ตอนที่ 8: ช็อกทั้งเมือง! ปีศาจไฟหลอมเหลวคือสิ่งมีชีวิตซัมมอนระดับการเปลี่ยนแปลงครั้งที่ 6!?

บริเวณรอยต่อระหว่างทุ่งหญ้าชิงเฟิงกับป่าโหยหวน

เบื้องหลังเหล่ากองกำลังผู้ปลุกพลังจำนวนมหาศาล ที่ยืนอยู่คือสองบุคคลที่แข็งแกร่งและทรงอิทธิพลที่สุดของเมืองเจียงเฉิง

หนึ่งในนั้นสวมชุดเกราะรบ หน้าตาเป็นทรงเหลี่ยม หนวดเคราขาวโพลน ให้ความรู้สึกเหมือนแม่ทัพผ่านศึกมาอย่างโชกโชน

เขามีชื่อว่า เว่ยซิง ผู้บัญชาการสูงสุดของกองกำลังป้องกันเมืองเจียงเฉิง

ระดับพลังของเขาอยู่ในขั้น การเปลี่ยนแปลงครั้งที่ 3

ข้างกายเขาคือชายวัยกลางคนรูปร่างอวบเล็กน้อย

ระดับพลังการเปลี่ยนแปลงครั้งที่ 3 เช่นกัน

“ท่านเว่ย สถานการณ์ผู้บาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง?”

ชายอวบหอบเล็กน้อย เขาชื่อ หวังต้าฮ่าย เป็นอาชีพนักบวช หรือฮีลเลอร์ ท่าทางจึงไม่ดูอึดถึกทนเท่านักรบอย่างเว่ยซิง

ในฐานะผู้อำนวยการกรมการศึกษาและเจ้าเมืองของฐานเมืองเจียงเฉิง

เรื่องจำนวนผู้บาดเจ็บเป็นสิ่งที่เขาต้องกังวลที่สุด

เพราะมันกระทบต่อผลงานโดยตรงในช่วงการดำรงตำแหน่งของเขา

เว่ยซิงยังคงสีหน้าเคร่งเครียด แต่คำตอบทำให้เขาดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“ปีนี้ ผู้ปลุกพลังหน้าใหม่ยังไม่มีใครเข้าไปฝึกในป่าโหยหวน ส่วนใหญ่ยังอยู่ในทุ่งหญ้าชิงเฟิง”

“มีเพียงไม่กี่คนที่เดินลึกเข้าไป แล้วถูกมอนสเตอร์ที่ตื่นตระหนกเฉี่ยวชนเล็กน้อย ไม่ได้ถูกโจมตีตรงๆ บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ไม่มีรายใดเสียชีวิต”

หวังต้าฮ่ายถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

“ดี! ดีมาก อย่างน้อยก็ไม่มีเหตุร้ายแรงเกิดขึ้น”

“แล้วข้อมูลเกี่ยวกับมอนสเตอร์สเตอร์ล่ะ?”

สีหน้าเว่ยซิงกลับเคร่งเครียดขึ้นอีกครั้ง

“น่ากลัวมาก”

“จากการประเมินเบื้องต้น กำลังของมอนสเตอร์ทั้งสองตัวนั้นน่าจะอยู่ในระดับราว 100 ขึ้นไป หน่วยสอดแนมของเราที่ใช้สกิลระบุสถานะ… ไม่มีใครสามารถตรวจสอบได้สำเร็จ”

“โชคยังดีที่ทั้งสองตัวยังไม่มีพฤติกรรมโจมตีมนุษย์โดยตรง เหมือนพวกมันสนใจแค่ไล่สังหารมอนสเตอร์ระดับต่ำในป่าเท่านั้น”

“แต่ถ้าสถานการณ์บีบบังคับให้เราต้องฆ่ามันจะเป็นเรื่องลำบากมาก เพราะพวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตธาตุไฟ มีความต้านทานไฟสูง และสภาพร่างกายแบบธาตุแทบจะไม่รับดาเมจทางกายภาพเลย”

หยดเหงื่อเย็นๆ ไหลลงมาจากหน้าผากของหวังต้าฮ่าย

มอนสเตอร์ระดับ 100 ขึ้นไป แถมยังเป็นสิ่งมีชีวิตธาตุที่รับมือได้ยาก

เมืองระดับ 5 อย่างเมืองเจียงเฉิงจะรับมือได้อย่างไร!?

