เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

เล่ม 1 ตอนที่ 6 : อัศวินแมว (3)

เล่ม 1 ตอนที่ 6 : อัศวินแมว (3)

เล่ม 1 ตอนที่ 6 : อัศวินแมว (3)


ติดตามการแจ้งเตือนตอนใหม่ก่อนใครได้ที่แฟนเพจ

Facebook Fanpage กดเลย

เล่ม 1 ตอนที่ 6 : อัศวินแมว (3)

“กุญแจ! กุญแจอยู่ที่ไหน!” เดบร้ากรีดร้องออกขณะขุดคุ้ยซากศพของเหล่าอัศวิน

จากนั้น ประตูหินพลันเปิดขึ้นจากมุมของโถงและเป็นอาร์คที่เดินเข้ามา

“แกมองหากุญแจนี่อยู่?”

สถานที่ที่ชาวเหมียวโดนกักขังเอาไว้คือเบื้องล่างโถงแห่งนี้

เดบร้าพลันถอยไปจากสายตาของอาร์ค

“นี่ นี่แก...?”

“กุญแจอยู่นี่ไง”

ขณะที่อาร์คชูกระดานชนวนจากกระเป๋า ดวงตาของเดบร้าพลันกลายเป็นบ้าคลั่ง

ความน่าพรั่นพรึงถึงที่สุดฉายออกจากดวงตาของมันขณะพุ่งเข้าหาอาร์ค อาร์คเพียงมองเดบร้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย จากนั้น เมื่อเดบร้าเข้ามาใกล้แทบจะแตะปลายจมูก เขาพลันตะโกนออกด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี

“จิตวิญญาณแห่งแมว!”

เมี๊ยว~!

แมวสีดำพลันก่อรูปร่างขึ้นเหนือศีรษะของเขาพร้อมร้องเสียงเสียดแทงออกมา

หลังได้กลายเป็นอัศวินแห่งแมว ทักษะนี้ก็ได้เลื่อนระดับเป็นขั้นสูง และแมวสีดำนั้นก็มีขนาดใหญ่ขึ้น 5 เท่าหากเปรียบเทียบกับขั้นกลาง

ด้วยสายตาประดุจราชสีของแมวดำที่มีดวงตาสีทองคำ การเคลื่อนไหวของเดบร้าพลันหยุดชะงัก ร่างกายของมันเริ่มสั่นเทิ้มพร้อมจ้องมองอาร์คด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

“กะ-แก! เจ้ามนุษย์ นี่เจ้าทำได้ยังไง...!”

‘คำพูดของฮัสซันเป็นจริงเสียด้วย!’

“ตอนนี้แหละ! เข้าโจมตีมันเลย!”

เมี๊ยว เมี๊ยว เมี๊ยว!

ขณะที่อาร์คตะโกน เสียงร้องของแมวกว่าร้อยตัวดังขึ้นจากด้านหลังของประตูหิน แมวเหล่านี้พลันพุ่งเข้าใส่เดบร้าด้วยความเร็วที่สูงมากพร้อมทั้งร้องออกและกางเขี้ยวเล็บ เดบร้าเหวี่ยงร่างของมันพร้อมทั้งสะบัด จากนั้น ในขณะเดียวกันนั้นเอง เสื้อคลุมของมันก็พลันโบกสะบัดจนกลายเป็นวัตถุสีดำที่หล่นกระทบพื้น

ทั่วทั้งร่างของมันเต็มเปี่ยมไปด้วยขนปุยราวกับแมว

‘ร่างของมันเผยออกมาแล้ว’

ที่ฮัสซันมั่นใจนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าเพราะรู้ถึงสภาพร่างกายของเดบร้า

