บทที่ 74 ผลของการกระทำ!

บทที่ 74 ผลของการกระทำ!

สัมผัสได้ถึงพลังจิตที่กดดันเข้ามาจากถานหยาง มุมปากของฉินเฉินก็ยกขึ้นเล็กน้อย

“ข้าบอกแล้วไง ข้างนอกข้าตบเจ้าได้ อยู่ที่นี่... ข้าก็ทำได้เหมือนกัน!”

สิ้นคำของฉินเฉิน พลังจิตอันน่าสะพรึงกลัวก็พวยพุ่งออกมาจากทะเลจิตของเขา ก่อนจะกระแทกเข้าใส่ถานหยางอย่างรุนแรง

“อะไรนะ?” สัมผัสได้ถึงพลังจิตที่ถาโถมเข้ามา ถานหยางหน้าถอดสี เขารีบต้านทาน แต่ก็ไร้ผลโดยสิ้นเชิง

อั๊ก! แรงกระแทกมหาศาลทำให้ถานหยางกระอักเลือดออกมา หน้าซีดเผือดลงทันตา

ไม่ใช่แค่ถานหยาง แม้แต่ผู้ใช้พลังจิตคนอื่นๆ ที่อยู่บนชั้นหก ต่างก็หน้าเปลี่ยนสีไปตามๆ กัน เห็นได้ชัดว่า พวกเขาคาดไม่ถึงว่า แม้จะต้องต้านทานแรงกดดันของหอคอยจิต ฉินเฉินก็ยังมีพลังจิตเหลือเฟือขนาดนี้ แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้คือ ฉินเฉินใช้พลังจิตเพียงเล็กน้อยในการต้านทานแรงกดดันชั้นหกเท่านั้น

“เจ้า... ทำไมเจ้าถึงมีพลังจิตแข็งแกร่งขนาดนี้!” แววตาของถานหยางเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาไม่คิดฝันเลยว่า พลังจิตของฉินเฉินจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ เพราะในหอคอยจิต พลังจิตส่วนใหญ่ต้องถูกแบ่งไปใช้ต้านทานแรงกดดัน ในสถานการณ์เช่นนี้ การยังมีพลังจิตเหลือเฟือขนาดนี้ ถือว่าน่าตกใจมาก

“เจ้ายังรู้น้อยไป!” ฉินเฉินแค่นหัวเราะ สัมผัสได้ถึงความเย้ยหยันในน้ำเสียงของฉินเฉิน ถานหยางก็หน้ามืดครึ้ม

พูดจบ พลังจิตอันทรงพลังอีกระลอก ก็กดดันเข้าใส่ถานหยางอีกครั้ง

“เจ้าจะทำอะไร?” สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล ถานหยางเริ่มหวาดกลัว

“ทำอะไร? ข้ากับเจ้าไม่มีความแค้นต่อกัน แต่เจ้ากลับท้าทายข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดว่าข้าฉินเฉินรังแกได้ง่ายๆ งั้นหรือ?” ฉินเฉินหัวเราะเย็น พลังจิตกดทับลงไปที่ร่างของถานหยางอย่างหนักหน่วง

อ๊าก! ถานหยางร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด กระอักเลือดออกมาอีกกองโต หน้าซีดขาวราวกับคนตาย

“ฟู่เหวิน, เฉาไท่, สือเซียง ถ้าพวกเจ้าสามคนช่วยข้าจับตัวฉินเฉิน ข้าจะให้หยาดน้ำทิพย์จิตวิญญาณพวกเจ้าคนละหนึ่งหยด!” ถานหยางโกรธแค้นแต่ทำอะไรไม่ได้ จึงหันไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่น

ตอนแรก ฟู่เหวินและอีกสองคนไม่อยากยุ่ง แต่พอได้ยินข้อเสนอของถานหยาง พวกเขาก็ตาลุกวาวทันที คนละหนึ่งหยด! ค่าตอบแทนช่างงดงาม!

