บทที่ 44 หยวนโจว!

บทที่ 44 หยวนโจว!

ไม่นานนัก ข่าวที่ฉินเฉินซ้อมหยวนอิงจนน่วม ก็แพร่สะพัดไปทั่วสำนักอัสนีฟ้า

ครั้งที่แล้ว ในการทดสอบศิษย์ใหม่ ฉินเฉินปล้นศิษย์รุ่นพี่หกคน และเอาชนะจูเฟยเฉิง แต่ครั้งนี้ เขาจัดการหยวนอิง หนึ่งในสามราชันย์แห่งหอเจี่ย ข่าวนี้น่าตกใจยิ่งกว่าครั้งก่อนเสียอีก ถึงขนาดมีหลายคนเอาฉินเฉินไปเปรียบเทียบกับโม่เทียนหรัน อัจฉริยะอันดับหนึ่งของสำนักอัสนีฟ้า โดยเชื่อว่าพรสวรรค์ของฉินเฉิน ไม่ได้ด้อยไปกว่าโม่เทียนหรันเลย

“ฉินเฉิน!!!” ภายในห้อง หยวนอิงอาละวาดทำลายข้าวของจนพังยับเยิน เพื่อระบายความโกรธแค้นในใจ ขายขี้หน้า! เขาเสียหน้าจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ถึงขนาดมีข่าวลือว่า เขาหยวนอิง ไม่คู่ควรกับตำแหน่งสามราชันย์แห่งหอเจี่ย และทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นเพราะฉินเฉิน ทำให้หยวนอิงเกลียดชังฉินเฉินเข้ากระดูกดำ

“ถึงแผนจะล้มเหลว” “แต่พี่เจี๋ยก็ไม่ได้บอกว่าข้าต้องลงมือเองนี่นา” “ดังนั้น ข้ายังมีโอกาส” แววตาของหยวนอิงฉายแววอำมหิต จากนั้น หยวนอิงก็ออกจากสำนักอัสนีฟ้า

หอประลองยุทธ์แคว้นเหลย ห้องรับรองวีไอพี

ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปีกว่านั่งอยู่ที่นั่น จิบชาพลางชมการต่อสู้บนเวทีด้านล่างอย่างสบายอารมณ์ ข้างๆ เขายังมีคนอีกสองคนนั่งอยู่ด้วย

“ท่านพ่อ!” ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น คือหยวนอิงนั่นเอง

“มีอะไรหรือ?” หยวนโจวเลิกคิ้ว มองหน้าหยวนอิง จากนั้น หยวนอิงก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หยวนโจวฟัง

“ศิษย์ระดับหกคนเดียว เจ้ายังแพ้มาอีกหรือ?” หยวนโจวประหลาดใจ

“ท่านพ่อ เรื่องนี้จะยอมจบง่ายๆ ไม่ได้นะขอรับ” แววตาของหยวนอิงเต็มไปด้วยความแค้น

“แน่นอน จะยอมจบง่ายๆ ได้ยังไง กล้ารังแกลูกชายของข้าหยวนโจว เบื่อชีวิตแล้วรึไง!” หยวนโจวแค่นเสียงเย็น

“พี่หยวน จัดการเด็กเมื่อวานซืนคนเดียว ไม่ต้องถึงมือพี่หรอกขอรับ พี่เป็นถึงราชันย์นักสู้แห่งหอประลองเชียวนะ” “ขืนพี่ต้องลงมือเองเพื่อจัดการเด็กคนเดียว มันจะเสียเกียรติเอานะขอรับ” ชายร่างใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น

ใช่แล้ว สาเหตุที่หยวนโจวได้นั่งในห้องวีไอพี ก็เพราะเขาคือ ราชันย์นักสู้ แห่งหอประลองยุทธ์แคว้นเหลย คนที่จะได้ฉายาราชันย์นักสู้ อย่างน้อยต้องชนะติดต่อกันยี่สิบรอบ แต่หยวนโจว ชนะติดต่อกันถึงสามสิบรอบ ดังนั้น แม้แต่ในหมู่ราชันย์นักสู้ด้วยกัน หยวนโจวก็ถือว่าเป็นรุ่นเก๋า

