บทที่ 126 เส้นทางไร้ความปรานีเพื่ออาหาร
บทที่ 126 เส้นทางไร้ความปรานีเพื่ออาหาร
"ชดใช้ข้ามานะ?" เมื่อได้ยินคำนี้ ศิษย์พี่คนนั้นก็รู้สึกหนาวสั่นในใจ ‘ไม่ใช่แค่หนูตัวนี้หรอกที่กลับไปหาบรรพบุรุษของเจ้า แต่เจ้าด้วยที่ต้องกลับไปหาบรรพบุรุษ!’
“ถ้าเช่นนั้นศิษย์น้อง เพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องนี้รั่วไหล พี่คงต้องฆ่าปิดปากเจ้าแล้ว”
เขาค่อยๆ ยกกระบี่ยาวขึ้น เมื่อเห็นเช่นนั้น ศิษย์น้องรีบกระโจนขึ้นจากพื้นด้วยความตกใจ
“ศิษย์พี่ ท่านเอาจริงหรือ?”
“เจ้าว่าอย่างไรเล่า?”
ชิ้ง!
“เวรละ!”
เมื่อเห็นกระบี่ยาวฟาดลงมา ศิษย์น้องก็รีบหลบหนีอย่างรวดเร็ว
"เฮอะ คิดจะใช้วิธีตื้นๆอย่างนี้จัดการข้าหรือ?"
“โอ๊ย!”
ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น เขากลับไม่ทันสังเกตว่าเดินชนอะไรบางอย่าง เมื่อหันกลับไปดู พบว่าเป็นศิษย์หญิงจากยอดเขาบุปผางาม
"ศิษย์พี่...หญิง...ทำไมถึงทำแบบนี้ได้?"
ศิษย์น้องนั่งลงกับพื้นด้วยท่าทางอ่อนแอ ดวงตาแดงก่ำ
เมื่อเห็นเช่นนี้ ศิษย์พี่คนนั้นรู้สึกมึนงงทันทียังไม่ทันจัดการ ก็มาอีกคนแล้วยอดเขาบุปผางามนี่เรียนรู้ไวเสียจริง
เขากระตุกมุมปากเล็กน้อย พลางไม่สนใจท่าทางน่าหลงใหลของศิษย์หญิงผู้นั้นเลยแม้แต่น้อย
"ศิษย์น้อง หากเจ้าก็อยากตาย ศิษย์พี่ก็ไม่ขัดข้องที่จะสนองให้เจ้าหรอกนะ"
"เอ๋??"
นี่มันไม่ถูกต้องเมื่อได้ยินเช่นนั้น ศิษย์หญิงจากยอดเขาบุปผางามก็ตกตะลึง ไม่ควรจะเป็นแบบนี้นี่นา
“ศิษย์พี่ ท่าน...”
เธอพยายามจะพูด แต่ยังไม่ทันได้พูดจนจบศิษย์พี่ก็ขัดจังหวะเธอทันที
“ศิษย์น้อง แผนใช้เสน่ห์มันไม่ได้ผลหรอกนะ เพราะศิษย์พี่นั้นยึดมั่นในเส้นทางไร้ความปรานีเพื่ออาหาร”
"บังเอิญพอดี พี่เพิ่งคิดค้นกระบวนท่าที่ไร้เทียมทานขึ้นมาชื่อว่า กระบี่ไร้ปรานี เดวศิษย์พี่จะแสดงให้เจ้าดู"
เมื่อพูดจบ เขาก็ยกกระบี่ขึ้นแทงออกไปพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ไม่มีหญิงใดในใจ กระบี่ก็สำเร็จเอง กระบวนท่าที่หนึ่งของวิชากระบี่ จงฟันคนรักก่อน !"
“เวรละ!”
ศิษย์หญิงจากยอดเขาบุปผางามไม่รอช้าเธอกระโดดขึ้นและรีบหนีไปทันที โดยไม่หันกลับมามอง
เธอวิ่งออกไปจนถึงจุดที่มีศิษย์หญิงคนอื่นๆของยอดเขาบุปผางามอยู่ด้วย แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก
"เป็นอย่างไรบ้าง?"
เมื่อเห็นเช่นนั้นศิษย์คนอื่นๆก็รีบถามขึ้น พวกเธอรู้ตัวดีว่าพยายามกันอย่างมากแล้ว ถึงขั้นใช้แผนเสน่ห์ยั่วยวนเพื่อขอมื้อาหาร แต่ผลลัพธ์กลับ…
ศิษย์หญิงที่หนีออกมาเผยสีหน้าเจ็บใจและพูดอย่างขมขื่นว่า
"ไม่ได้ผลเลยสักนิด"
“เป็นไปได้ยังไง? ด้วยความงดงามของศิษย์น้อง เจ้าถือเป็นหนึ่งในหญิงที่งามที่สุดของยอดเขาบุปผางามแล้วนะ”
“จริงๆ มันไม่ได้ผลเลย ศิษย์พี่คนนั้นบอกว่าเขายึดมั่นในเส้นทางไร้ความปรานีเพื่ออาหาร”
หืม??
