บทที่ 84 น้ำยาเพลิงอัคคี!

บทที่ 84 น้ำยาเพลิงอัคคี!

“แผนที่หนังแกะแผ่นนี้ ข้าได้มาโดยบังเอิญ ได้ยินมาว่า เป็นของที่ปรมาจารย์อัคคี ยอดฝีมือผู้โด่งดังในอดีตของแคว้นเหลย ทิ้งเอาไว้” เซิ่งเสวี่ยฝูกล่าว

“ปรมาจารย์อัคคี?” ฉินเฉินได้ยินชื่อนี้ก็ตกใจ ที่เขาตกใจ ไม่ใช่เพราะปรมาจารย์อัคคีมีฝีมือร้ายกาจเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะปรมาจารย์อัคคี... คือผู้ฝึกกายา! ว่ากันว่า ปรมาจารย์อัคคีผู้นี้ อาศัยเพียงความแข็งแกร่งของร่างกาย ก็สามารถต้านทานการโจมตีของผู้ฝึกยุทธ์ที่ต่ำกว่าระดับปฐพีได้ทั้งหมด เปรียบเสมือนอาวุธที่มีชีวิต

“ปรมาจารย์อัคคีเป็นผู้ฝึกกายา ต่อให้ไม่มีน้ำยาหลอมกายาที่เจ้าต้องการ แต่ข้าเชื่อว่า เจ้าก็น่าจะได้อะไรกลับมาบ้างแหละ” เซิ่งเสวี่ยฝูยิ้ม

“นั่นสิขอรับ!” ฉินเฉินพยักหน้า การฝึกกายา เป็นวิถีที่ผลาญเงินทองและทรัพยากรมากที่สุด ปรมาจารย์อัคคีที่เป็นผู้ฝึกกายาที่มีชื่อเสียง ของที่เขาทิ้งไว้ ย่อมต้องมีประโยชน์กับฉินเฉินไม่มากก็น้อย

“งั้นเจ้าลองไปดูสิ เผื่อจะเจอวาสนาอะไรดีๆ” เซิ่งเสวี่ยฝูยื่นแผนที่หนังแกะให้ฉินเฉิน

“ขอบคุณขอรับพี่สาวเสวี่ยฝู!” ฉินเฉินดีใจมาก

“ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก ปรมาจารย์อัคคีเป็นผู้ฝึกกายา ของที่เขาทิ้งไว้ ไร้ประโยชน์สำหรับข้าโดยสิ้นเชิง” เซิ่งเสวี่ยฝูส่ายหน้า

“ยังไงก็ต้องขอบคุณพี่สาวเสวี่ยฝูอยู่ดีขอรับ” ฉินเฉินยิ้ม

“ถ้ามีอะไรให้ช่วย ก็บอกข้าได้เลยนะ” เซิ่งเสวี่ยฝูกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“แน่นอนขอรับ” ฉินเฉินพยักหน้า

รับแผนที่หนังแกะจากเซิ่งเสวี่ยฝูมา ฉินเฉินก็พิจารณาอย่างละเอียด “ดูจากภูมิประเทศ น่าจะอยู่ในเทือกเขาแสนยอด” ฉินเฉินเลิกคิ้ว เขาไม่รอช้า มุ่งหน้าตรงไปยังเทือกเขาแสนยอดทันที

...

ฉินเฉินตามหาตำแหน่งตามที่ระบุในแผนที่หนังแกะ ในที่สุด ตอนเที่ยงวันของวันรุ่งขึ้น ฉินเฉินก็เจอสถานที่ที่ระบุไว้ในแผนที่ ฉินเฉินส่งพลังจิตออกไปสำรวจทันที ตอนนี้ พลังจิตของฉินเฉินเพิ่มขึ้น ทำให้รัศมีในการตรวจจับขยายจากสองกิโลเมตรเป็นสองกิโลเมตรครึ่ง เพียงแค่กวาดพลังจิตผ่านไป ฉินเฉินก็เห็นถ้ำที่ซ่อนตัวอยู่อย่างมิดชิด ถ้ำแห่งนี้ดูเหมือนจะไม่มีใครมาเยือนเป็นเวลานานแล้ว ปากถ้ำเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำและพืชพรรณปกคลุมจนมิดชิด ถ้าเป็นคนทั่วไป หากไม่สังเกตดีๆ ก็คงมองไม่ออกว่าตรงนี้มีถ้ำอยู่