ร่างกายของเดบร้าคือเกรมลินส์ที่ได้รับพละกำลังมาจากคาถามายา

*ผู้แปล : เกรมลินส์นั้นตัวเล็กและมีรูปร่างน่าเกลียด เป็นสัตว์นิทานประเภทหนึ่ง*

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมมันถึงนำพาโรคร้ายและความอดอยากมาสู่อาณาเขตแห่งตระกูลแจ๊คสัน และมันก็ช่วยไม่ได้ที่มันจะหวาดกลัวต่อศัตรูโดยธรรมชาติของสัตว์ขนาดเล็กอย่างแมวและเหมียว

เดบร้าหวาดกลัวจนเผยร่างกายที่แท้จริงออกมา

มันจึงผนึกกุญแจวิหารเอาไว้ในที่ห่างไกลและหลบซ่อนร่างกายแท้จริงเอาไว้ด้วยภาพมายาก็เพราะเหตุนี้

โดยไม่ล่วงรู้ เหล่าอัศวินซิลฟีดต่างสู้กับภาพมายาที่มันสร้างขึ้น แน่นอนว่าพลังชีวิตของมันย่อมไม่มีทางลดลงจนราวกับเป็นอมตะ ออร่าความน่ากลัวที่มันแผ่ออกมาทำให้เหล่าอัศวินสับสนนั้นก็เป็นมายาเช่นกัน ไม่แปลกใจเลยที่จะไม่สามารถจัดการมันได้ด้วยเวทมนตร์

‘แท้จริงแล้วมันเป็นมอนสเตอร์ขนาดเล็กนี่เอง...’

เดบร้าเดินโซเซและจ้องมองมายังอาร์ค

“แก แก... เป็นมนุษย์แต่กลับใช้ทักษะแห่งเหมียวได้...?”

“แก ไอ้หนูโสโครก นี่แกยังไม่รู้อีกหรือไร? เขาคือผู้ค้นหาความจริง”

ฮัสซันยิ้มหวานขณะที่ฉีกกระชากร่างมายาของเดบร้าทิ้ง

ภาพมายาของเดบร้าไม่อาจแม้กระทั่งจะขยับได้เพราะตกอยู่ท่ามกลางฝูงแมว

“วะ-ว่าอะไร? งั้นก็หมายความว่า...?”

“หมายความว่าเขาเป็นเจ้าของพลังที่เจ้าใฝ่ฝันยังไงล่ะ”

“หะ-หุบปาก! พลังนั่นเป็นของข้า! ข้าจะไม่ยกมันให้กับผู้อื่น!”

เดบร้ากรีดร้องอย่างรุนแรงพร้อมพุ่งเข้าใส่อาร์ค

ด้วยผลของจิตวิญญาณแห่งแมว ผลลัพธ์ 50% นั้นกำลังทำงานอยู่ กระทั่งว่าเป็นบอสอย่างเกรมลินส์ แม้จะไม่สามารถส่งผลให้การเคลื่อนไหวเป็นอัมพาตได้ แต่เดบร้าก็ยังคงโดนลดทอนความเร็วลง

“อาร์ค มันในตอนนี้ไม่อาจใช้พลังแห่งความฝันในขณะที่พวกเราตรึงเอาไว้ได้ พวกเราจะป้องกันให้เอง รีบจัดการมันเร็วเข้า ทุกคนโจมตีได้!”

เมี๊ยว เมี๊ยว เมี๊ยว เมี๊ยว!

ทั้งแมวและเหมียวต่างส่งเสียงร้องอันน่าหวาดกลัวเพ่งการโจมตีใส่ร่างมายาของเดบร้า

ไม่มีภารกิจใดในโลกที่ได้มาฟรี เขาคิดว่าที่ตนสามารถจัดการกับร่างจริงของเดบร้าและทำให้มันเผยออกมาได้นั้นก็เพราะความช่วยเหลือของเหล่าแมวและเหมียว ทว่าในท้ายที่สุดแล้วเดบร้าก็เป็นหน้าที่ที่อาร์คต้องจัดการ

อาร์คเตะอย่างหนักหน่วงเข้าใส่ร่างของเดบร้าพร้อมทั้งเหวี่ยงดาบเข้าใส่อย่างแรง

“แค่ก!”

