บทที่ 27 พรสวรรค์ล่องหน!

บทที่ 27 พรสวรรค์ล่องหน!

“ชีพจรเทพตื่นขึ้นมาตั้งสองเส้น!” ฉินเฉินดีใจจนเนื้อเต้น จากเดิมที่มีอยู่หนึ่ง ตอนนี้กลายเป็นสามแล้ว

“แต่กว่าจะทะลวงสู่ขั้นกายา ระดับสี่ได้ ต้องใช้หินปราณไปตั้งสิบแปดก้อน!” ฉินเฉินมองหินปราณที่เหลืออยู่เพียงสิบหกก้อนด้วยความปวดใจ อัตราการเผาผลาญทรัพยากรช่างน่าตกใจ มากกว่าคนทั่วไปหลายเท่า หรืออาจจะหลายสิบเท่าด้วยซ้ำ

“ระดับพลังเพิ่มขึ้นแล้ว ต่อไปก็คือ... ผลึกสัตว์อสูร!” ฉินเฉินเบนสายตาไปที่กองผลึกสัตว์อสูร

ตอนนี้ ชีพจรเทพของเขายังไร้ระดับ ดังนั้น เขาจึงยังใช้ความสามารถ 【การตื่นรู้ของชีพจรเทพ】 ไม่ได้ แต่ว่า ด้วยผลึกสัตว์อสูรที่มีอยู่มากมายขนาดนี้ แค่กลืนกินเข้าไปสักเม็ด ชีพจรเทพของเขาก็จะมีระดับขึ้นมาทันที เมื่อถึงตอนนั้น เขาก็จะสามารถใช้การตื่นรู้ของชีพจรเทพได้แล้ว

ฉินเฉินเริ่มจากผลึกของงูปีศาจล่องหนเป็นอันดับแรก กำผลึกไว้แน่น โคจรพลัง 《เคล็ดกลืนเทวะรู้แจ้ง》 ไม่นาน ผลึกงูปีศาจล่องหนก็ค่อยๆ หดเล็กลง ผ่านไปไม่กี่นาที ฉินเฉินก็ดูดกลืนผลึกสัตว์อสูรจนหมดสิ้น

ฉินเฉินรีบตรวจสอบชีพจรเทพในผลึกกลืนเทวะทันที และก็เป็นไปตามคาด หลังจากกลืนกินผลึกเข้าไป กลิ่นอายของชีพจรเทพก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ยินดีด้วย ระดับชีพจรเทพของเจ้าเลื่อนขึ้นเป็นระดับเหลือง ขั้นต่ำแล้ว!” เสียงของแม่นางน้อยดังขึ้นในใจ

ฉินเฉินยิ้มกว้าง แม้จะเป็นระดับต่ำสุด แต่ก็ดีกว่าไร้ระดับ อีกอย่าง ผู้ฝึกยุทธ์สายเลือดส่วนใหญ่ ก็มีสายเลือดระดับเหลืองกันทั้งนั้น แต่เขาสามารถกลืนกินเพื่ออัปเกรดได้เรื่อยๆ ดังนั้น เขาจึงไม่ผิดหวังเลยสักนิด

“เอ๊ะ?” ทันใดนั้น แม่นางน้อยก็อุทานขึ้น

“มีอะไรหรือ?” ฉินเฉินถาม

“เจ้ารีบเข้ามาข้างในเร็ว!” น้ำเสียงของแม่นางน้อยฟังดูตื่นเต้น

“ได้” ฉินเฉินไม่รอช้า ส่งจิตสำนึกเข้าสู่มิติภายในผลึกกลืนเทวะทันที

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” พอเข้ามาถึง ฉินเฉินก็รีบถาม

“เจ้าดวงดีเป็นบ้าเลย!” แม่นางน้อยทำตาโต

“หมายความว่าไง?” ฉินเฉินงงเป็นไก่ตาแตก

“หลับตาลง แล้วตั้งสมาธิสัมผัสชีพจรเทพดูสิ” แม่นางน้อยสั่ง

ฉินเฉินทำตามทันที หลับตาลง สงบจิตใจ แล้วเพ่งสมาธิไปที่ชีพจรเทพ ทันใดนั้น หัวใจของเขาก็เต้นแรง เพราะเขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างประหลาด

“นี่มัน?” ฉินเฉินลืมตาโพลง ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ แต่ก็ไม่อยากจะเชื่อ