“เอ๊ะ?” ฉินเฉินหรี่ตาลง ทันใดนั้น พลังจิตของเขาก็ล็อกเป้าไปที่พุ่มไม้หน้าปากถ้ำ

“ถ้าไม่มีพลังจิต ข้าคงมองไม่เห็นแน่!” ฉินเฉินประหลาดใจ ในดงพืชพรรณเหล่านั้น มีสัตว์อสูรที่ฉินเฉินคุ้นเคยเป็นอย่างดีซ่อนตัวอยู่... งูปีศาจล่องหน! ตอนนี้ฉินเฉินมีพรสวรรค์การล่องหนเหมือนกัน บวกกับพลังจิตที่คอยตรวจจับ เขาจึงสามารถค้นพบงูปีศาจล่องหนที่กำลังล่องหนอยู่ครึ่งๆ กลางๆ ตัวนี้ได้ โชคดีที่มันล่องหนแค่ครึ่งเดียว ถ้าล่องหนสมบูรณ์แบบ ฉินเฉินอาจจะโดนมันลอบโจมตีเข้าให้แล้วก็ได้

“งูปีศาจล่องหนขั้นรวมปราณ ระดับหนึ่ง!”

ฟึ่บ! ฉินเฉินใช้ 《ย่างก้าวเคลื่อนย้าย》 พุ่งตัวออกไป พร้อมกับชักดาบมารโลหิตออกมา

“เพลงดาบสายฟ้า กระบวนท่าที่สอง สายฟ้าฟาดนภา!” ฉินเฉินฟันดาบฉับ ดาบนี้ รวดเร็วถึงขีดสุด และกระบวนท่าที่สองนี้ ก็ไม่ใช่แค่ขั้นเล็กอีกต่อไป แต่เป็น ขั้นสมบูรณ์แบบ! หลังจาก 《เคล็ดกลืนเทวะรู้แจ้ง》 เลื่อนระดับเป็นขั้นที่สอง พรสวรรค์ในการเรียนรู้ของฉินเฉินก็เพิ่มขึ้นมหาศาล ทำให้เขาสามารถฝึกกระบวนท่านี้จนบรรลุขั้นสมบูรณ์แบบได้ในเวลาอันสั้น

ฉัวะ! ดาบเดียวฟันขาด งูปีศาจล่องหนยังไม่ทันรู้ตัว ก็ถูกฉินเฉินสังหารสิ้นชีพ

“อ่อนหัด” ตอนนี้ สำหรับฉินเฉินแล้ว การจัดการสัตว์อสูรขั้นรวมปราณ ระดับหนึ่ง เป็นเรื่องง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ แทบจะฆ่าได้ในดาบเดียว

ฉินเฉินผ่าร่างงูปีศาจล่องหนดู แต่สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังคิอ เขาไม่เจอผลึกสัตว์อสูร “ดวงซวยชะมัด” ฉินเฉินเบ้ปาก แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เดินตรงเข้าไปในถ้ำลึกลับนั้นทันที

ทันทีที่ก้าวเข้าถ้ำ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือ ความร้อนระอุจนแทบหายใจไม่ออก ราวกับว่าถ้ำนี้ตั้งอยู่บนปากปล่องภูเขาไฟ อากาศร้อนอบอ้าวจนน่าอึดอัด ภายนอกถ้ำยังมีพืชพรรณเขียวขจีปกคลุม แต่ภายในถ้ำ กลับแห้งแล้งไร้สิ่งมีชีวิต ไม่เห็นแม้แต่ต้นหญ้าสักต้น

“นั่นมัน!” ทันใดนั้น ดวงตาของฉินเฉินก็เบิกกว้าง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา คือสระน้ำขนาดใหญ่ และที่สำคัญที่สุดคือ ในสระน้ำนั้น เต็มไปด้วยของเหลวสีแดงเพลิงที่ไหลเวียนราวกับลาวา

“น้ำยาเพลิงอัคคี! เต็มสระเลย!” ดวงตาของฉินเฉินระเบิดความยินดีอย่างบ้าคลั่ง น้ำยาเพลิงอัคคี คือน้ำยาหลอมกายาชนิดหนึ่ง ในบรรดาน้ำยาหลอมกายาทั้งหมด น้ำยาเพลิงอัคคีจัดอยู่ในระดับหนึ่ง แต่ทว่า ถึงจะเป็นแค่ระดับหนึ่ง แต่น้ำยาเพลิงอัคคีก็ล้ำค่ามาก อย่าว่าแต่ทั้งสระเลย แค่ถ้วยเล็กๆ ก็ต้องใช้เงินหลายหมื่นเหรียญทองถึงจะซื้อได้ น้ำยาเพลิงอัคคีเต็มสระขนาดนี้ อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีมูลค่าเป็นล้านเหรียญทอง!

