บทที่ 43 เผชิญหน้า! ในห้องไต่สวน

เหล่าศิษย์ต่างถกเถียงกันอย่างเปิดเผยว่าจะจัดการกับเหอหลู่และพวกศิษย์นิกายหลัวเซี่ยอย่างไรดี

เมื่อได้ยินสิ่งที่ศิษย์ของยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์กล่าว สีหน้าของเหอหลู่และพวกพ้องก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"นี่คือศิษย์นิกายเต๋าอี้ นิกายผู้ทรงธรรมแห่งทิศตะวันออกจริงๆหรือ? ทำไมถึงมีความคิดแต่จะฆ่าคนกลบหลักฐานแบบนี้?"

เหอหลู่ถูกปิดปากไว้จนไม่สามารถพูดอะไรได้ ส่วนศิษย์ของนิกายหลัวเซี่ยที่เหลือต่างรีบกล่าวอย่างลนลาน

"เดี๋ยวก่อน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเรานะ!"

"ใช่แล้ว พวกเราแค่มาด้วยกัน ไม่ได้ทำอะไรเลย!"

จากสีหน้าของเหล่าศิษย์ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่ได้พูดเล่น ศิษย์นิกายหลัวเซี่ยทุกคนเริ่มกลัวสุดขีด

แต่ในขณะนั้นเองอาจารย์ของเหอหลู่ อู๋หลี่ และผู้อาวุโสสามนิกายเต๋าอี้ ก็เดินทางมาถึงทันเวลาด้วยระดับพลังปราณของทั้งสอง พวกเขาได้ยินบทสนทนาของศิษย์ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์จากระยะไกล

อู๋หลี่มีสีหน้าเคร่งเครียด ส่วนผู้อาวุโสสามก็กระตุกมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวด้วยเสียงเย็นชาว่า

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

เสียงนั้นทำให้ทุกคนหยุดนิ่งทันที ทั้งสองร่างปรากฏตัวจากฟากฟ้า เมื่อเห็นเหอหลู่และพวกถูกมัดไว้แน่นหนา อู๋หลี่ก็แสดงท่าทางฮึดฮัด แล้วโบกมือ แก้มัดเหล่าศิษย์ทุกคนออกมาด้วยกระแสจิต

เมื่ออู๋หลี่มาถึงศิษย์นิกายหลัวเซี่ยก็เหมือนได้รับความปลอดภัย พวกเขารีบลุกขึ้นและไปยืนข้างหลังอู๋หลี่เหมือนหาแหล่งพึ่งพิงที่ปลอดภัย

"ท่านอาวุโส พวกเรา..."

"หุบปาก!"

อู๋หลี่รู้สึกว่าเรื่องนี้ทำให้นิกายเสื่อมเสียชื่อเสียงเกินไป เธอไม่ต้องการฟังคำอธิบายจากศิษย์เหล่านี้และหันสายตาไปมองที่เหอหลู่

เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาของอาจารย์ เหอหลู่กลับจ้องเย่ฉางชิงอย่างเกลียดชังและกล่าวว่า

"ท่านอาจารย์ ทุกอย่างเป็นเพราะเย่ฉางชิง เขาใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกบางอย่าง ซื้อตัวศิษย์ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์เพื่อมาทำร้ายพวกเรา"

เธอโยนความผิดทั้งหมดไปที่เย่ฉางชิง เมื่อได้ยินเช่นนั้นอู๋หลี่และผู้อาวุโสสามก็หันไปมองเย่ฉางชิง

เย่ฉางชิงรู้สึกหมดคำพูด เขาพูดออกมาอย่างไม่แยแสว่า

"ข้าว่า ถ้าจะกล่าวหาข้าก็ช่วยคิดสักนิดเถอะ ข้าเป็นแค่ศิษย์รับใช้จะเอาอะไรไปซื้อตัวศิษย์พี่ศิษย์น้องพวกนี้ได้กัน? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงศิษย์เอกอย่างศิษย์พี่ซูเจี้ยนและศิษย์พี่หญิงหลิวซวงเลย"

"มันเป็นสิ่งที่ศิษย์รับใช้ตัวเล็กๆอย่างข้าจะทำได้งั้นหรือ?"

เย่ฉางชิงรู้สึกหมดคำพูด เขาไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อู๋หลี่และผู้อาวุโสสามก็ไม่เชื่อว่าเย่ฉางชิงจะทำได้เช่นนั้นจริงๆ อู๋หลี่เหลือบมองเหอหลู่อย่างเย็นชา แต่เหอหลู่ยังคงไม่ยอมลดราวาศอก

"เย่ฉางชิง เรื่องออกมาแบบนี้แล้วเจ้าก็ยังคิดจะปฏิเสธอีกหรือ?"

