บทที่ 105 ขอกำลังเสริม?
บทที่ 105 ขอกำลังเสริม?
เมื่อเรื่องมีดได้รับการแก้ไข ก็เหลือเพียงรอเฉินมู่กลับมาเพื่อเตรียมจัดการกับเหล่ามังกรน้ำที่มีอยู่
แต่เมื่อจ้าวเจิ้งผิงและคนอื่นๆ เห็นว่าจำนวนวัตถุดิบลดลงไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนก็ตกตะลึง
“ไม่ใช่ว่ามีอสูรน้ำถึงห้าหมื่นตัวเหรอ? ดูเหมือนจะไม่พอเลย”
“หนึ่งมื้อห้าพันคน ทุกคนต้องกินกุ้งสองตัว ปูหนึ่งตัว และหอยทะเลรวมถึงของจุกจิกอื่นๆ นี่แหละ”
เย่ฉางชิงอธิบาย ห้าหมื่นตัวดูเหมือนมาก แต่จริงๆ แล้วมันไม่พอหรอก เพราะทุกคนต่างมีการกินที่ใหญ่โตมาก เมื่ออยู่ต่อหน้าอาหาร
“หรือว่าเราจะลดปริมาณลงบ้างดีไหม แบบนี้จะได้กินได้นานขึ้น”
เย่ฉางชิงเสนอ แต่เมื่อเขาพูดเช่นนี้จ้าวเจิ้งผิงและคนอื่นๆ ก็แทบจะไม่ต้องคิดอะไรก็ส่ายหัวปฏิเสธทันที
“ไม่สามารถลดปริมาณได้”
“ไม่ใช่แค่ปัญหาเรื่องวัตถุดิบเหรอ? ศิษย์น้องฉางชิงไม่ต้องตื่นตระหนก พวกเรามีวิธี”
“ใช่แล้ว แค่ออกไปฆ่าพวกมันเพิ่ม”
เมื่อเห็นความกระตือกระรือร้นของทุกคน เย่ฉางชิงอยากจะบอกว่าตัวเขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่ที่ดูตื่นตระหนกคือพวกเขามากกว่า
พวกเขาทั้งหมดมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป ขมวดคิ้วกันหมด
“เท่าที่ดูตอนนี้ วัตถุดิบห้าหมื่นตัวก็เพียงพอแค่ไม่กี่วัน และไม่รู้เมื่อไหร่จะมีวัตถุดิบมาที่นี่อีก”
“ใช่แล้ว หากเรายังรออยู่ที่นี่เราจะอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ดี”
“ดังนั้นข้าถึงบอกให้พวกเราออกไปฆ่าพวกมันไง”
ไม่ทันขาดคำไม่พ้นออกไปฆ่าอสูรอีกแล้ว พวกท่านลืมไปแล้วหรือว่ามาที่นี่เพื่ออะไร?
นิกายส่งพวกเรามาประจำที่ด่านชายฝั่งทะเล ไม่ใช่ให้พวกเราไปฆ่าล้างเผ่าอสูรน้ำแบบนี้ แถมพวกราชาอสูรของอสูรน้ำตะวันออกมีความแข็งแกร่งไม่น้อย พวกท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าจะทำได้?
ในขณะที่ทุกคนกำลังหารือกันนั้น หวังเย่ก็เดินมาตรงหน้าศพของซิ่วหมิน แล้วพูดเสียงเบาๆว่า
“จริงๆ แล้วข้ามีวิธีที่จะใช้งานร่างเผ่ามังกรน้ำตนนี้ได้นะ”
อืม???
ทันใดนั้นสายตาของศิษย์ทุกคนก็ไปหยุดอยู่ที่หวังเย่ ซูเจี้ยนยังตื่นเต้นขึ้นมา
“น้องสาวหวังเย่ พูดจริงเหรอ?”
