บทที่ 21 - เจ้าแม่หนี่วาประทานของวิเศษ

สรรพฤทธิ์ (ทำได้ทุกอย่าง) สรรพรู้ (รู้ทุกเรื่อง) สรรพเห็น (เห็นทุกสิ่ง) คำพรรณนาเหล่านี้มักเป็นเพียงทฤษฎีลวง เป็นสิ่งสัมพัทธ์ เมื่อมหาปราชญ์สององค์ขึ้นไปปรากฏตัวพร้อมกันในหงฮวง คำว่าสรรพฤทธิ์ก็ไม่มีอยู่จริง

แม้แต่ปรมาจารย์หงจวิน ก็ยังมีเรื่องที่ทำไม่ได้ วิวัฒนาการของฟ้าดินและสายเลือดแห่งเต๋า (เสวียนเหมิน) เขาไม่อาจรักษาไว้ทั้งสองอย่าง ทำได้เพียงสละศิษย์เสวียนเหมิน เพื่อไปเติมเต็มตำแหน่งเทพแห่งดวงดาว

เคราะห์กรรมค่ายกลหมื่นเซียน เป็นทั้งเคราะห์ของเซียนเจี๋ยเจี้ยว เคราะห์ของห้ามหาปราชญ์ และเคราะห์ของสรรพชีวิตในใต้หล้า เจ้าแม่หนี่วาไม่อาจต้านทานได้!

"เรื่องมหาจลียุคเฟิงเสิน เจ้าไม่ต้องกังวล แม้เจ้าจะสำเร็จเป็นต้าหลัวจินเซียน แต่ก็ยังเป็นเพียงตัวเล็กๆ มีความสามารถแค่พอรักษาตัวรอดได้เท่านั้น สิ่งที่เจ้าต้องทำ คือพยายามผ่านพ้นภัยพิบัติในการบำเพ็ญเพียรให้ได้ เหมือนตอนที่เจ้าหนีออกจากเจี๋ยเจี้ยว รอให้เจ้ากลายเป็นผู้มีอิทธิฤทธิ์ยิ่งใหญ่ ค่อยมาพูดเรื่องสรรพชีวิต"

เจ้าแม่หนี่วาส่ายหน้า เริ่มสอนหลักการเอาตัวรอดให้แก่จอมเซียนเทียนหยวน

"เจ้าดูสิ ในมหาจลียุค ศิษย์เจี๋ยเจี้ยวทำร้ายมนุษย์ เหล่าต้าหลัวในถ้ำเมฆาอัคคี ยังต้องรอให้ศิษย์ฉานเจี้ยวมาเชิญถึงจะยอมออกไปช่วยปัดเป่าภัยพิบัติ ข้าไม่โทษพวกเขา เพราะต้าหลัวของเผ่ามนุษย์ทุกคน คือเสาหลักของเผ่ามนุษย์ คือรากฐานสำคัญ มองในภาพรวม เพื่อคนธรรมดาเพียงเมืองเดียว แลกกับชีวิตของต้าหลัวหนึ่งคน มันไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย"

เจ้าแม่หนี่วาคือตัวตนที่ผ่านมหาจลียุคมาแล้วถึงสามครั้ง ประสบการณ์ของนางโชกโชนกว่าจอมเซียนเทียนหยวนมากนัก

คำพูดนี้ ฟังดูไร้น้ำใจ แต่มันคือกฎแห่งการอยู่รอดในหงฮวง

จอมเซียนเทียนหยวนเหงื่อตก ความคิดของเขา ก็เหมือนกับเจ้าแม่หนี่วานั่นแหละ!

แต่เจ้าแม่หนี่วากลับมองเขาเป็นไอ้หนุ่มเลือดร้อนที่ทนเห็นความทุกข์ยากไม่ได้

ในเมื่อได้พบเจ้าแม่หนี่วา อย่างน้อยเขาก็ต้องลองดู ว่านางมีวิธีแก้ไขหายนะค่ายกลหมื่นเซียนหรือไม่

ถ้ามีก็ดี ถ้าไม่มี เขาก็ไม่ซีเรียส

ถ้าเขาไม่ใช่คนรักตัวกลัวตาย จะหนีหัวซุกหัวซุนมาที่สวรรค์วาหวงทำไม?

ยามหงฮวงแตกสลาย สถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด ย่อมหนีไม่พ้นตำหนักจื่อเซียวของปรมาจารย์หงจวิน และสวรรค์วาหวงของเจ้าแม่หนี่วา

ประมุขทงเทียนที่กำลังคลั่ง จะมาหาเรื่องเขา ก็ต้องผ่านด่านเจ้าแม่หนี่วาไปให้ได้ก่อน

"พระแม่กล่าวสอนได้ถูกต้อง ข้าจดจำไว้แล้ว!"