ด้วยความรู้สึกที่โดนดาบเหวี่ยงเข้าใส่ เดบร้าพลันกระอัก

ขณะที่อาร์คสู้กับลูกน้องของไอ้เจ้านี่อย่างหนูหมีสีดำ ดาบของเขาไม่เคยทำอะไรมันได้ แต่เดบร้ากลับได้รับบาดเจ็บหนัก อีกทั้งด้วยผลของจิตวิญญาณแห่งแมว การเคลื่อนไหวของมันก็ช้าลง เมื่อใดที่มายาสูญสลาย มันก็ไม่มีทางที่จะเป็นอมตะได้อีก ตอนนี้มายานั้นถูกรั้งเอาไว้ สภาพของมันในตอนนี้จึงอ่อนแอเสียยิ่งกว่าลูกน้องของมัน

‘ถ้าเป็นแบบนี้ เราก็สู้ได้โดยไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว!’

อาร์คพลันเผยแสงทอวูบในดวงตาไปยังเดบร้า

“เนตรแห่งแมว!”

ในขณะที่ทักษะถูกใช้งาน ดวงตาของอาร์คแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีทองคำ

พลังชีวิตปรากฏเหนือศีรษะของเดบร้า และยังมีจุดสีแดงที่ปรากฏขึ้นบนร่างกายของมัน

เหล่านี้คือจุดอ่อนของเดบร้าที่เขาตรวจพบโดยเนตรแห่งแมว ถ้าหากเขาเพ่งการโจมตีไปยังจุดสีแดงเหล่านี้ รวมกับพลังโจมตีที่ถูกเพิ่มขึ้น มันจะกลายเป็นการสร้างความเสียหายคริติคอลอย่างร้ายแรง

มันช่างเป็นทักษะที่เหมาะสมกับวิธีการต่อสู้ของอาร์คยิ่งนัก!

“แค่ก!”

อาร์คเหวี่ยงดาบฟาดฟันเข้าใส่รอบร่างของเดบร้า

ทุกครั้งที่เขาลงมือ ร่างของเดบร้าจะสั่นสะท้านราวกับโดนไม้เรียวฟาดใส่ ร่างของมันทรุดอยู่กับพื้นอย่างยากลำบาก ไม่ช้าหนึ่งนาทีก็ผ่านไปและผลของจิตวิญญาณแห่งแมวก็หมดสิ้น ทว่าการโจมตีของมันก็ไม่อาจทำอะไรอาร์คได้

‘ทำไมสิ่งที่ได้รับชื่อว่าบอสถึงอ่อนแอเพียงนี้? หรือนี่จะเป็นเพราะมายาถูกฉีกกระชากไป?’

ที่จริง เรื่องนี้เป็นสิ่งที่อาร์คยิ่งมาก็ยิ่งสงสัย ทว่าต้องขอบคุณความสามารถที่เขาไม่ทันได้ตระหนักถึง คุณลักษณะของเหมียวที่เขาได้รับมาโดยการเปลี่ยนอาชีพ ความสามารถของเขาจะเพิ่มขึ้น 30% เมื่อต่อสู้กับมอนสเตอร์ขนาดเล็ก นั่นหมายถึงทั้งเลเวล พลังโจมตี พลังป้องกัน และรวมถึงทักษะทุกอย่างและผลของอุปกรณ์สวมใส่ทั้งหมด

แม้ว่าอาร์คจะเลเวล 16 แต่เขาที่ได้รับผลลัพธ์เหล่านั้นรวมกันกลับเป็นเลเวล 25 กล่าวก็คือ คุณลักษณะของเดบร้าเป็นนักเวท ในเมื่อนักเวททำได้เพียงแค่ปัดป้องคาถา มันก็ไม่มีอะไรแตกต่างเลยไม่ว่าจะเป็นเกรมลินส์ที่เป็นบอสหรือธรรมดา กระทั่งว่าเกรมลินส์ได้รับการยกระดับความสามารถ อาร์คก็ยังสามารถสู้กับมันได้ด้วยตัวเองอยู่ดี