“ใช่แล้ว มันคือพรสวรรค์ของงูปีศาจล่องหน ในสายเลือดของงูปีศาจล่องหนที่เจ้ากลืนกินเข้าไป มีพรสวรรค์ทางสายเลือดแฝงอยู่!” แม่นางน้อยพยักหน้า นางรู้ว่าฉินเฉินเดาได้แล้ว แต่แค่ยังไม่กล้าเชื่อ

“พรสวรรค์ทางสายเลือด?” ฉินเฉินยังมึนๆ อยู่

“พรสวรรค์ทางสายเลือด ก็คือความสามารถพิเศษที่มีติดตัวมาแต่กำเนิดของสัตว์อสูรบางชนิด ซึ่งแฝงอยู่ในสายเลือดของพวกมัน” “พูดง่ายๆ ก็คือ ตอนนี้เจ้าได้รับสืบทอดพรสวรรค์ของงูปีศาจล่องหนมาแล้ว นั่นคือ... การล่องหน” แม่นางน้อยอธิบาย

“ล่องหน?” ฉินเฉินตัวสั่น ถ้าเป็นแบบนี้จริง มิใช่ว่าเขาจะไร้เทียมทานหรอกหรือ? เวลาสู้กัน แค่ล่องหนหายตัวไป อีกฝ่ายมองไม่เห็น แล้วจะสู้กันยังไง?

“อย่าเพิ่งฝันหวานไป” แม่นางน้อยรีบสาดน้ำเย็นดับฝัน

“แม้ในสายเลือดที่เจ้ากลืนกินจะมีพรสวรรค์การล่องหนแฝงอยู่ แต่ความเข้มข้นของมันต่ำเตี้ยเรี่ยดิน น่าจะสักหนึ่งส่วนเห็นจะได้” “ความเข้มข้นแค่หนึ่งส่วน อย่างมากก็ช่วยให้เจ้าพรางกลิ่นอายได้นิดหน่อยเท่านั้นแหละ ยังห่างไกลคำว่าล่องหนอีกเยอะ” แม่นางน้อยมองฉินเฉินแล้วส่ายหน้า

“แค่หนึ่งส่วน?” ฉินเฉินอ้าปากค้าง อุตส่าห์ดีใจแทบตาย สรุปมีแค่หนึ่งส่วน

“ถ้าอย่างนั้น มันก็ไร้ประโยชน์น่ะสิ?” ฉินเฉินคอตก

“แน่นอนว่าไม่” แม่นางน้อยส่ายหน้า

“ยังไง?” ฉินเฉินเริ่มมีความหวัง

“เปรียบเทียบง่ายๆ ความเข้มข้นหนึ่งส่วนนี้ ก็เหมือนกับเมล็ดพันธุ์ เจ้าสามารถเพาะเลี้ยงมัน ให้งอกงาม จนกลายเป็นต้นไม้ใหญ่ได้!”

“หมายความว่า ข้าสามารถเพิ่มความเข้มข้นของพรสวรรค์นี้ได้งั้นหรือ?” ฉินเฉินตกตะลึง แค่ได้พรสวรรค์ทางสายเลือดมาก็ยากจะตายอยู่แล้ว ยิ่งเป็นพรสวรรค์ระดับการล่องหนยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาเจออีก

“การเพิ่มความเข้มข้นเป็นวิธีหนึ่ง อีกวิธีคือ... การทำความเข้าใจ เจ้าสามารถใช้พรสวรรค์หนึ่งส่วนนี้ เป็นสื่อกลางในการทำความเข้าใจและเรียนรู้ เพื่อเพิ่มความเข้มข้นของมัน!” “คล้ายๆ กับการทำความเข้าใจเจตจำนงแห่งยุทธ์นั่นแหละ” แม่นางน้อยอธิบาย

“ทำแบบนั้นได้ด้วย?” ฉินเฉินทึ่ง

“ถึงจะยาก” “แต่เจ้ามีเคล็ดกลืนเทวะรู้แจ้ง พรสวรรค์ในการเรียนรู้ของเจ้าเหนือกว่าคนทั่วไป ดังนั้น การทำความเข้าใจพรสวรรค์การล่องหนเพื่อเพิ่มความเข้มข้น จึงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้” “เพียงแต่ ถ้าอยากจะเพิ่มความเข้มข้นให้ถึงร้อยส่วน คงต้องใช้เวลาและความพยายามอย่างมหาศาล”

ฉินเฉินพยักหน้า การล่องหน เป็นความสามารถที่เหนือธรรมชาติมาก ดังนั้น หากในอนาคตเขาฝึกฝนจนชำนาญ มันจะต้องกลายเป็นไพ่ตายก้นหีบที่สำคัญของเขาแน่นอน แค่นี้ก็นับว่าเป็นลาภลอยก้อนโตแล้ว