เขาโค้งคารวะเจ้าแม่หนี่วาอย่างนอบน้อม แสดงท่าทีรับฟังคำสั่งสอน

เจ้าแม่หนี่วาจึงพยักหน้าอย่างพอใจ:

"ก่อนมหาจลียุคจะสิ้นสุด เจ้าก็บำเพ็ญเพียรอยู่ที่สวรรค์วาหวงนี่แหละ เรื่องการตำหนิโทษจากสหายเต๋าทงเทียน ข้าจะช่วยจัดการให้เอง"

พูดถึงเรื่องนี้ เจ้าแม่หนี่วาก็เริ่มวางมาดนางพญา

"เรื่องรับเจ้าเป็นศิษย์ สหายเต๋าทงเทียนทำไม่ถูกแต่แรก หากเป็นก่อนเจ้าบรรลุต้าหลัว ข้าคงไม่ว่าอะไร แต่เจ้าบรรลุต้าหลัวแล้ว แถมไม่ได้ใช้วิชาซ่างชิงบรรลุธรรม เขามาบังคับให้เจ้าเข้าสำนัก ช่างเป็นการข่มเหงน้ำใจกันเกินไป อีกอย่าง รับเจ้าเข้าสำนักแล้ว แม้แต่ของวิเศษระดับกำเนิดจักรวาลสักชิ้นก็ไม่ให้ มีความเป็นอาจารย์ตรงไหน?"

เจ้าแม่หนี่วายามปกป้องคนของตัว ร้ายกาจยิ่งกว่าหยวนสื่อเทียนจุนเสียอีก

รับศิษย์ปุ๊บแจกของวิเศษปั๊บ พวกมหาคุรุหลิงเป่า นักพรตมังกรเหลือง นักพรตอวี้ติ่ง เซียนมงคลทอง เซียนแสงทอง เซียนชิวโส่ว... ศิษย์มหาปราชญ์อีกโขยงยังไม่ได้รับสิทธิ์นี้เลย

ของวิเศษระดับกำเนิดจักรวาลไม่ใช่ผักกาดขาว และมหาปราชญ์ก็มีความลำเอียงรักใคร่ศิษย์ไม่เท่ากัน เป็นไปไม่ได้ที่ศิษย์ทุกคนจะได้ของวิเศษ

จอมเซียนเทียนหยวนได้แต่เงียบ เขาไม่สะดวกจะวิจารณ์ประมุขทงเทียน

การกระทำของประมุขทงเทียน ไม่มีเจตนาร้าย เพียงแต่ชอบรับศิษย์เท่านั้น

เขาเห็นจอมเซียนเทียนหยวนยังไม่มีอาจารย์ และเคยมาฟังธรรมที่ตำหนักปี้โหยว ก็เลยเอ่ยปากชวนตามน้ำ

ในความคิดของประมุขทงเทียน การได้กราบมหาปราชญ์เป็นอาจารย์ คือความปรารถนาสูงสุดของเซียนทุกคน

ทว่า จอมเซียนเทียนหยวนมีความคิดต่ออนาคตของตนเองแล้ว การเข้าสังกัดผู้อื่นเปรียบเสมือนโซ่ตรวนสำหรับเขา

ดังนั้น หลังจากเข้าสำนักเจี๋ยเจี้ยว เขาจึงไม่เคยกลมกลืนเป็นเนื้อเดียวกับกลุ่มเจี๋ยเจี้ยวได้เลย

"เจ้าเป็นคนเดียวในเผ่ามนุษย์ของข้า ที่บำเพ็ญเป็นต้าหลัวจินเซียนได้ด้วยตนเอง มีของวิเศษระดับกำเนิดจักรวาลติดตัวแค่ชิ้นเดียว มันดูไม่งามเอาเสียเลย"

เจ้าแม่หนี่วาพูดพลาง บนฝ่ามือก็ปรากฏของวิเศษรูปร่างคล้ายตาข่าย แผ่รัศมีเทพแต่กำเนิด มีพลังไหลเวียนไม่สิ้นสุด

"จะดีหรือขอรับ?"

จอมเซียนเทียนหยวนประหลาดใจ เขามาตำหนักหนี่วา ไม่ได้กะจะมาขอของวิเศษเสียหน่อย

เจ้าแม่หนี่วาไม่รอฟังคำปฏิเสธ สะบัดมือวูบหนึ่ง ตาข่ายวิเศษนั้นก็พุ่งเข้าใส่ร่างจอมเซียนเทียนหยวน กลายเป็นเสื้อคลุมเซียนที่ส่วนบนใสกระจ่างส่วนล่างขุ่นมัว (สัญลักษณ์ฟ้าดิน)

"ของสิ่งนี้ชื่อว่า 'ตาข่ายหมอกน้ำค้างเฉียนคุน' (ฟ้าดิน) ข้าใช้กระถางเฉียนคุนหลอมสร้างมันขึ้นมา ใช้เวลาถึงเจ็ดหยวนฮุ่ย (หนึ่งหยวนฮุ่ย = 129600 ปี) ต่อไป มันเป็นสมบัติของเจ้าแล้ว"

สวมใส่เสื้อคลุมที่แปลงมาจากของวิเศษระดับกำเนิดจักรวาล จอมเซียนเทียนหยวนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

มีของวิเศษป้องกันตัวเพิ่มอีกชิ้น จะมีอะไรไม่ดีเล่า?