ความตื่นเต้นของอาร์คเริ่มพุ่งสูงขึ้น

ร่างของเขาเบาราวขนนกและเหวี่ยงดาบออกไปราวไม่เหน็ดเหนื่อย

กระทั่งว่าเป็นเช่นนั้น อาร์คที่โจมตีเข้าใส่เดบร้าอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่เขาโจมตีใส่จุดสีแดง พลังชีวิตมันก็ลดลงเพียงแค่ทีละน้อย หลังผ่านไปได้สิบนาที ร่างของเดบร้าก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

มันอยู่ในสภาวะวิกฤตแล้ว!

แน่นอน ไม่ว่าทักษะของเขาจะสูงส่งแค่ไหน อาร์คก็ไม่อาจหลบเลี่ยงการโจมตีได้ครบหมด เขาต้องรับการโจมตี ขณะที่พลังชีวิตถูกลดทอนไปเกือบครึ่ง พลังมานาที่มีก็ถึงขั้นต่ำที่จะสามารถใช้ทักษะอีกครั้งได้

ดวงตาของอาร์คทอประกายแสงวูบ

“จิตวิญญาณแห่งแมว!”

เสียงร้องอันแหลมคมเสียดแทงเข้าใส่ร่างของเดบร้า

เป็นอีกครั้งที่การเคลื่อนไหวของมันพลันช้าลง อาร์คเอี้ยวตัวลงต่ำปล่อยการโจมตีเข้าใส่ขาของมัน ขาของมันหักโดยไม่อาจต้านทาน ร่างของเดบร้ากระเด็นไป

อาร์คเหวี่ยงดาบของตนลงใส่เดบร้าเพื่อทะลวงคอหอยของมัน

“แกจบสิ้นแล้ว เดบร้า!”

 

=====

ท่านได้โจมตีอย่างรุนแรงถึงตาย!

=====

 

ขณะที่ดาบแทงทะลุคอหอย เดบร้าที่ได้รับความเสียหายอย่างมหาศาลพลันสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ลิ้นของมันแลบออกมา ร่างมายาที่เดบร้าสร้างขึ้นเริ่มจางลงจนหายไปในที่สุด

‘เราจัดการมันได้!’

แม้ว่าร่างแท้จริงของมันจะแทบไม่มีอะไรต่างไปจากปีศาจหนู แต่เดบร้าก็ยังคงเป็นบอสมอนสเตอร์ระดับสูง

ที่จริงซากปรักหักพังแห่งนี้เป็นสถานที่เปิดอย่างสาธารณะ ทว่า ไม่มีใครที่สามารถจัดการเดบร้าลงได้ อย่างแรกเลย เหตุผลคือมันเป็นไปไม่ได้ที่จะจัดการร่างมายาของเดบร้าได้หากปราศจากซึ่งกระดานชนวน

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมภารกิจนี้ถึงมีเพียงแต่อัศวินแห่งแมวที่สามารถกระทำ

อย่างไรก็ตาม เลเวลของเขาเพิ่มขึ้นถึง 3 ระดับในครั้งเดียวเพราะโค่นล้มเดบร้าลงได้

และขณะที่ข้อความเสร็จสิ้นภารกิจ ‘โค่นล้มเดบร้า’ ปรากฏขึ้น เขาก็ได้รับเลเวลเพิ่มขึ้นอีก จนทำให้เขาในตอนนี้เลเวลเพิ่มขึ้นจนถึง 20

“ในที่สุดพวกเราก็ล้างแค้นเดบร้าได้ ท่านคือผู้กล้าของพวกเรา! นี่คือตราที่แสดงถึงความจริงใจจากพวกเรา”