“งั้นฝากเจ้าจัดการด้วยแล้วกัน!” หยวนโจวพยักหน้า

“ถ้ามันหมกตัวอยู่ในสำนักอัสนีฟ้า ข้าคงทำอะไรไม่ได้” “แต่ข้าเชื่อว่า มันคงไม่อยู่แต่ในสำนักตลอดไปหรอกใช่ไหม?” “ทันทีที่มันก้าวขาออกจากสำนัก วันตายของมันก็มาถึง” หนิวเฉิง แววตาวาวโรจน์

“พูดแบบนี้ เจ้าคิดจะไปเฝ้าหน้าประตูสำนักเลยหรือ?” หม่าเสวียนฮ่าว ที่นั่งอยู่อีกข้างถาม

“นั่นเป็นวิธีที่ดีที่สุด” หนิวเฉิงพยักหน้า

“วางใจเถอะหลานหยวนอิง อาลุงคนนี้จะระบายแค้นให้เจ้าเอง” หนิวเฉิงหันไปบอกหยวนอิง

“ขอบคุณขอรับท่านอาหนิว” หยวนอิงพยักหน้า

“ฉินเฉิน คราวนี้ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้าจะรอดยังไง!” ในแววตาของหยวนอิงฉายแววสะใจ

...

หลายวันต่อมา สำนักอัสนีฟ้า, หอศักดิ์สิทธิ์

หลายวันมานี้ ฉินเฉินเอาแต่ฝึกฝนพลังจิต ผ่านการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง พลังจิตของฉินเฉินก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว

“การประลองสี่หอกำลังจะเริ่มแล้ว!” “ข้าต้องเร่งเพิ่มระดับพลังให้มากกว่านี้” ฉินเฉินคิดในใจ

“พรุ่งนี้ ไปหอประลองยุทธ์แคว้นเหลย!” ฉินเฉินตั้งเป้าหมาย ระดับพลังขั้นกายา ระดับหกเสถียรแล้ว ถึงเวลาทะลวงสู่ระดับเจ็ดเสียที

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉินเฉินเดินออกจากสำนักอัสนีฟ้า

“หือ?” ทันทีที่ฉินเฉินก้าวพ้นประตูสำนัก หนิวเฉิงที่ยืนสังเกตการณ์อยู่บนชั้นดาดฟ้าของโรงเตี๊ยมใกล้ๆ ก็ตาลุกวาว เขาเคยเห็นรูปวาดของฉินเฉินมาก่อน ดังนั้นจึงจำได้ทันที

“ออกมาแล้วสินะ!” หนิวเฉิงถูมือไปมา

ฉินเฉินเดินออกจากสำนัก หาตรอกลับตาคน แล้วสวมหน้ากาก หนิวเฉิงที่อยู่บนที่สูง เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในสายตา

“หน้ากากนั่น...” หนิวเฉิงเข้าออกหอประลองเป็นประจำ เขาจึงรู้สึกคุ้นตากับหน้ากากอันนี้มาก

“เฉินฉิน!” จู่ๆ หนิวเฉิงก็นึกออก

“เฉินฉิน คือฉินเฉิน... ร้ายกาจนักเจ้าเด็กนี่ ซ่อนเขี้ยวเล็บได้แนบเนียนจริงๆ ถึงกับกล้าไปลงประลองเป็นตาย” หนิวเฉิงประหลาดใจ วันนั้น ฉินเฉินสู้สามรอบ ชนะรวดสามรอบ สร้างความฮือฮาไปทั่วหอประลอง ถ้าเป็นคนอื่น หนิวเฉิงอาจจะลืมไปแล้ว แต่กับฉินเฉิน เขายังจำได้แม่น เพราะผลงานวันนั้นมันโดดเด่นเกินไป

“ดูท่า เจ้าหมอนี่กำลังจะไปหอประลองสินะ!” หนิวเฉิงคิดในใจ

“ถ้าอย่างนั้น ข้าก็สามารถฆ่ามันบนเวทีประลองได้เลยสิ!” หนิวเฉิงดีใจ แบบนี้ก็เข้าทาง ไม่ต้องทิ้งร่องรอยให้สาวถึงตัวได้ด้วย