“แถมเขายังฝึกกระบวนท่าที่กระบี่ไร้เทียมทาน บทวิชาของเขาบอกว่า”ไม่มีหญิงใดในใจ กระบี่ก็สำเร็จเอง กระบวนท่าที่หนึ่งของวิชากระบี่ จงฟันคนรักก่อน ”
หืม??
พวกเธอไม่เคยได้ยินวิชากระบี่นี้มาก่อนเลย
หลังจากผ่านเหตุการณ์เหล่านี้มาหลายครั้ง ศิษย์หญิงจากยอดเขาบุปผางามก็เริ่มเปลี่ยนทิศทางความคิดของตนไปเรื่อยๆ
ด้วยความที่พวกเธอไม่ได้ทานมื้ออาหารกันสักมื้อ แผนการต่างๆที่คิดมาก็ไม่ได้ผล และแผนใช้เสน่ห์ยั่วยวนก็ถูกบังคับให้ใช้เป็นทางเลือกสุดท้าย
ศิษย์พี่หญิงคนหนึ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะพูดขึ้นว่า
“บางทีมันอาจจะเป็นแค่ความบังเอิญ ศิษย์จากยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ทุกคนคงไม่ใจแข็งเหมือนกันหมดหรอก”
“ใช่แล้ว อีกอย่าง ศิษย์น้องก็คิดว่าศิษย์พี่ยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์คนนั้นก็ไม่เลวนะ”
หลังจากพิจารณากันแล้ว พวกเธอคิดว่าน่าจะลองใหม่ได้
ดังนั้น ภานในด่านชายฝั่งทะเลก็เริ่มมีเหตุการณ์แปลกๆเกิดขึ้น ศิษย์หญิงจากยอดเขาบุปผางามเริ่มเข้าหาศิษย์ชายจากยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์มากขึ้น บ้างก็เคยรู้จักกันมาก่อนและบางคนก็ถึงกับเปิดเผยความรู้สึกที่ซ่อนอยู่
ในลานฝึกของศิษย์ภายนอก ศิษย์ยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์คนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ตรงข้ามกับศิษย์หญิงจากยอดเขาบุปผางาม เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ศิษย์พี่ ท่านยังจำได้ไหม ตอนที่เราเข้าร่วมนิกายเต๋าอี้ด้วยกัน?”
“จำได้สิ”
“แล้วท่านยังจำสัญญาของเราได้หรือไม่?”
“ศิษย์น้องหมายถึง?”
“อ๊าย ศิษย์พี่นี่ช่างแกล้งนัก ข้าหมายถึง…สัญญาที่เราตกลงกันไว้ ว่าเมื่อเราฝึกวิชาเสร็จแล้ว เราจะเป็นคนรักกัน”
พวกเขามาจากสถานที่เดียวกันและครอบครัวของทั้งสองก็เป็นเพื่อนกันมานาน แน่นอนว่าพวกเขาเคยให้สัญญากันไว้ เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของศิษย์หญิงก็ขึ้นสีแดงอย่างเขินอาย
เมื่อได้ยินดังนั้น ศิษย์พี่ยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ก็เผยความรู้สึกอบอุ่นในดวงตาและกล่าวตอบอย่างอ่อนโยน
"ข้าจะลืมได้อย่างไร ไม่มีทางลืมได้ตลอดชีวิตนี้แน่นอน"
สองสายตาประสานกัน ความรู้สึกที่ชวนให้คิดถึงอะไรบางอย่างเริ่มอบอวลในอากาศ ศิษย์หญิงแห่งยอดเขาบุปผางามจึงพูดขึ้นอย่างเขินอาย
“จริงๆ แล้วตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้ารู้ถึงความรู้สึกของศิษย์พี่มาตลอด ตอนนี้พวกเราก็เป็นศิษย์ภายนอกที่แข็งแกร่งแล้ว ข้า... ข้าคิดว่าสัญญาในวันนั้น คงถึงเวลาที่ต้องทำให้เป็นจริงแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ศิษย์พี่ยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ก็เผยสีหน้าตื่นเต้นยินดี การได้อยู่กับคนที่รักนั้นย่อมเป็นเรื่องดีอย่างไม่ต้องสงสัย
"จริงหรือ ศิษย์น้อง เจ้าคิดอย่างนั้นจริงๆ หรือ?"
เขาถามด้วยความตื่นเต้น
“ใช่ ข้าคิดอย่างนั้นจริงๆ”
“ดีเหลือเกิน ศิษย์น้อง เจ้ารู้ไหมว่าข้ารอวันนี้มา...”