ฮัสซันเดินเข้ามาใกล้เขาพร้อมยื่นถุงมือที่ปกคลุมไปด้วยขนฟูฟ่องยาวจนถึงข้อศอก

ทั้งเหมียวและแมวต่างก็ตะโกนร้องด้วยความยินดี

ด้วยสถานการณ์ที่ไร้ซึ่งความตึงเครียดอีก อาร์คจึงยิ้มออกพร้อมกับนั่งลง

แสงสีแดงที่ปกคลุมอยู่ตรงร่างมายาเริ่มสลายหาย จากนั้นอัญมณีที่ใหญ่เท่ากระจกมือและลูกแก้วห้าสีก็กองอยู่ตรงที่ร่างของเดบร้าเคยอยู่

“หน้าต่างข้อมูล!”

 

=====

อุ้งตีนแมว (หายาก)

ประเภท : ถุงมือหนัง, สนับ

พลังป้องกัน : 30

ความทนทาน : 50/50

พลังโจมตี : 9~15

น้ำหนัก : 5

ข้อจำกัดการใช้งาน : เฉพาะอัศวินแห่งแมว

มันเป็นทั้งเกราะและอาวุธที่ฮัสซัน ผู้อาวุโสแห่งเหมียวมอบให้กับท่าน ปกติแล้วมันจะนุ่มเหมือนถุงมือทั่วไป แต่ในขณะที่ต่อสู้ กรงเล็บอันแหลมคมจะโผล่ออกมา การสวมใส่สิ่งนี้จะทำให้ท่านมีความคล่องตัวและไหวพริบประดุจแมว

ออพชั่น : ความเร็วการโจมตีเพิ่มขึ้น 10%, ความคล่องตัวเพิ่มขึ้น 15, อัตราการโจมตีคริติตอลเพิ่มขึ้น 10%

=====

เสื้อคลุมสีแดงชาดแห่งความฝัน (หายาก)

ประเภทชุดเกราะ : เสื้อคลุม

พลังป้องกัน : 70

ความทนทาน : 50/50

น้ำหนัก : 10

ข้อจำกัดการใช้งาน : เลเวล 20

เสื้อคลุมต้องสาปที่ถูกสร้างขึ้นโดยฝันร้ายของผู้คนมากมาย การสวมใส่มันจะทำให้ได้รับคำสาปและสติจะเริ่มพร่าเลือน การเคลื่อนไหวจะช้าลง เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน วันละครั้งท่านสามารถใช้พลังของคำสาปเข้าใส่ศัตรูและมอบฝันร้ายให้ศัตรูได้

ออพชั่น : ค่าสถานะทั้งหมด -15

ออพชั่นพิเศษ : ท่านสามารถใช้พลังของภาพมายาได้วันละครั้งเพื่อปกคลุมร่างและฟื้นคืนพลังชีวิต 100% และมอบสภาวะอมตะให้ท่านเป็นเวลา 10 วินาที (ใช้ได้เฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้น)

=====

ลูกแก้ว 5 สี : เป็นลูกแก้วที่บรรจุเอาไว้ซึ่งพละกำลังส่วนหนึ่งของผู้กล้ามาบัน

=====

คันฉ่องอัญมณี : ไอเทมเริ่มต้นสำหรับภารกิจเลเวล 40

=====

 

‘เจอรางวัลใหญ่เข้าแล้ว!’

ดูเหมือนว่าการจัดการเดบร้าจะเป็นภารกิจที่มีความเป็นไปได้ที่จะมอบไอเทมเฉพาะทางของอาชีพให้ แม้กระนั้น การที่เขาได้รับเสื้อคลุมมาก็เป็นผลการเก็บเกี่ยวอย่างมหาศาลแล้ว

สิ่งที่เขาได้รับมาคือไอเทมหายากในนิวเวิร์ลด์ที่เพิ่งเริ่มเปิดทำการมาได้แค่ 2 เดือนเท่านั้นราวกับฟ้าประทาน โชคร้ายที่มันมีจุดหนึ่งที่ลดทอนค่าสถานะ พิจารณาจากออพชั่นพิเศษของมันแล้ว ดูเหมือนว่ามันก็ยังคงมีค่ามหาศาลอยู่ดี