“จริงสิ ข้ามีข้อสงสัยอยากจะถามเจ้าหน่อย” จู่ๆ ฉินเฉินก็เอ่ยขึ้น

“ว่ามาสิ” แม่นางน้อยมองหน้า

“ตอนนี้ข้าฝึกเคล็ดกลืนเทวะรู้แจ้งได้แค่ขั้นที่หนึ่ง แล้วทำยังไงถึงจะเลื่อนระดับไปขั้นที่สองได้?” ตอนนี้สิ่งที่ฉินเฉินฝึกอยู่ คือขั้นที่หนึ่งของ 《เคล็ดกลืนเทวะรู้แจ้ง》 เขารู้แค่ว่าวิชานี้มีทั้งหมดเจ็ดขั้น แต่... เขาไม่รู้วิธีที่จะก้าวข้ามไปสู่ขั้นที่สอง

“ง่ายมาก ก็แค่... กลืนกินเทพมาร” แม่นางน้อยตอบหน้าตาเฉย

“อะไรนะ?” ฉินเฉินแทบกระอักเลือด เทพมารคือตัวตนระดับตำนานในยุคบรรพกาล เป็นผู้สร้างอารยธรรมการต่อสู้ในปัจจุบัน จะให้ไปกลืนกินได้ยังไง? เงื่อนไขการเลื่อนขั้นของ 《เคล็ดกลืนเทวะรู้แจ้ง》 มันจะโหดหินเกินไปไหม!

“คนอื่นอาจจะทำไม่ได้ แต่เจ้าทำได้ เพราะเจ้ามีเคล็ดกลืนเทวะรู้แจ้ง และผลึกกลืนเทวะ” เห็นฉินเฉินทำหน้าเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก แม่นางน้อยก็หัวเราะคิกคัก

“ความจริงแล้ว นี่ก็คือความลับของเคล็ดกลืนเทวะรู้แจ้งที่ข้าเคยบอกเจ้าไว้นั่นแหละ” แม่นางน้อยเฉลย

“ที่แท้ความลับที่ว่า ก็คือการกลืนกินเทพมารนี่เอง” ฉินเฉินยิ้มแห้งๆ ตอนที่เปิดผลึกกลืนเทวะครั้งแรก แม่นางน้อยเคยบอกว่า 《เคล็ดกลืนเทวะรู้แจ้ง》 มีความสามารถพิเศษแฝงอยู่ เขาไม่นึกเลยว่า ความสามารถพิเศษที่ว่า จะพิเศษใส่ไข่ขนาดนี้

ฉินเฉินเลิกคิดฟุ้งซ่าน เขาออกจากมิติผลึกกลืนเทวะ แล้วเริ่มกลืนกินผลึกสัตว์อสูรที่เหลือต่อ ไม่นาน ผลึกสัตว์อสูรกว่าสิบเม็ดก็ถูกเขากลืนกินจนเกลี้ยง

น่าเสียดาย ฉินเฉินไม่เจอพรสวรรค์ทางสายเลือดอีกเลย แต่แค่ได้มาอย่างหนึ่งก็นับว่าโชคดีมหาศาลแล้ว ฉินเฉินจึงไม่ได้ผิดหวังอะไรมาก

แต่ทว่า... เรื่องน่ายินดีก็คือ ดวงของฉินเฉินถือว่าไม่เลวเลย การกลืนกินผลึกของลิงปีศาจขนขาว ทำให้ระดับชีพจรเทพของเขาเลื่อนขั้นเป็น ระดับเหลือง ขั้นกลาง แถมพลังงานในผลึกสัตว์อสูรเหล่านี้ยังมีมหาศาล ทำให้ฉินเฉินทะลวงชีพจรเทพได้เพิ่มอีกสองเส้น

สรุปคือ ตอนนี้ ฉินเฉินมีชีพจรเทพที่ใช้งานได้ทั้งหมดห้าเส้น และในชีพจรเทพทั้งห้าเส้นนี้ ก็มีพลังเทพไหลเวียนอยู่อย่างเปี่ยมล้น

ทันใดนั้น เสียงเรียกก็ดังมาจากปากถ้ำ “ฉินเฉิน!” เสียงสวี่หยวนนั่นเอง

“มีอะไรหรือ?” ฉินเฉินเลิกคิ้ว

“พวกจี้หานเหยียนมากันแล้ว!” สวี่หยวนตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

(จบบท)