เมื่อสวมหน้ากากเสร็จ ฉินเฉินก็มุ่งหน้าตรงไปยังหอประลอง “คุณชายเฉินฉิน” เมื่อถึงหอประลอง พนักงานคนเดิมก็รีบเข้ามาต้อนรับ ฉินเฉินพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปในห้องรับรอง

“นี่คือหินปราณหนึ่งร้อยก้อน เป็นของเดิมพัน” “และครั้งนี้ ก็เหมือนครั้งที่แล้ว” ฉินเฉินไม่อ้อมค้อม กล่าวเข้าประเด็น เดิมทีมีร้อยห้าสิบก้อน แต่ช่วงฝึกวิชาหลายวันที่ผ่านมา เขาใช้ไปห้าสิบก้อนเพื่อฟื้นฟูพลังเทพ

“ได้ขอรับ” พนักงานรีบรับคำ

ห้องรับรองวีไอพี

“พี่หยวน” หนิวเฉิงเดินเข้ามา

“เอ้า? ทำไมกลับมาแล้วล่ะ?” เห็นหนิวเฉิงกลับมา หม่าเสวียนฮ่าวก็แปลกใจ

“ข้าไปเจอความลับบางอย่างมา” หนิวเฉิงกล่าว

“ความลับอะไร?” หยวนโจวถามด้วยความสงสัย

“เจ้าเด็กนั่น คือเฉินฉิน!” หนิวเฉิงตอบ

“เฉินฉิน? เจ้าหมายถึง เฉินฉินที่ชนะรวดสามรอบคนนั้นน่ะหรือ?” หยวนโจวยังงงๆ แต่หม่าเสวียนฮ่าวตกใจหน้าตื่น

“ใช่แล้ว” หนิวเฉิงพยักหน้า “และตอนนี้ เขาน่าจะกำลังรอคู่ต่อสู้อยู่”

“โอกาสทอง!” หม่าเสวียนฮ่าวตบโต๊ะฉาดใหญ่

“หนิวเฉิง ไปตามผู้ดูแล ผู่หง มาพบข้าหน่อย” หยวนโจวสั่ง

“ได้เลย” หนิวเฉิงรับคำ

“ท่านราชันย์หยวน!” ผู่หงเดินเข้ามาในห้อง ทำความเคารพหยวนโจวทันที

“ผู่หง ข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วยหน่อย” หยวนโจวกล่าว

“เรื่องอะไรหรือขอรับ? ถ้าข้าผู่หงช่วยได้ ข้ายินดีช่วยเต็มที่” ผู่หงรับคำแข็งขัน

“ข้าต้องการให้เจ้า จัดให้หนิวเฉิง เป็นคู่ต่อสู้ของเฉินฉิน” หยวนโจวไม่อ้อมค้อม

“เฉินฉิน?” ผู่หงชะงัก “แต่หนิวเฉิงอยู่ระดับเจ็ดนะขอรับ เท่าที่ข้ารู้ เฉินฉินอยู่แค่ระดับห้า ช่องว่างมันกว้างเกินไป” ผู่หงแย้ง

“ไม่ ตอนนี้มันทะลวงขั้นแล้ว เป็นระดับหก” หยวนโจวแก้

“แต่ถึงจะเป็นระดับหก หนิวเฉิงก็ยังเป็นระดับเจ็ดอยู่ดี ก็ยังห่างกันหนึ่งขั้น” ผู่หงยังลังเล การประลองเป็นตาย โดยปกติจะจัดให้คู่ต่อสู้มีระดับพลังเท่ากัน ไม่มีใครโง่ไปสู้ข้ามรุ่นหรอก

“ถ้าเจ้าไม่บอก แล้วเฉินฉินจะรู้ได้ไงว่าหนิวเฉิงอยู่ระดับเจ็ด?” หยวนโจวเริ่มหงุดหงิด

“แต่ว่า...” ผู่หงยังอึกอัก

“ไม่มีแต่ ถ้าเจ้าทำไม่ได้ ข้าจะไปหาคนอื่น” หยวนโจวเสียงแข็ง

“อย่าเพิ่งขอรับ!” ผู่หงรีบห้าม “ข้าจะรีบไปแจ้งเฉินฉินเดี๋ยวนี้เลย” พูดจบ ผู่หงก็รีบวิ่งแจ้นออกจากห้องไป

(จบบท)