ในที่สุดเขาก็ได้รับรางวัลในรางวัลเสียที

‘ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ภารกิจก็เหลือเพียงแค่กลับไปรายงานเท่านั้น’

ภารกิจที่เขาได้รับมาจากฮาเวิดสเตนจะสำเร็จถ้าหากเขาออกไปจากซากปรักหักพังในตอนนี้

‘ก่อนหน้านั้น เรามีบางสิ่งที่ต้องทำก่อน’

อย่างรวดเร็ว อาร์คคว้าเอาลูกแก้ว 5 สีเอาไว้พร้อมยกขึ้นมาใกล้หน้าผาก อึดใจถัดมา แสงสีทั้ง 5 ก็เริ่มแผ่ทะลักออกมาจากลูกแก้วปกคลุมอาร์คเอาไว้

 

=====

ชื่อตัวละคร : อาร์ค

เผ่าพันธุ์ : มนุษย์

แนวโน้ม : ไม่มี

ชื่อเสียง : 300

เลเวล : 20

อาชีพ : ผู้เดินทางแห่งความมืด

ฉายา : อัศวินแห่งแมว

พลังชีวิต : 470 (+100)

พลังมานา : 170 (+100)

พลังจิตวิญญาณ : 0 (+100)

ความแข็งแกร่ง : 79 (+5)

ความคล่องตัว : 89 (+17)

ความอดทน : 89 (+5)

สติปัญญา : 18 (+5)

ความฉลาด : 29 (+5)

โชค : 19 (+15)

ค่าสถานะพิเศษ เชี่ยวชาญโบราณวัตถุ : 10

ผลจากอุปกรณ์สวมใส่

ดาบคมประกาย : ความเร็วโจมตี +5

เกราะหนังหนูหมีสีดำ : ความคล่องตัว +2 ต้านทานความหนาว +20

*ทุกความสามารถเพิ่มขึ้น 20% เมื่ออยู่ในความมืด

*ความสามารถหลบซ่อนในความมืด ระยะเวลาส่งผล 10 นาที และจะยกเลิกโดยทันทีเมื่อเกิดการต่อสู้

*ภูมิต้านทานความกลัว ความมืด ตาบอด และคาถาเสน่ห์เพิ่มขึ้น 50%

*ท่านสามารถใช้ความสามารถแท้จริงของอุปกรณ์ทุกชนิดได้

=====

ท่านได้เรียนรู้ทักษะอาชีพใหม่

คมดาบแห่งความมืด (ขั้นต้น, เรียกใช้) : ดูดซับคมดาบของท่านไปกับความมืดและแลกเปลี่ยนความเสียหายกับศัตรูของท่านจำนวนหนึ่ง คมดาบที่ดูดซับไปกับความมืดจะไม่สนทุกการป้องกันทางกายภาพ โอกาสการโจมตีคริติคอล และพลังโจมตีคริติคอลเพิ่มขึ้น 150% โดยไม่สนพลังป้องกัน

พลังมานาเรียกใช้ : 100 (มีโอกาส 1% ที่จะสังหารศัตรูในทันทีที่ท่านใช้คมดาบแห่งความมืดกับศัตรูที่อยู่ในสภาวะวิกฤตจากผลลัพธ์ของเนตรแห่งแมว)

=====

ท่านได้เรียนรู้ทักษะใหม่

อัญเชิญสมุนปีศาจ (ขั้นต้น, เรียกใช้) : ท่านสามารถอัญเชิญสมุนปีศาจ 3 ตนจากโลกใต้พิภพขึ้นมาได้ สิ่งมีชีวิตที่อัญเชิญมาจะอยู่ที่เลเวล 1 และจะใช้พลังมานาของผู้เล่น ถ้าหากตายลงมันจะกลับสู่โลกของมัน ท่านจะได้รับความเสียหาย 50% ของพลังชีวิตสูงสุดและไม่สามารถอัญเชิญได้อีกเป็นเวลา 24 ชั่วโมง

พลังจิตวิญญาณเรียกใช้ : 100

=====

* * *

 

“จากท่านพ่อ...!”