“อืม ข้าเคยเรียนวิชาต้องห้ามกับอาจารย์และสามารถใช้หยดเลือดอสูรตรงนี้ส่งสัญญาณหยดเลือดได้”
“มีศพของซิ่วหมินอยู่ในมือ ข้าก็สามารถปลอมเป็นมันและขอความช่วยเหลือจากเผ่าอสูรน้ำได้เรื่อยๆ”
เมื่อพูดออกมาเช่นนี้ ดวงตาของศิษย์ทุกคนก็ส่องประกายทันที นี่ดีมาก ไม่ต้องออกจากค่ายก็สามารถมีวัตถุดิบเข้ามาอย่างต่อเนื่อง
และพวกเขายังสามารถเตรียมการล่วงหน้า ตั้งกับดัก วางแผนล่วงหน้าและอื่น ๆ ซึ่งจะช่วยลดความเสี่ยงลงอย่างมาก
แสงในดวงตาของพวกเขาไม่สามารถปิดบังได้เลย แม้แต่จ้าวเจิ้งผิงยังต้องออกปากชม
“เยี่ยม ถ้าทำได้หวังเย่จะเป็นผู้ทำผลงานชิ้นโบว์แดง”
“แต่อย่างนี้ศพของซิ่วหมินจะใช้ไม่ได้แล้ว”
การสูญเสียศพมังกรน้ำหนึ่งตัวทำให้ศิษย์ทุกคนมองไปที่เย่ฉางชิงอย่างชัดเจน ซึ่งแสดงว่าเขาควรตัดสินใจ
เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาของทุกคน เย่ฉางชิงก็พูดแบบไม่รู้จะทำยังไง
“แล้วแต่พวกท่านจะตัดสินใจ”
เขาไม่คิดเลยว่าศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์จะมีทักษะมากมาย ทุกคนต่างก็มีวิธีการในมือของตัวเอง
ดูสิ ตอนนี้แม้แต่วิชาต้องห้ามก็ยังมีออกมา เย่ฉางชิงรู้สึกว่าเผ่าอสูรน้ำอาจจะเจอกับปัญหาใหญ่
“ดี งั้นศพของซิ่วหมินก็ให้กับน้องเย่ให้พวกมันมาที่นี่โดยเร็ว ส่วนคนอื่นๆก็ไปเตรียมกับดัก”
จ้าวเจิ้งผิงในฐานะพี่ใหญ่ตัดสินใจทันที ศพมังกรน้ำหนึ่งตัวสามารถแลกกับวัตถุดิบได้ไม่รู้กี่เท่า นี่เป็นการค้าไม่ขาดทุนเลยแม้แต่น้อย
เมื่อทุกคนออกไปหวังเย่ก็เริ่มใช้วิชาต้องห้ามอย่างรวดเร็ว สามารถดึงเลือดจำนวนหลายสิบหยดจากศพซิ่วหมินออกมา แต่ราคาที่ต้องจ่ายคือศพซิ่วหมินจะเน่าเสียเร็วและกลายเป็นกองเลือดและเนื้อ
“น่าเสียดาย เลือดไหลหายไปเยอะ ถ้าไม่เช่นนั้นน่าจะดึงเลือดได้มากกว่านี้”
ทุกหยดเลือดที่ว่าหวังเย่สามารถใช้สัญญาณหยดเลือดได้หนึ่งครั้ง เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ เย่ฉางชิงก็ขมวดคิ้ว
“ก็ถือว่ามากพอแล้วพี่สาว”
นี่ดูเหมือนพวกเขาจะตั้งใจล่าเผ่าอสูรน้ำทั้งหมดจริง ๆ
“น้องชายพูดถูก”
เธอยิ้มให้เขาและไม่ใส่ใจ ออกไปติดต่ออสูรน้ำทันที
เลือดที่ลอยอยู่หน้าเธอ เธอกล่าวว่า
“ข้าซิ่วหมิน ได้รับคำสั่งให้ราชามังกรน้ำทำการโจมตีที่ด่านชายฝั่งทะเล หลังจากการต่อสู้หนักหน่วงในคืนที่ผ่านมา ตอนนี้เรามีความก้าวหน้าแล้ว ศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ล้วนได้รับบาดเจ็บสาหัส”
“แต่ทหารของข้ามีเพียงห้าหมื่น หากต้องการบุกทำลายค่ายกลให้ได้ จำนวนแค่นี้ยังไม่เพียงพอ”
“ตอนนี้ศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์อยู่ในช่วงขาดแคลน ขอให้พวกท่านส่งส่งกองทัพอีกห้าหมื่นนายเข้ามา ข้าจะทำการยึดค่ายกลแห่งนี้ให้ได้!”
“ข้าซิ่วหมิน ขอคำนับ”
วิชาต้องห้ามส่งสัญญาณหยดเลือดเสียงของหวังเย่จะกลายเป็นเสียงของซิ่วหมินและเมื่อคำพูดสิ้นสุด เลือดก็หายไปจากที่นั่น แสดงว่าการติดต่อเสร็จสิ้นแล้ว
“สำเร็จแล้ว!”