ไม่ว่าอย่างไรเหอหลู่ก็ไม่ยอมเชื่อว่าเย่ฉางชิงไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เย่ฉางชิงได้แต่ยิ้มอย่างเหนื่อยหน่ายและมองเหอหลู่ด้วยสายตาเหมือนมองคนโง่

เมื่อทั้งสองฝ่ายยืนกรานความเห็นของตนเอง ในขณะที่ผู้อาวุโสจากหอผู้คุมกฏก็มาถึงพร้อมกับศิษย์หลายคน

เย่ฉางชิง,เหอหลู่,เหล่าศิษย์นิกายหลัวเซี่ยและศิษย์ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์สิบกว่าคนถูกนำตัวไปไปยังหอผู้คุมกฏที่ยอดเขาหลัก

เรื่องนี้จะต้องให้หอผู้คุมกฏเป็นผู้ตัดสิน

ในหอผู้คุมกฏ รองอาวุโสใหญ่ที่ทำหน้าที่ผู้ตัดสินนั่งอยู่ในตำแหน่งสูงสุด ด้านล่างทั้งสองข้างคืออู๋หลี่และผู้อาวุโสสาม ส่วนกลางห้องโถงเป็นที่ของเย่ฉางชิง เหอหลู่ และศิษย์คนอื่นๆ

รองอาวุโสใหญ่รับฟังเหตุการณ์คร่าวๆจากคำพูดของเหอหลู่ พวกเขาพยายามโยนความผิดทั้งหมดให้กับศิษย์ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์

ขณะนี้รองอาวุโสใหญ่หันไปมองซูเจี้ยนและหลิวซวงสองศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ เขาพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า

"ซูเจี้ยน หลิวซวง สิ่งที่ศิษย์นิกายหลัวเซี่ยกล่าวมาเป็นความจริงหรือไม่? พวกเจ้ามีอะไรจะแก้ต่างไหม?"

"เฮอะ โกหกไร้สาระทั้งนั้นขอรับ"

ซูเจี้ยนหัวเราะเยาะ ส่วนหลิวซวงก็ไม่ได้สนใจจะตอบอะไร

ซูเจี้ยนมองไปที่เหอหลู่และพวกก่อนจะพูดต่ออย่างดังว่า

"เรื่องนี้ทั้งหมดเป็นผลจากการกระทำของศิษย์นิกายหลัวเซี่ยเอง!"

"ทุกคนรู้ดีว่านิกายเต๋าอี้ของเรามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับนิกายหลัวเซี่ย พวกเราจึงมีเป็นมิตรต่อศิษย์นิกายหลัวเซี่ยเสมอ แต่ใครจะคาดคิดว่า ศิษย์นิกายหลัวเซี่ยเหล่านี้จะซ่อนเจตนาร้าย คิดจะทำร้ายศิษย์ของยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์"

"เจ้าพูดเหลวไหล! พวกข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย!"

"ใส่ความกันแบบนี้ มีอะไรให้ต้องตัดสินอีก?"

เมื่อได้ยินคำกล่าวของซูเจี้ยน ศิษย์นิกายหลัวเซี่ยหลายคนรีบพูดแย้งดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีความกล้าหาญขึ้นมาเมื่ออยู่ในหอผู้คุมกฏ

แต่ซูเจี้ยนเพียงแค่มองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะพูดต่อกับรองอาวุโสใหญ่

"ความจริงเป็นอย่างไรพวกเจ้าก็รู้แก่ใจกันดี ความจริงย่อมอยู่ในใจของตน ข้าขอถามพวกเจ้าอีกครั้งว่า ทำไมศิษย์นิกายหลัวเซี่ยถึงมาที่นิกายเต๋าอี้ในครั้งนี้?"

"เพราะเรื่องสัญญาหมั้นหมายของศิษย์น้องหญิงเหอหลู่กับศิษย์น้องเย่ฉางชิง ข้าพูดมาจริงไหม?"

"พวกเจ้ามาที่นี่เพื่อถอนหมั้น ใช่หรือไม่?"

"ใช่"

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้นยังมีอะไรที่ต้องอธิบายอีก? พวกเจ้ายอมรับสารภาพด้วยปากของตัวเองแล้ว"

เมื่อคำพูดนี้จบลง ศิษย์นิกายหลัวเซี่ยต่างงุนงงทันที พวกเราพูดอะไรไป?