เด็กชายกุมสร้อยคอสีเงินเปื้อนโลหิตเอาไว้แน่น

อาร์คมองด้วยสายตาโศกเศร้า

หลังจากจัดการกับเดบร้า อาร์คจึงไปรวบรวมเหล่าอัศวินซิลฟีดที่เหลือรอดและกระจัดกระจายอยู่ภายในซากปรักหักพัง จากนั้นจึงกลับมายังปราสาทแจ๊คสัน และส่งมอบสร้อยคอสีเงินนี้ให้กับบุตรชายวัยสิบห้าปีของฮาเวิดสเตน

เด็กชายที่กลายเป็นท่านลอร์ดแทนฮาเวิดสเตนหาได้เผยน้ำตาออกมาไม่ เขาเพียงแค่จ้องมองสร้อยคอด้วยดวงตาแดงฉานขณะที่ลำคอสั่นเทิ้มอยู่หลายครั้ง

เขาเป็นเด็กที่แข็งแกร่งนัก

“อาร์ค ท่านพ่อจากไปด้วยเกียรติใช่หรือไม่?”

“ใช่ เขาจากไปด้วยความกล้าหาญยิ่งกว่าผู้ใด อีกทั้งยังเป็นผู้ที่รักบุตรชายอย่างแท้จริง”

“...ขอบคุณ”

ท่านลอร์ดตัวน้อยพนักหน้ารับและมองอาร์ค

“อาร์ค ท่านช่วยเยียวยาท่านพ่อระหว่างที่เดินทางอยู่ภายในซากปรักหักพัง ได้เห็นการเสียชีวิตของท่านพ่อ และยังนำสร้อยคอสีเงินนี้กลับมาให้ข้าเพราะคำสัญญาต่อท่านพ่อ อีกทั้งยังกล้าหาญมีชัยเหนือเดบร้าและช่วยชีวิตข้าเอาไว้ เรื่องราวทั้งหมดนี้ไม่อาจมีคำกล่าวใดหรือสามารถชดใช้ได้ด้วยรางวัลใด”

‘ใช่ แบบนั้น รู้ดีนี่นา’

อาร์คเผยรอยยิ้มและพยักหน้า

ท่านลอร์ดตัวน้อยส่ายศีรษะอย่างแรง

“แต่ข้าจะไม่มอบรางวัลอะไรให้!”

‘ว่าอะไร? นี่ ไอ้เด็กนี่! เมื่อกี้มันพูดว่าอะไรนะ?’

“ท่านพ่อเชื่อใจท่านและฝากฝังสร้อยคอสีเงินเปื้อนโลหิตนี้มา ย่อมหมายถึงท่านเชื่อว่าท่านคือสหาย! ข้าไม่กล้าใช้รางวัลซึ่งเป็นสิ่งของมากระทำให้สายสัมพันธ์นี้แปดเปื้อน ข้าเชื่อมั่นว่าท่านพ่อจะต้องคิดกับท่านแบบนี้เช่นเดียวกัน”

อาร์คส่ายศีรษะราวกับจะเป็นบ้าไป แม้กระทั่งว่าเป็นอาร์ค เขาก็ไม่อาจพูดออกไปได้ว่า ‘นั่นไม่จริง ข้าชอบรางวัลที่จับต้องได้’ กับท่านลอร์ดตัวน้อยที่อาร์คเพิ่งมาส่งข่าวคราวการจากไปของบิดา อาร์คพยายามที่จะฝืนเค้นรอยยิ้มออกมา

“ใช่... เป็น... เช่นนั้น...”