เวลานี้ สีหน้าของฉินเฉินกลับดูน่าสนใจขึ้นมาทันที “คนละหนึ่งหยด? แสดงว่าเจ้ามีหยาดน้ำทิพย์จิตวิญญาณเยอะสินะ?” พูดถึงตรงนี้ ดวงตาของฉินเฉินก็เป็นประกาย แม้เขาจะยังไม่เคยดูดซับหยาดน้ำทิพย์จิตวิญญาณ แต่เขาก็รู้ถึงความล้ำค่าของมันดี ของแบบนี้ ยิ่งเยอะยิ่งดี ตอนแรกฉินเฉินคิดว่าจะได้จากถานหยางแค่หยดเดียว แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่นั้นแล้ว

“จะยอมจำนนดีๆ หรือจะให้พวกเราลงมือ?” ฟู่เหวินและพรรคพวกเดินเข้ามาหาฉินเฉินด้วยสายตาคุกคาม

“เจ้าแน่ใจนะ ว่าจะใช้หยาดน้ำทิพย์จิตวิญญาณสามหยด จ้างพวกเขามาจัดการข้า?” เผชิญหน้ากับคำขู่ของทั้งสามคน ฉินเฉินกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน หันไปถามถานหยางแทน

ได้ยินคำพูดของฉินเฉิน ทั้งสามคนก็โกรธจัด ผู้ใช้พลังจิตถือเป็นตัวตนที่สูงส่ง การถูกฉินเฉินเมินเฉยเช่นนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกโกรธมาก

“จัดการเจ้า แค่พวกเราสามคน ก็เหลือเฟือแล้ว!” สือเซียงแค่นหัวเราะ จากนั้น เขาก็ใช้พลังจิตโจมตีใส่ฉินเฉินทันที ฟู่เหวินและเฉาไท่เห็นดังนั้น ก็ไม่ลังเลที่จะลงมือตาม

ตูม! ตูม! ตูม! ทันใดนั้น พลังจิตสามสายก็พุ่งเข้าใส่ฉินเฉิน

เห็นดังนั้น ฉินเฉินจึงถอนพลังจิตที่กดดันถานหยางกลับมา ถานหยางรู้สึกโล่งอก รีบสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่

“ในเมื่อพวกเจ้าสามคนอยากแส่หาเรื่อง ก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายแล้วกัน!” พลังจิตของพวกเขาสามคน พอๆ กับถานหยาง สู้ตัวต่อตัวย่อมสู้ฉินเฉินไม่ได้ แต่ถ้ารวมพลังกัน อานุภาพก็จะเพิ่มขึ้นมหาศาล แต่ทว่า แม้ต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีพร้อมกันจากทั้งสามคน ฉินเฉินก็ยังไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย

“เจตจำนงเข็มพิฆาต... สำแดงเดช!” ฉินเฉินคำรามต่ำ ทันใดนั้น เข็มสีแดงจางๆ ก็ก่อตัวขึ้นจากพลังจิต จากนั้น มันพุ่งเข้าทะลวงพลังจิตของทั้งสามคนอย่างดุดัน

ตูม! การโจมตีทางพลังจิตของฟู่เหวินและพวก ถูกเจตจำนงเข็มพิฆาตทำลายลงอย่างง่ายดาย ไม่เพียงแค่นั้น เจตจำนงเข็มพิฆาตยังพุ่งเข้าใส่ฟู่เหวิน จนร่างของเขากระเด็นไปกระแทกผนังหอคอย

