บทที่ 30 ของที่ตาแก่ให้มา

บทที่ 30 ของที่ตาแก่ให้มา

ท่วงท่าการต่อสู้หลากหลายผุดขึ้นในหัวของเซี่ยป๋อ เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว บิดตัวหลบการโจมตี

การโจมตีของชายชราพลาดเป้า

เมื่อเห็นแขนของอีกฝ่ายที่ยื่นผ่านหน้าไป เซี่ยป๋อก็คว้าหมับเข้าที่แขนของชายชราทันที แล้วสวนกลับด้วยหมัดตรงเข้าใส่ พร้อมยิ้มเยาะ

"แค่นี้เองเหรอ?"

"เฮอะ ไอ้หนู ดูให้ดี!"

ชายชราไม่ตื่นตระหนก หัวเราะในลำคอ งอแขนกระแทกศอกใส่เซี่ยป๋อ มืออีกข้างก็คว้าหมัดที่สวนกลับมาของเซี่ยป๋อไว้แน่น

เท้าข้างหนึ่งสอดเข้าไปขัดขาของเซี่ยป๋อ หวังจะทุ่มให้ล้ม

แต่ชายชราประเมินพละกำลังของเซี่ยป๋อต่ำไป อย่าลืมว่าเขามีค่าความแข็งแกร่งถึง 12 แต้ม

"หือ!?"

แววตาของชายชราฉายแววตกตะลึง ทันใดนั้นแรงสะท้อนกลับมหาศาลก็ส่งร่างของเขากระเด็นล้มลง แต่เขาก็รีบม้วนตัวลุกขึ้นมาทันที จ้องมองเซี่ยป๋อตาเขม็ง "ไอ้หนู นายมีค่าความแข็งแกร่งเท่าไหร่!? ทำไมฉันถึงทุ่มนายไม่ลง!"

"ชนะผมให้ได้ก่อน แล้วผมจะบอก!"

เซี่ยป๋อยิ้มร่าอย่างสะใจ จิตวิญญาณนักสู้ลุกโชน พุ่งเข้าใส่ต่อทันที

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! หมัดเท้าปะทะกัน ชายชราเริ่มเพลี่ยงพล้ำ สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

พละกำลังของไอ้หนูนี่มันระดับยอดมนุษย์ชัดๆ การรับมือแต่ละหมัดช่างกินแรงเหลือเกิน ยิ่งมันมีทักษะการต่อสู้เหมือนกัน วิชาทหารที่เขาเรียนมาก็เริ่มเอาไม่อยู่

ผ่านไปไม่กี่กระบวนท่า ชายชราก็เริ่มปวดร้าวไปทั้งแขนขา

"ไอ้เด็กบ้า! ไม่รู้จักเคารพผู้หลักผู้ใหญ่บ้างเลย ไม่เอาแล้ว! ไม่สู้แล้วเว้ย!"

ชายชราหลบหมัดของเซี่ยป๋อได้อย่างหวุดหวิด แล้วกระโดดถอยฉากออกมา ยืนหอบหายใจแฮกๆ หนวดเคราสั่นไหว

เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

"ฟู่... ลุง เป็นถึงราชาทหาร ผมนึกว่าจะแน่กว่านี้ซะอีก" เซี่ยป๋อถอนหายใจ ปรับลมหายใจให้เป็นปกติ

"เหอะ นายมันเลเวล 3 ฉันเพิ่งเลเวล 2 เองนะ"

ชายชราถลึงตาใส่ หยิบแตงโมที่กินเหลือครึ่งลูกขึ้นมากินต่อ เคี้ยวตุ้ยๆ พลางบ่น "ไอ้หนู นายดวงดีชิบหาย หาของได้เยอะขนาดนี้ ฉันยังไม่ดวงดีเท่านายเลย"

"หึหึ"

เซี่ยป๋อยิ้มบางๆ ของเยอะขนาดนี้ก็ดูไม่สมเหตุสมผลจริงๆ นั่นแหละ "ลุงนี่ตลกดีนะ"

"ฮ่าๆ ถ้าเห็นว่าฉันตลก ก็เอาแตงโมมาให้ฉันอีกสักลูกสิ ฉันเห็นที่เบาะหลังยังมีอีกเพียบเลยนี่" ชายชราหน้าหนา ไม่มีความเกรงใจแม้แต่น้อย

"ไปตายซะ!"