“อาร์ค สหายของท่านพ่อก็เปรียบเสมือนสหายของข้า แม้ว่าจะไม่มีอะไรที่ข้าให้ได้ แต่ ณ ที่นี้ข้าขอให้คำสาบาน ถ้าหากเมื่อใดที่ท่านต้องการกำลังของข้า ข้าจะเร่งรีบไปช่วยเหลือแม้ว่านั่นจะเป็นสุดขอบทวีปโดยไม่ลังเล!”

“อา ใช่... ขอบคุณ”

‘เขาเพิ่งพูดว่าจะไม่ให้อะไรเราเลย! เขาเพิ่งลั่นมันออกมาจากปาก!’

อาร์คพยักหน้ารับด้วยสีหน้าที่แทบจะร้องไห้

ด้วยระดับความยากมหันต์ระดับ E+ แน่นอนว่าการที่เขาจัดการภาจกิจนี้ทำให้เขาได้รับภารกิจเปลี่ยนอาชีพมา! เขากระทั่งได้รับค่าประสบการณ์และเลเวลเพิ่มขึ้นอีก 1! กระนั้น! เขากลับไม่ได้รับรางวัลอะไรจากภารกิจที่มีความยากถึงเพียงนี้ที่สำเร็จเสร็จสิ้น นี่มันเรื่องเหลวไหลอะไรกัน!

เขารู้สึกราวกับตนโดนหลอกใช้

ทว่า เขาก็ไม่อาจโพล่งโทสะขณะที่ท่านลอร์ดตัวน้อยประกาศคำกล่าวออกมาอย่างจริงจังได้

‘ไม่อยากจะเชื่อ นี่เจ้าเรียกมันว่าสายสัมพันธ์? ไม่ว่าจะพ่อหรือลูก พวกเขาล้วนขี้เหนียวชะมัด...’ อาร์คบ่นภายในใจขณะที่ลุกขึ้นและเดินออกจากปราสาทไป

ท้ายที่สุด เขาก็ไม่ได้รับกระทั่ง 1 เหรียญทองแดง ถึงกระนั้น เขาก็ไม่ได้รู้สึกแย่พอที่จะต้องโพล่งความโกรธออกมา

หรือนี่จะเป็นสิ่งที่เรียกกันว่า ความรู้สึกโดนชำระ?

“ระวัง!”

ขณะที่เขาผ่านบริเวณประตูไป เขาได้ยินเสียงตะโกนดังออกมา อาร์คพลันเงยหน้าขึ้นพร้อมกับพบเหล่าทหารที่อยู่ในเครื่องแบบเรียงรายอยู่บริเวณหน้าประตูปราสาท

ขณะที่อาร์คสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น นายพลครอสแห่งแนวป้องกันก็พลันตะโกนคำสั่งขึ้นขณะที่เขาพยักหน้าเล็กน้อย

“เคารพ!”

เหล่าทหารพลันดึงเอาดาบของตนชูขึ้นชี้ฟ้า

อาร์คยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเผยความงงงวยออกมาทางสีหน้า จากนั้นจึงค่อยก้มเงยมองกำแพงปราสาท

ที่หน้าต่าง ท่านลอร์ดตัวน้อยกำลังมองเขาด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ดวงตาของเขานั้นสื่อความหมายออกมามากมาย อาร์คมองท่านลอร์ดตัวน้อยอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยส่ายศีรษะและหันกลับ

“รู้แล้วแหละน่า เอ็นพีซีในเกมนี้มันงกด้วยกันทั้งนั้น”

อาร์คเผยใบหน้ารอยยิ้มเก้กังขณะที่เดินผ่านเหล่าทหารไป

แสงตะวันที่สาดส่องเข้ามานั้นอบอุ่น ลมที่พัดโชยมาทางเขาก็สดชื่น

ที่จริง... มันก็ไม่ได้แย่อะไรนัก

เหล่าผู้เล่นต่างมารวมตัวจากหุบเขาเพื่อมองดูเหตุการณ์ที่หาดูได้ยากเช่นนี้

 

จบบทที่ เล่ม 1 ตอนที่ 6 : อัศวินแมว (3)

คัดลอกลิงก์แล้ว