ซูเจี้ยนหัวเราะเย็นชาเมื่อเห็นศิษย์นิกายหลัวเซี่ยแสดงสีหน้างุนงง

"สัญญาหมั้นหมายระหว่างเหอหลู่และศิษย์น้องเย่ฉางชิงนั้นถูกกำหนดไว้ตั้งแต่เด็กโดยผู้ใหญ่ในตระกูล"

"การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ที่ต้องฟังคำของบิดามารดาและแม้เหอหลู่จะอยากถอนหมั้นเอง ข้าไม่ขอพูดถึงว่ามันถูกหรือผิด แต่หากจะถอนหมั้นก็ควรจะไปที่บ้านของน้องฉางชิงไม่ใช่มาที่นิกายเต๋าอี้!"

"แต่พวกเจ้ากลับเลือกมาที่นี่ แถมยังมาหาศิษย์น้องฉางชิงด้วยตัวเอง"

"ข้าขอถามหน่อยเถิด มีชายคนไหนที่จะทนต่อความอัปยศจากการถูกสตรีถอนหมั้นได้? พวกเจ้าต้องการให้ศิษย์น้องเย่ฉางชิงไม่มีหน้ามีตาในนิกายเต๋าอี้อีกต่อไปหรือ?"

"นี่เป็นแค่ข้อกล้าวหาแรก มีเจตนาร้ายที่จงใจจะทำลายจิตใจของศิษย์น้องฉางชิง!"

"แล้วนี่ไม่ถือเป็นการทำร้ายศิษย์ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ของเราหรอกหรือ?"

"และไม่เพียงเท่านั้นเจ้าหนุ่มคนนั้น! ข้าได้ยินอย่างชัดเจนว่าเจ้าและคนข้างๆ พูดว่าหากจิตใจของศิษย์น้องเย่ฉางชิงพังทลาย เจ้าจะหาโอกาสกำจัดเขาเสีย"

"การทำลายจิตใจของผู้อื่นยังไม่พอ เจ้ายังคิดจะฆ่าปิดปากอีกด้วย ศิษย์นิกายหลัวเซี่ยช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก! พวกข้าในฐานะศิษย์พี่ร่วมนิกายฦย่อมไม่อาจทนดูเฉยได้"

เด็กหนุ่มนิกายหลัวเซี่ยที่ถูกซูเจี้ยนชี้หน้ากล่าวหาถึงกับมีสีหน้าเหม่อลอย นี่เขาพูดออกมาตอนไหนกัน? เขาแค่มาร่วมดูเหตุการณ์และหวังประจบเหอหลู่ในฐานะศิษย์ที่เพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นศิษย์เอกเท่านั้นเอง

แต่ตอนนี้กลับเขาถูกใส่ร้ายว่าเป็นคนพยายามคิดจะฆ่าศิษย์รับใช้นิกายเต๋าอี้?

"ข้า...ข้าไม่ได้..."

ศิษย์คนนั้นพยายามแก้ต่าง แต่ซูเจี้ยนไม่สนใจเขาหันไปคำนับผู้อาวุโสสองด้วยความเคร่งขรึมและกล่าวอย่างองอาจ

"ด้วยเหตุนี้ ข้าในฐานะศิษย์พี่สามของยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ การออกตัวปกป้องศิษย์น้องของข้ามีความผิดตรงไหน?"

"ศิษย์นิกายหลัวเซี่ยเหล่านี้ต่างหาก บังอาจมีจิตใจชั่วร้ายต่อน้องฉางชิงแบบนี้ ข้าสงสัยว่าพวกเขาอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับพวกอสูรด้วยซ้ำ เพราะการมาที่นี่ก็เพื่อลอบทำลายความสัมพันธ์ระหว่างนิกายเต๋าอี้และนิกายหลัวเซี่ยย่อมมีเป้าหมายที่ซ่อนเร้นอยู่แน่นอน!"

"ข้าขอร้องรองผู้อาวุโสใหญ่โปรดตรวจสอบเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วนและควรส่งพวกเขาเข้าคุกมืดเพื่อเตรียมสอบสวนอย่างเข้มงวด"

"อย่านะ! พวกเราถูกใส่ร้าย!"

ยิ่งซูเจี้ยนพูดก็ยิ่งเลยเถิดไปไกล ศิษย์นิกายหลัวเซี่ยถึงกับร้องขอความยุติธรรม พวกเขาไม่ใช่สายลับเผ่าอสูรและก็ไม่เคยคิดจะฆ่าเย่ฉางชิงด้วย