เซี่ยป๋อหน้าตึง ยังจะมาขอแตงโมอีก ตาแก่นี่หน้าหนาจริงๆ อยู่ในกองทัพต้องเป็นพวกหัวหมอแน่ๆ

"ไอ้เด็กเวร ไม่รู้จักเคารพคนแก่" ชายชราบ่นอุบอิบ

"เหอะ"

เซี่ยป๋อแค่นเสียงเย็นชา ไม่สนใจแกอีก นั่งลงกินแตงโมบ้าง การได้กินแตงโมหลังออกแรงมาหนักๆ นี่มันสวรรค์ชัดๆ

กินเสร็จ เซี่ยป๋อมองชายชราด้วยความสงสัย "ลุง รถลุงอยู่ไหน? ตอนลุงลอบเข้ามา ผมไม่ได้ยินเสียงรถเลย"

"อ้อ... น้ำมันหมดน่ะ บนถนนเฮงซวยนี่ไม่มีปั๊มน้ำมัน ฉันเลยนอนกลางวัน เข็นรถกลางคืน เข็นมาตลอดทางเลยเนี่ย" ชายชราตอบอย่างไม่ใส่ใจ โยนเปลือกแตงโมทิ้ง แล้วลูบพุงป่องๆ ของตัวเอง

สบายพุง

เซี่ยป๋อมุมปากกระตุก มิน่าถึงไม่ได้ยินเสียงรถ ตาแก่นี่สุดยอดจริงๆ

"เอาล่ะ กินแตงโมไปลูกนึงแล้ว ฉันไม่กวนนายแล้วดีกว่า ได้เวลาออกเดินทางต่อ"

ชายชราพักจนหายเหนื่อยแล้วก็ลุกขึ้นยืน

เซี่ยป๋อมองดูเขาเดินหายเข้าไปในความมืด ไม่นานรถเก๋งบุโรทั่งคันเล็กๆ ก็ถูกเข็นออกมา

ดูทุลักทุเลหน่อย แต่ก็เข็นไหว

เซี่ยป๋อลังเลใจ เขาอยากชวนตาแก่ให้อยู่ด้วยกัน จะได้ช่วยกันดูแล แต่ความลับเรื่องระบบอัปเกรดของเขาล่ะ จะปิดบังยังไง?

ใจเขาสับสนวุ่นวาย

"เดี๋ยวก่อน"

ในที่สุดเซี่ยป๋อก็ตัดสินใจได้ เงยหน้าขึ้นเรียก

"ว่าไงไอ้หนู จะให้แตงโมฉันเพิ่มเหรอ?" ชายชราชะโงกหน้าออกมาจากฝั่งคนขับ

"เหอะ"

เซี่ยป๋อหัวเราะแห้งๆ "ผมมีน้ำมัน แบ่งให้ลุงหน่อยแล้วกัน"

เขาลุกไปหยิบน้ำมันครึ่งถังที่ใช้เหลือจากที่นั่งข้างคนขับ พร้อมกับกระบองเหล็ก อาหาร น้ำดื่ม และแตงโมอีกลูก ส่งให้ชายชรา

"ลุงดูเป็นคนคุยถูกคอดี เอาของพวกนี้ไปเถอะ ถ้ามีวาสนาคงได้เจอกันอีก"

"ในที่สุดนายก็รู้จักเคารพคนแก่สักทีนะ... เดี๋ยว"

ชายชราควานหาของในรถ แล้วโยนห่อผ้าเก่าๆ ให้เซี่ยป๋อ "นี่ของที่ดรอปจากมอนสเตอร์ เก็บไว้ก็ไร้ประโยชน์ เอาไปสิ ถือว่าแลกกัน"

"ขอบคุณครับ" เซี่ยป๋อไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีของมาแลกเปลี่ยนด้วย ตาแก่นี่พูดจาโผงผาง ตรงไปตรงมา ถูกใจเขาจริงๆ

ถ้าไม่มีความลับเรื่องระบบ เขาคงชวนลุงแกตั้งทีมไปแล้ว ฝีมือแกก็ไม่ธรรมดา

"ไม่ต้องมาขอบอกขอบใจ ขนลุก ถ้าเป็นลูกน้องฉันในค่าย พูดแบบนี้โดนตบหัวทิ่มไปแล้ว" ชายชราแสยะยิ้ม

เติมน้ำมันเต็มถังแล้ว เขาก็เดินมาหาเซี่ยป๋อ "ไอ้หนู ตอนนี้นายเป็นคนดังที่สุดในโลก ฟังคำเตือนฉันไว้นะ... จิตใจคนน่ากลัวกว่าผี"

พูดจบ เขาก็กลับขึ้นรถ สตาร์ตเครื่องยนต์รถบุโรทั่ง

เซี่ยป๋อยืนนิ่งด้วยความรู้สึกซับซ้อน พอรถกำลังจะเคลื่อนตัว เขาก็ตะโกนถาม "ลุง แล้วผมเชื่อใจลุงได้ไหม?"