“พี่สาวเสวี่ยฝูมอบวาสนาครั้งใหญ่ให้ข้าจริงๆ!” ดวงตาของฉินเฉินร้อนแรงดุจเปลวไฟ เขานึกภาพออกเลยว่า ถ้าเขาดูดซับน้ำยาเพลิงอัคคีทั้งสระนี้จนหมด ร่างกายของเขาจะแข็งแกร่งขึ้นขนาดไหน

“นั่นคือ... ปรมาจารย์อัคคีงั้นหรือ?” ทันใดนั้น สายตาของฉินเฉินก็ไปสะดุดเข้ากับโครงกระดูกสีทองอร่ามที่อยู่กลางสระน้ำ แม้จะถูกน้ำยาเพลิงอัคคีกัดกร่อนมาอย่างยาวนาน แต่โครงกระดูกสีทองนี้ก็ยังคงสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน นี่คือความน่าสะพรึงกลัวของผู้ฝึกกายา แม้ตายไปแล้ว แต่กระดูกก็ยังคงแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ไม่เน่าเปื่อยผุพัง

“ท่านอาวุโส ผู้น้อยมิได้เจตนาล่วงเกิน โปรดอภัยด้วย” ฉินเฉินโค้งคำนับโครงกระดูกของปรมาจารย์อัคคีด้วยความเคารพ จากนั้น ฉินเฉินใช้พลังจิตยกโครงกระดูกของปรมาจารย์อัคคีขึ้นมาจากสระน้ำยาเพลิงอัคคี

“ขอให้ท่านไปสู่สุคติ” ฉินเฉินขุดหลุมใหญ่ แล้วฝังโครงกระดูกของปรมาจารย์อัคคีลงไปในดิน

หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ ฉินเฉินก็หันกลับมามองสระน้ำยาเพลิงอัคคีอีกครั้ง ตูม! โดยไม่ลังเล ฉินเฉินกระโดดลงไปในสระน้ำยาทันที

ทันใดนั้น ความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส ก็ถาโถมเข้าใส่ร่างของเขาราวกับพายุคลั่ง! ฉินเฉินรีบโคจรพลัง 《วิชาเทพมารหลอมกายา》 ใช้น้ำยาเพลิงอัคคีเหล่านี้ มาขัดเกลาผิวหนังของตน

“อ๊ากกก!” ฉินเฉินร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เจ็บปวด! เจ็บปวดจนบรรยายไม่ถูก! ราวกับมีมดนับหมื่นตัวมารุมกัดกินหัวใจ!

ฉินเฉินกัดฟันแน่น เหงื่อกาฬไหลพราก แทบจะหมดสติไป ตัวสั่นเทิ้ม เส้นเลือดปูดโปน ตอนนี้เขาเจ็บจนพูดไม่ออกแล้ว

“อดทนไว้! ข้าต้องทนให้ได้!” ดวงตาของฉินเฉินแดงก่ำด้วยเลือด ดูเหมือนจะทนไม่ไหวแล้ว

“อ๊ากกก!” ฉินเฉินคำรามก้องฟ้า ทั่วร่างโชกไปด้วยเลือด “ลู่เทียนเสวี่ย, ลู่เจิ้นหนาน... เพื่อชำระหนี้เลือดนี้ ข้าต้องอดทนให้ได้!”

ในผลึกกลืนเทวะ แม่นางน้อยมองดูฉินเฉินที่มีสีหน้าเด็ดเดี่ยว ก็อดตกใจไม่ได้ นางนึกภาพออกเลยว่า ตอนนี้ฉินเฉินกำลังเผชิญกับความเจ็บปวดทรมานขนาดไหน

โพละ! ทันใดนั้น ผิวหนังของฉินเฉินก็ปริแตก เลือดสาดกระเซ็น ร่างกายเละเทะจนจำเค้าเดิมไม่ได้

(จบบท)