับไปเถอะ อย่ารอเลย เจ้ารอไม่ไหวหรอก คนที่ออกมาเร็วที่สุดตอนนี้ก็ยังมีเวลาเหลืออีกกว่า 100 ชั่วโมง"

พอได้ยินแบบนี้ หลายคนถึงกับหมดหวังกันไปหมด

ไม่ใช่แค่พวกเขา แต่เหล่าศิษย์คนอื่นๆ ที่ตั้งใจจะเข้ามาบ่มเพาะในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ก็ได้รู้ถึงความจริงข้อนี้

จะต้องใช้เวลาอย่างน้อยกว่า 100 ชั่วโมง กว่าศิษย์จากยอดเขาบุปผางามจะออกมา จะให้รอทำไม?

กว่าจะถึงเวลานั้น ดอกไม้ก็คงเหี่ยวเฉาหมดแล้ว คงได้แต่กลับไปอาบน้ำแล้วเข้านอนเท่านั้น