"ฉันเหรอ? อย่าไว้ใจฉันเหมือนกัน... อ้อ ไฟแช็กนี่ใช้ดีนะ ฉันขอก็แล้วกัน นายรักษาชีวิตให้ดีๆ ล่ะ ฉันดูออกว่าถ้านายไม่ตายซะก่อน อนาคตไกลแน่นอน เผลอๆ อนาคตมนุษยชาติอาจต้องฝากไว้ที่นาย"

พูดจบ รถก็พุ่งออกไป

เซี่ยป๋อชะงัก ล้วงกระเป๋ากางเกง... ว่างเปล่า

"เชี่ยเอ๊ย!!!"

"ตาแก่! รักษาตัวให้ดีล่ะ เผื่อเราจะได้เจอกันอีก!"

"นายก็เหมือนกัน!"

รถค่อยๆ หายไปในความมืด

พอชายชราจากไป เซี่ยป๋อนั่งลงหน้ากองไฟ รู้สึกว่างเปล่าในใจ

นี่เป็นมนุษย์คนแรกที่เขาได้เจอในโลกนี้ แถมยังเป็นตาแก่เก๋าเกมที่เกือบจะไม่ได้เข้ามาในเกมนี้ด้วยซ้ำ

คำพูดคำจาเป็นเอกลักษณ์ ตรงไปตรงมา ถูกจริตเขามาก เซี่ยป๋ออยากตั้งทีมกับแกจริงๆ อย่างน้อยก็มีเพื่อนร่วมทาง ไม่ต้องเดียวดายท่ามกลางทุ่งหญ้าและรัตติกาลอันเงียบเหงา

"ต้องได้เจอกันอีกแน่ รักษาตัวดีๆ ล่ะ"

เซี่ยป๋อเติมหญ้าใส่กองไฟให้ลุกโชนขึ้น

ในขณะเดียวกัน เขาก็นึกถึงคำพูดของชายชรา

จิตใจคนน่ากลัวกว่าผี

"ดูจากเวลาเดินทางของลุงแก กับซากรถที่เจอวันก่อน พอจะเดาได้ว่าระยะห่างระหว่างผู้เล่นแต่ละคนที่ถูกส่งลงมาบนถนน น่าจะห่างกันอย่างน้อย 500 กิโลเมตร นี่คือการประเมินขั้นต่ำสุด"

เซี่ยป๋อคำนวณดู ถ้าจะมีคนต่อไปมาถึงที่นี่ อย่างน้อยต้องใช้เวลาอีกสองวัน

แน่นอนว่ามีความเป็นไปได้ที่คนที่อยู่ต่อจากลุงแกอาจจะตายไปแล้ว

ในโลกนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้

เขาต้องระวังตัวให้มากขึ้น เพราะไม่ใช่ทุกคนจะเป็นเหมือนลุงแก

นอกจากนี้ เซี่ยป๋อตัดสินใจแล้วว่า เวลานอนตอนกลางวัน จะนอนในรถเฉยๆ ไม่ได้แล้ว ต้องซ่อนรถให้มิดชิดกว่าเดิม

เขาหยิบห่อผ้าที่ชายชราโยนให้มาเปิดดู สัมผัสได้ว่ามีของแข็งๆ อยู่ข้างใน

ข้างในมีเหรียญตราสองอัน กับกระดาษพิมพ์เขียวสีแดงอ่อนใบหนึ่ง

"ให้มาแค่นี้เองเรอะ... ขี้งกชะมัด"

[เหรียญตรานักมวย * 1]

[เหรียญราช่างซ่อมรถยนต์ * 1]

[พิมพ์เขียวตู้เก็บของมิติ: ต้องการ ผลึกคทาแม่มดเฒ่า * 2, เหล็ก * 40, ไม้ * 50]