พื้นที่โดยรอบเมืองนี้เป็นโซนเก็บเลเวลที่เลเวลไม่เกิน 20

แล้วมอนสเตอร์ระดับนี้มาปรากฏที่นี่ได้อย่างไร!?

ในขณะที่ทั้งคู่ยังสนทนากันอยู่

ฝูงมอนสเตอร์ที่ถูกปีศาจไฟหลอมเหลวทั้งสองต้อนให้แตกฮือ ก็พุ่งทะลุเขตป่าโหยหวนเข้าสู่ทุ่งหญ้าชิงเฟิงแล้ว

กลุ่มผู้ปลุกพลังที่ผ่านการเตรียมพร้อมมาแล้ว ต่างชักอาวุธเตรียมรับมือฝูงมอนสเตอร์แตกตื่นเหล่านี้ก่อน

แต่ในขณะที่พวกเขากำลังจะจัดการกวางบางตัว ความผิดปกติอันน่าสยดสยองก็เกิดขึ้น!

ปีศาจไฟหลอมเหลวสองตัวที่เพิ่งออกมาจากป่า เห็นว่ามีมนุษย์กล้าฆ่าเหยื่อของมันก่อน

จึงคำรามด้วยเสียงลึกและน่ากลัว!

ร่างที่เต็มไปด้วยลาวาเดือดสั่นสะท้าน!

คำสั่งที่หลินอี่ให้ไว้คือให้มันฆ่ามอนสเตอร์ทั้งหมดเพื่อช่วยเขาเก็บเลเวล

แต่ตอนนี้เหยื่อถูกมนุษย์ชิงตัดหน้าไปก่อน

มันโกรธมาก!

ปีศาจไฟหลอมเหลวที่แต่เดิมไม่คิดโจมตีมนุษย์เลย กลับสะบัดแขนยักษ์ของมัน

พ่นลาวาเดือดลงใส่ผู้ปลุกพลังที่แย่งมอนสเตอร์ของมัน!

นี่คือสกิลโจมตีระยะไกล แมกมาพุ่ง!

แม้หวังต้าฮ่ายจะดูเป็นชายอ้วนเชื่องช้า

แต่ในฐานะพระระดับการเปลี่ยนแปลงครั้งที่ 3

ในมือเขาปรากฏแท่งคฑาเวทที่เปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์

เขาฟาดคฑาใส่อากาศ และโล่สีทองก็ปรากฏขึ้นปกป้องแนวหน้าของผู้ปลุกพลังทันที

ฟุ่บ!!!

ลาวาเดือดพุ่งชนโล่จนแทบละลายมันภายในเสี้ยววินาที

หวังต้าฮ่ายรีบร่ายเวทอีกครั้ง เติมโล่แสงศักดิ์สิทธิ์อีกชั้นทับลงไป

เขาช่วยชีวิตผู้ปลุกพลังหลายสิบคนเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด!

เหงื่อไหลท่วมตัวของหวังต้าฮ่าย

เพราะดาเมจนี้… ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย!

ดาเมจสูงมาก!

แถมยังเป็นสกิลกระจายพร้อมสถานะเผาไหม้ต่อเนื่อง

ถ้าโดนหมู่… คงตายยกแผงแน่!

ด้านข้าง เว่ยซิงกัดฟันแน่น

สถานการณ์ที่เขาไม่อยากเห็นที่สุด… เกิดขึ้นแล้วจริงๆ

เขาไม่กล้าคิดเลยว่า หากต้องฆ่าปีศาจไฟสองตัวนี้จริงๆ

เมืองเจียงเฉิงต้องจ่ายราคาหนักขนาดไหน!