มีเสื้อตัวนี้อยู่ ต่อให้เป็นพวกนักพรตหรานเติง หรือขงเซวียน ยอดคนรุ่นเก่าเหล่านี้ ก็ยากจะเจาะทะลุการป้องกันของเขา

เขาใส่เสื้อตัวนี้ไปยืนให้นักพรตมังกรเหลืองตี ต่อให้ตีติดต่อกันหนึ่งหยวนฮุ่ย ก็สะกิดผิวเขาไม่ได้แม้แต่รอยขีดข่วน

"ขอบพระคุณพระแม่ที่เมตตาประทานของวิเศษ!"

เขาคารวะอีกครั้ง

เจ้าแม่หนี่วาโบกมือ กล่าวด้วยความป๋า "เจ้าไม่ได้พึ่งพาวาสนาหรือกุศลบารมี ก็สามารถบรรลุต้าหลัวได้ นี่คือรางวัลจากข้า อย่างไรก็ตาม เจ้าเคยพูดว่า สรรพสัตว์ต้องลิขิตชะตาด้วยตนเอง ข้าสนใจเรื่องนี้มาก หากเจ้าสามารถบ่มเพาะต้าหลัวจินเซียนให้แก่เผ่ามนุษย์ได้อีกสักคน ข้าจะมีรางวัลให้อีก"

นางมีความป๋า เพราะนางมีกระถางเฉียนคุนที่สามารถเปลี่ยนของธรรมดาให้กลับกลายเป็นของวิเศษระดับกำเนิดจักรวาลได้

ต่อหน้านาง ของวิเศษระดับกำเนิดจักรวาลไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ถ้าเป็นมหาปราชญ์องค์อื่น คงป๋าแบบนี้ไม่ได้

จอมเซียนเทียนหยวนใจเต้นแรง มีของวิเศษระดับกำเนิดจักรวาลเพิ่มอีกชิ้น ก็เท่ากับมีไพ่ตายเพิ่มอีกใบ ในการประลองยุทธ์ โอกาสชนะก็เพิ่มขึ้น

ทว่า การสร้างต้าหลัวจินเซียนไม่ใช่เรื่องเล็ก

ในสำนักอู๋เลี่ยงของเขา ห้าศิษย์เอกยังมีตบะแค่ขั้นจินเซียน (เซียนทองคำ) หากไม่มีวาสนาสะเทือนฟ้า ชาตินี้คงหมดหวังจะบรรลุต้าหลัว

ในมวลหมู่สรรพสัตว์ ผู้มีแววจะเป็นต้าหลัวนั้นหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

"ขอพระแม่โปรดรอชมเถิด!"

จอมเซียนเทียนหยวนเงยหน้าขึ้น ตอบด้วยความมั่นใจ

ถ้าให้ปั้นเผ่าพันธุ์อื่นเป็นต้าหลัวจินเซียน เขาไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด แต่ถ้าเป็นเผ่ามนุษย์ เขามีความหวัง

ตัวเขาเองก็เป็นมนุษย์ แถมรากเหง้าก็ไม่ได้โดดเด่น เขายังปั้นตัวเองจนเป็นต้าหลัวได้ ก็ย่อมมีวิธีปั้นคนอื่นให้เป็นต้าหลัวได้เช่นกัน

"ดี! ข้าจะรอวันนั้น"

เจ้าแม่หนี่วายิ้ม

สิ้นสุดประโยคนี้ การสนทนาก็จบลง

หน้าตำหนักหนี่วา เซียนหงส์ทองยังคงรออยู่ เมื่อนางเห็นจอมเซียนเทียนหยวนเปลี่ยนชุดใหม่ ตอนแรกก็ตะลึง จากนั้นสีหน้าก็เต็มไปด้วยความอิจฉา

"ยินดีด้วยสหายเต๋า! นึกไม่ถึงว่าพระแม่จะประทานตาข่ายหมอกน้ำค้างเฉียนคุนให้ท่าน น่าอิจฉาจริงๆ"

เซียนหงส์ทองเคยเห็นกระบวนการที่เจ้าแม่หนี่วาหลอมของวิเศษชิ้นนี้มากับตา รู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของมันดี

"แม่นางล้อเล่นแล้ว ต่อจากนี้คงต้องรบกวนแม่นางด้วย!"

จอมเซียนเทียนหยวนประสานมือ

เจ้าแม่หนี่วาให้เขาพักที่สวรรค์วาหวง เรื่องที่พักอาศัยย่อมต้องให้เซียนหงส์ทองจัดการ

"รบกวนอะไรกัน ในสวรรค์วาหวง ก็ใช่ว่าจะไม่มีบุรุษบำเพ็ญเพียรอยู่ นอกจากท่านแล้ว ยังมีสหายเต๋าลู่ยา (ลู่ยาเต้าจวิน) อีกคน ท่านมาอยู่ที่สวรรค์วาหวง สหายเต๋าลู่ยาคงดีใจน่าดู"

เซียนหงส์ทองหัวเราะร่า

[จบแล้ว]