อั๊ก! ฟู่เหวินหน้าตาบิดเบี้ยว ล้มคว่ำหน้า กระอักเลือดออกมา หน้าซีดเผือด

“เจตจำนงแห่งจิต! เจ้าเข้าถึงเจตจำนงแห่งจิตแล้ว!” เห็นฉากนี้ แววตาของถานหยางฉายแววหวาดกลัว ฟู่เหวินและพวกยิ่งหน้าซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนก ตอนนี้พวกเขาถึงรู้ซึ้งถึงความแตกต่างระหว่างพวกเขากับฉินเฉิน ในหอคอยจิต ระดับพลังจิตจะถูกกดดัน แต่... เจตจำนงแห่งจิตนั้น ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ! ในที่แห่งนี้ การมีหรือไม่มีเจตจำนงแห่งจิต สร้างความแตกต่างอย่างมหาศาล! นี่คือเหตุผลที่แม้ฟู่เหวินและพวกจะร่วมมือกัน ก็ยังพ่ายแพ้ให้กับฉินเฉินอย่างราบคาบ

“พวกเจ้าสามคน จ่ายมาคนละหยด ไม่มากไปใช่ไหม?” ฉินเฉินยิ้มตาหยีมองฟู่เหวินและพวกที่กำลังตกตะลึง

ฟู่เหวินและพวกหน้ามืดครึ้ม พวกเขาอดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่ถานหยางด้วยความแค้นเคือง ชัดเจนว่า ถ้าไม่ใช่เพราะถานหยาง พวกเขาคงไม่ต้องมาซวยแบบนี้ ทั้งสามคนรู้สึกเสียดายแทบตาย แต่... พวกเขาไม่มีทางเลือก จำใจต้องล้วงขวดหยกบรรจุหยาดน้ำทิพย์จิตวิญญาณออกมาส่งให้ฉินเฉินอย่างอาลัยอาวรณ์

ฉินเฉินรับมาเก็บใส่ผลึกกลืนเทวะอย่างมีความสุข จากนั้น สายตาของฉินเฉินก็หันกลับมาที่ถานหยาง ไม่รู้ทำไม พอถูกสายตาคู่นั้นจ้องมอง ถานหยางก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

“เจ้าคิดว่า... ตัวเจ้ามีค่าเท่าไหร่?” ฉินเฉินยิ้ม

ถานหยางรู้ดี เขาหมดปัญญาต่อกรกับฉินเฉินแล้วจริงๆ ทั้งชั้นหกมีคนอยู่ห้าคน อีกสี่คนโดนฉินเฉินจัดการเรียบ เขาจะไปทำอะไรได้ ดังนั้น ตอนนี้เขาทำได้แค่ยอมจำนน

“สามหยด!” ถานหยางกัดฟันตอบ คำพูดนี้แทบจะลอดออกมาจากไรฟัน เห็นได้ชัดว่า ถ้าไม่จนตรอกจริงๆ เขาคงไม่ยอมควักเนื้อตัวเองขนาดนี้แน่

“เจ้าคิดว่า... ตัวเจ้ามีค่าแค่สามหยดเองหรือ?” ฉินเฉินแม้จะไม่รู้ว่าถานหยางมีหยาดน้ำทิพย์จิตวิญญาณอยู่เท่าไหร่ แต่เขารู้สึกว่า ถานหยางน่าจะมีมากกว่าสามหยด ไม่อย่างนั้น คงไม่ใจป้ำจ้างฟู่เหวินและพวกด้วยค่าจ้างคนละหนึ่งหยดหรอก

“แล้วเจ้าต้องการเท่าไหร่?” แค่สามหยด ถานหยางก็ปวดใจจะแย่อยู่แล้ว แถม เมื่อกี้ที่จ้างฟู่เหวินและพวก เขายังติดหนี้สัญญาไว้อีกคนละหยด ให้ฉินเฉินไปสามหยด เขาไม่รู้จะเอาที่ไหนไปจ่ายให้ฟู่เหวินและพวกแล้ว ไม่นึกว่าฉินเฉินจะยังไม่พอใจ เรื่องนี้ทำให้ถานหยางโกรธจัด

“หือ?” ได้ยินเสียงตะคอกของถานหยาง ฉินเฉินก็แค่นเสียงในลำคอ พร้อมกันนั้น พลังจิตอันทรงพลัง ก็กดทับลงไปที่ตัวถานหยางอีกครั้ง ถานหยางตัวเกร็ง สีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด

“ห้าหยด!”

(จบบท)