“ข้าอยากอยู่กับศิษย์พี่ ฝึกวิชาอยู่ด้วยกัน กินข้าวอยู่ด้วยกัน และ...”
ศิษย์หญิงกำลังพูดไปเรื่อยๆ แต่ทันใดนั้นศิษย์พี่ยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ก็หยุดไปเมื่อได้ยินคำว่า "กินข้าว"
กินข้าว???
ทันทีที่คิดได้ เขาก็เปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว สีหน้าก็กลับมาจริงจังและพูดออกไปว่า
“ศิษย์น้อง ข้าคิดว่าตอนนี้มันยังเร็วเกินไป เอาไว้ให้พวกเราได้เป็นศิษย์ภายในได้ก่อนค่อยว่ากันอีกทีดีกว่าไหม?”
จะหลอกข้าเพื่อกินอาหารน่ะ ไม่มีทางหรอก!
เมื่อเห็นว่าศิษย์พี่ยังพูดดีๆอยู่เมื่อครู่ แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนท่าที ศิษย์น้องก็ตกใจก่อนจะพูดออกมาอย่างโกรธเคือง
“พี่... เราต่างเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ท่านทำกับข้าแบบนี้?”
“ศิษย์น้อง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับความผูกพันในวัยเด็ก ข้า...”
“ข้าไม่มีค่าพอในสายตาท่าน น้อยกว่าอาหารมื้อหนึ่งอย่างนั้นหรือ?”
“มันไม่ใช่เรื่องอาหาร แต่มันเป็นเส้นทางไร้ความปรานีเพื่ออาหารของข้า”
“เส้นทางไร้ความปรานีเพื่ออาหาร?”
“ใช่แล้ว ยังมีวิชากระบี่ของข้าด้วย ศิษย์น้องอยากดูไหม?”
“ไม่มีหญิงใดในใจ กระบี่ก็สำเร็จเอง กระบวนท่าที่สองของวิชากระบี่ไร้ปรานี ฟันรักเก่า”
พูดจบเขาก็ฟันกระบี่ออกไป ทันใดนั้นศิษย์หญิงแห่งยอดเขาบุปผางามที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ตะลึงไปเลย
ฉากแบบนี้เกิดขึ้นทุกที่ในด่านชายฝั่งทะเล
“อะไรนะ เส้นทางไร้ความปรานีเพื่ออาหาร? กระบี่ไร้ปรานี? ท่านล้อข้าเล่นหรือ?”
“ข้าพูดจริงๆนะ ศิษย์พี่ไม่เชื่อก็ดูสิ”
“ไม่มีหญิงใดในใจ กระบี่ก็สำเร็จเอง กระบวนท่าที่สามของวิชากระบี่ อย่าหลงรักใคร”
“เจ้าก่อนหน้านี้ไม่ใช่พูดว่าตามเส้นทางกระบี่แห่งความรักหรือไง? แล้วทำไมตอนนี้กลายเป็นเส้นทางไร้ความปรานีเพื่ออาหารแล้ว?”
“นี่คือเส้นทางที่ข้าเพิ่งตระหนักได้ใหม่ ข้าค้นพบว่า ‘ไม่มีหญิงในใจ กระบี่ก็สำเร็จเอง กระบวนท่าที่สี่ของวิชากระบี่ ไม่มีรักในโลกนี้’”
และก็ยังมีอื่นๆ อีกมากมาย
“กระบวนท่าที่ห้า ฟาดกระบี่ลบความรัก”
“กระบวนท่าที่หก จิตวิญญาณอิสระของข้า”
“กระบวนท่าที่เจ็ด ไม่เป็นทาสแห่งความรู้สึก”
“กระบวนท่าที่แปด ละทิ้งความรัก ปิดใจตน”
“กระบวนท่าที่เก้า ไม่มีความรัก เท่ากับบรรลุ”
เมื่อเหล่าศิษย์หญิงแห่งยอดเขาบุปผางามกลับมาถึงที่พัก แต่ละคนก็อยู่ในสภาพมึนงง
"อะไรคือเส้นทางไร้ความปรานีเพื่ออาหาร? อะไรกันคือกระบี่ไร้ปรานี?"
ในนิกายเต๋าอี้มีเส้นทางแบบนี้ด้วยหรือ?
ศิษย์หญิงทุกคนล้อมวงกัน พร้อมกับแสดงความกังวลออกมา
"ทำอะไรไม่ถูกแล้วจริงๆ"
"ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ยังคุยกันดีๆ แต่พอพูดเรื่องอาหารก็กลายเป็นเส้นทางไร้ความปรานีเพื่ออาหารซะแล้ว"
"ศิษย์พี่หญิง เราจะทำอย่างไรดี?"
"ข้าจะไปรู้ได้ไงล่ะ กระบวนท่าที่สิบของวิชากระบี่ ฟันวิญญาณเทพมาร วะ...เวรจริงๆ!"