ในตอนนั้นเอง เสียงชายชราอันทรงอำนาจก็ดังลงมาจากท้องฟ้า

“ทุกคนหยุด! ห้ามโจมตีฝูงมอนสเตอร์! และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง… ห้ามแตะต้องปีศาจไฟหลอมเหลวสองตัวนั้น!”

“จัดรูปขบวนใหม่!

ควบคุมทิศทางฝูงมอนสเตอร์ แล้วปล่อยให้ปีศาจไฟสองตัวนั้นฆ่าฝูงมอนสเตอร์เอง!”

ทันทีที่ได้ยินเสียงนี้ หวังต้าฮ่ายและเว่ยซิงก็ตาเป็นประกาย!

เขามาแล้ว!

ผู้แข็งแกร่งสูงสุดของเมืองเจียงเฉิง

จอมเวทผู้เป็นเสาหลัก

ประธานสหพันธ์ผู้ปลุกพลังของเมืองเจียงเฉิง

มหาจอมเวทการเปลี่ยนแปลงครั้งที่ 4 เจียงเซียน!

“ทุกคน ปฏิบัติตามคำสั่งของคุณเจียงทันที!” เว่ยซิงตะโกนสั่ง

เหล่าผู้ปลุกพลังรีบถอยออก ไม่กล้าแตะต้องมอนสเตอร์แม้แต่ตัวเดียว

เพียงต้อนพวกมันเข้าสู่ขอบเขตการล่าของปีศาจไฟหลอมเหลว

และไม่นาน มอนสเตอร์หลายพันตัวก็ถูกฆ่าทิ้งจนเกลี้ยงภายในเวลาเพียงสิบกว่านาทีโดยปีศาจไฟหลอมเหลวทั้งสอง

เมื่อพวกมันพอใจแล้วก็หันหลังกลับมุ่งหน้าเข้าป่าโหยหวนอย่างสงบ โดยไม่แยแสผู้ปลุกพลังจำนวนหลายร้อยคนเลยสักนิด

วิกฤตอันน่าสะพรึงนี้…

จบลงแล้ว

ทุกคนพากันหอบหายใจหนัก ราวกับได้เกิดใหม่อีกรอบ

“วันนี้เกือบตายแล้ว… เกือบไปจริงๆ…”

เจียงเซียนขี่ม้าเพกาซัสลงมาจากฟากฟ้า

จากนั้นเสียงขลุ่ยเบาๆ ดังขึ้น ก่อนที่สัตว์ขี่จะถูกเก็บกลับเข้าไปในช่องเก็บสัตว์ขี่

เขามองปีศาจไฟหลอมเหลวที่จากไปด้วยสายตานอบน้อมและตกตะลึง

เว่ยซิงถามทันที

“คุณเจียง… คุณรู้ใช่ไหมว่ามันคืออะไรกันแน่?”

ก่อนหน้านี้ตอนเจียงเซียนปรากฏตัว

เขาเรียกชื่อมอนสเตอร์ทั้งสองได้อย่างแม่นยำ

แถมยังรู้พฤติกรรมของมันอย่างทะลุปรุโปร่ง

เจียงเซียนพยักหน้า

“ทุกคนเข้าใจผิดกันหมด ปีศาจไฟหลอมเหลวสองตัวนั้นไม่ใช่มอนสเตอร์สเตอร์เลย”

“แต่เป็นสิ่งมีชีวิตซัมมอนของมหาจอมเวท!”

หวังต้าฮ่ายกับเว่ยซิงชะงักค้าง

เบิกตากว้าง

ซัมมอนของมหาจอมเวท…!?

หรือว่าพวกเขาเพิ่งเกือบไปมีเรื่องกับมหาปรมาจารย์เวทที่อย่างน้อยก็อยู่ในระดับการเปลี่ยนแปลงครั้งที่ 6 ขึ้นไป!?