เธอมองไปที่เย่ฉางชิงด้วยสายตาที่ไร้เดียงสาดูหวานและบริสุทธิ์ในขณะนี้ หากก่อนหน้านี้เย่ฉางชิงไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ก่อนเธอจะทำสิ่งนั้น เขาคงคิดว่าเธอเป็นสายน้อยที่ใสซื่อที่ไม่เข้าใจโลก
แต่ตอนนี้ รอยยิ้มที่หวังเย่แสดงออกมาในสายตาของเย่ฉางชิงกลับมีความหมายที่ต่างออกไป
เด็กสาวคนนี้หลอกลวงได้อย่างไหลลื่นโดยไม่รู้สึกผิดอะไรเลย
ลองทบทวนประโยคที่ได้ยินดู จะรู้ว่าคำพูดเมื่อครู่นี้มีเหตุมีผลรองรับและไม่สามารถหาพิรุธใดๆมาตีความได้เลย
ไม่ต้องสงสัยเลย เมื่อราชามังกรน้ำได้รับข้อความนี้ ก็อาจจะส่งกองทัพอสูรน้ำอีกห้าหมื่นคนมาที่นี่อย่างแน่นอน!
“พี่สาว ท่านเก่งจริง ๆ”
สุดท้ายเขาก็ยกนิ้วโป้งและชมด้วยใจจริง
“เฮ้ ๆ นี่เป็นเรื่องเล็กน้อยเอง น้องชายไปพักผ่อนก่อนนะ ข้าจะไปหาพี่ใหญ่”
หวังเย่ยิ้มหวานก่อนที่จะกระโดดออกไป ดูเหมือนเด็กสาวอ่อนแอ... เอ๊ะ ไม่ใช่แล้ว
แน่นอนว่าไม่มีใครในยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่เก่ง ถ้าไม่มีความสามารถก็คงอยู่ไม่ได้
เรื่องการต่อสู้ไม่ต้องให้เย่ฉางชิงกังวล เพราะก่อนหน้านี้กองทัพอสูรน้ำที่ซิ่วหมินนำมาห้าหมื่นคน ล้วนถูกฆ่าจนหมดสิ้น
และครั้งนี้เป็นการเตรียมการล่วงหน้าของศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ สถานการณ์จะออกมารูปแบบไหนไม่ต้องพูดถึง
แต่ละคนต่างก็เป็นผู้ฝึกตนระดับสูง แถมยังเป็นผู้เชี่ยวชาญศาสตร์ต่างๆในหลายๆด้าน
แล้วถ้าให้พวกเขามีเวลาเตรียมการล่วงหน้า มันก็เหมือนกับการหาเตรียมสถานที่ฝังศพ
นอกค่ายกล ศิษย์หลายคนกำลังวางแผนกันอย่างตื่นเต้น คุยกันว่าควรจะตั้งกับดักอย่างไร สัญลักษณ์ออกมาในรูปแบบต่างๆ
“น้องชาย เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้ ต้องเพิ่มระดับแล้ว”
“ศิษย์พี่พูดอะไรขอรับ?”
“เจ้าดูสิ แต่ละจุดทำเป็นหลอกล่อ แล้วก็วางสัญลักษณ์ดักไว้ด้านข้าง ทำให้ศัตรูคิดว่าที่นี่มีการซุ่มโจมตี”
“ใช่ขอรับ พี่ ผมคาดเดาความคิดของศัตรู”
“พูดแบบนี้ไม่ผิด แต่ถ้าพบพวกโง่เง่าล่ะ? แบบพวกที่รู้ว่าในถ้ำมีเสือแต่ยังจะเข้าไปอยู่ดี ดังนั้นก็ควรจะทำการคิดเผื่อกรณีไว้บ้าง”
“ศิษย์พี่ช่วยสอนหน่อย”
“เจ้าทำแบบนี้ วางสัญลักษณ์ในที่ล่อหลอก ก็จะทำให้ไม่ว่าศัตรูจะเลือกทางไหน ก็หนีไม่พ้นการจัดเตรียมของเจ้า จะตั้งอยู่ในสถานที่ที่ไม่แพ้แน่นอน”
“.........”
“ศิษย์พี่ ในครั้งนี้ข้าเตรียมที่จะรวมสัญลักษณ์กับรูปแบบเข้าด้วยกัน ทำให้เป็นรูปแบบสัญลักษณ์”
“โดยมีสัญลักษณ์คุมขังเป็นหลักและเสริมด้วยการตั้งติดกับดักเช่นนี้แล้ว วัตถุดิบจะหนีไม่พ้น เมื่อเหยียบเข้าไปในนั้นจะต้องนอนรอความตายเท่านั้น!”
“ถูกต้อง นอกจากนี้ยังสามารถติดตัดกับดักซุ่มโจมตีด้วยลูกศร เมื่อถึงเวลาจะยิงออกมา ก็สามารถมีประโยชน์มาก”