บทที่ 231 - ตกลงกันให้ชัดเจน

บทที่ 231 - ตกลงกันให้ชัดเจน

แม้จ้าวลี่หยากับหูหลิ่งจะไม่ได้ยินว่าพ่อบ้านเหมาพูดอะไร แต่เสียงชาวบ้านนั้นดังสนั่น ยิ่งโมโหเสียงยิ่งแข่งกันดัง พวกเขาจึงได้ยินเกือบหมด และพอจะเดาได้คร่าวๆ ว่าพ่อบ้านเหมาพูดอะไรไปบ้าง

"ตระกูลเหมานี่มีอยู่ทุกที่จริงๆ!" หูหลิ่งรังเกียจเข้ากระดูกดำ

จ้าวลี่หยายิ้มบางๆ "พี่ชายต้องมองในแง่ดีสิเจ้าคะ พี่ดูสิ ยิ่งพ่อบ้านเหมาปั่นป่วน ปัญหาบางอย่างก็ยิ่งผุดขึ้นมา เรื่องราวมันก็ยิ่งชัดเจนขึ้นไม่ใช่หรือ?" หูหลิ่งคิดตาม ก็จริงอย่างนางว่า "พูดแบบนี้ พวกเราคงต้องขอบคุณเขาแล้วสินะ!" จ้าวลี่หยาหลุดขำพรืด "อื้ม คิดว่าเขาคงไม่ต้องการ และไม่อยากได้คำขอบคุณหรอกเจ้าค่ะ" สองพี่น้องหัวเราะประสานเสียง

หูหลิ่งพูดต่อ "ดังนั้น เถ้าแก่ของพวกเราฝากบอกมาว่า การที่เขาช่วยแต่ละหมู่บ้าน ความจริงไม่ใช่การช่วยเปล่าๆ แต่เป็นการร่วมมือกับแต่ละหมู่บ้าน หรือก็คือหุ้นส่วนทำมาหากินด้วยกัน แน่นอนว่า ใครทำมากได้มาก เขาเป็นคนลงทุนลงแรงหลัก เขาย่อมได้ส่วนแบ่งก้อนใหญ่ ทุกคนก็ได้กำไรเหมือนกัน จะเอาไปเทียบกับเขาไม่ได้ หากหมู่บ้านไหนไม่พอใจ เชิญกลับไปได้เลย"

แน่นอนว่าไม่มีใครลุกหนี "เถ้าแก่ของพวกเราไม่ได้ติดค้างอะไรหมู่บ้านไหน ไม่ได้ติดเงิน และไม่ได้ติดหนี้บุญคุณ ทุกคนแค่ทำการค้ากันเท่านั้น แต่ละหมู่บ้านต้องวางตัวให้ถูก อย่าคิดว่าเถ้าแก่ของพวกเราจำต้องช่วยใครเป็นหน้าที่ มันไม่มีเหตุผลแบบนั้น หากใครคิดแบบนั้นในใจ ก็ออกจะอันธพาลไปหน่อย การร่วมมือในวันหน้าเกรงว่าทั้งสองฝ่ายคงไม่แฮปปี้ เกิดปัญหาขัดแย้งได้ง่าย สู้เลิกรากันไปตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า"

ผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านถงซานและพวกอีกสองสามคนก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด ไม่กล้าสบตาหูหลิ่งและจ้าวลี่หยา ยิ่งได้ยินเสียงซุบซิบเซ็งแซ่รอบข้าง ยิ่งรู้สึกอึดอัดใจ "ไม่จริงมั้ง? จะมีใครคิดแบบนั้นได้ไง!" "นั่นสิ หน้าด้านเกินไปแล้ว!" "เถ้าแก่ใหญ่ช่วยเรา เราก็ซึ้งใจ เขาไม่อยากช่วยเรา ก็เป็นสิทธิ์ของเขา จะไปบังคับคนเขาได้ยังไง? แน่จริงก็ลองไปบังคับเศรษฐีในเมืองให้ช่วยดูสิ!" "ใช่เลย!" "ถ้ามีหมู่บ้านแบบนั้นจริงๆ เถ้าแก่ใหญ่คงเสียใจแย่? คนแบบนั้นจะไปช่วยทำไม" "ข้าก็ว่าไม่คุ้มค่าเลยจริงๆ!" "..."

พวกผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านถงซานแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี จ้าวลี่หยาจงใจกวาดสายตามองไปทางพวกเขา ในใจรู้สึกสะใจเล็กน้อย

นางจึงยิ้มกล่าว "ทุกคนวางใจได้ เถ้าแก่ใหญ่ไม่มีทางทิ้งเงินไม่ยอมหาหรอก ขอแค่เหมาะสม เขาย่อมยินดีร่วมมือกับทุกคนแน่นอน แต่ในเมื่อเป็นการร่วมมือ ก็ต้องมีการทำสัญญา ถึงเวลานั้นพวกเราจะคุยรายละเอียดกันให้ชัดเจนทีละข้อ เขียนลงกระดาษขาวหมึกดำ ถือเป็นหลักประกันให้ทุกคนอีกชั้นหนึ่ง"

"แล้วก็เถ้าแก่ร้านค้าทุกท่าน วันนี้พวกเรามาหารือกันดูว่า แถบนี้มีของดีอะไรที่ขายได้ราคาบ้าง ในตลาดยังขาดแคลนอะไร อะไรที่ทำเงินได้ ทุกคนลองเสนอมา แล้วให้แต่ละหมู่บ้านปลูก พอได้ผลผลิตแล้ว พวกท่านเถ้าแก่ก็มารับซื้อไปขายทำเงิน แบบนี้ไม่ดีหรือ?"

พอพูดแบบนี้ ทุกคนก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที ดวงตาเป็นประกาย ถกเถียงกันอย่างออกรส แบบนี้ดีจะตาย ในตลาดมีอะไรขายดี ทุกคนก็ปลูกอันนั้น แล้วส่งขาย วิน-วินกันถ้วนหน้า

ความจริงของดีมีไม่น้อย ราคาก็ดี แต่ปริมาณมันน้อยเกินไป แถมคุณภาพก็ดีบ้างแย่บ้างปนกันไป ต่อให้พ่อค้าอยากรับซื้อก็ลำบาก แต่ถ้าหลายหมู่บ้านพร้อมใจกันปลูกอย่างเดียวกัน ปริมาณผลผลิตก็ไม่ใช่ปัญหาแล้ว!

การประชุมใหญ่ครั้งนี้เริ่มตั้งแต่ไม่ถึงสิบโมงเช้า ลากยาวไปจนถึงสี่โมงเย็นกว่าๆ ทุกคนยังคุยกันไม่จุใจ มื้อเที่ยงบ้านสกุลจ้าวนึ่งข้าวเหนียวไว้เยอะมาก ปั้นเป็นข้าวเหนียวปั้นแจกคนละสองลูกกินแก้หิว สะดวกสบาย

ข้าวเหนียวเป็นของดีเชียวนะ ปกติมีแต่ช่วงปีใหม่หรือเทศกาลสำคัญๆ ที่บ้านถึงจะยอมเจียดข้าวเหนียวสักไม่กี่ชั่งมาทำขนมก้อนแป้งข้าวเหนียวหรือของอร่อยอื่นๆ วันธรรมดาไม่มีใครตัดใจกินหรอก บ้านสกุลจ้าวจัดงานทั้งที ใจป้ำจริงๆ ข้าวเหนียวปั้นสองลูกใหญ่กว่ากำปั้น แน่นปึ้ก คนเยอะขนาดนี้ วันนี้คงใช้ข้าวเหนียวไปอย่างน้อยห้าหกสิบชั่งแน่ๆ

ตอนแยกย้ายกันกลับ ทุกคนต่างมีรอยยิ้มเปื้อนหน้า กระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวา เดินตัวปลิวราวกับมีแรงเหลือเฟือ วันนี้ได้ถกกันสะใจจริงๆ! ชีวิตนี้ ในที่สุดก็มีความหวังเสียที

ทุกคนมีความสุข ยกเว้นพ่อบ้านเหมา พ่อบ้านเหมาทั้งโกรธทั้งแค้น ทั้งอิจฉาริษยาตลอดบ่าย พอกลับถึงจวน ก็รีบใส่สีตีไข่เล่าบรรยากาศการประชุมให้เหมาเต๋อซิงฟัง เน้นย้ำว่าแต่ละหมู่บ้านซาบซึ้งในบุญคุณของจ้าวลี่หยากับหูหลิ่งขนาดไหน... ในใจเหมาเต๋อซิงก็เริ่มมีน้ำกรดแห่งความอิจฉาเดือดปุดๆ: ทำไมมันน่าโมโหขนาดนี้นะ?

"เหอะ พวกบ้านนอกงี่เง่า พวกคนโง่ หลอกง่ายชะมัด! ให้เศษเงินไม่กี่แดงก็โดนหลอกจนหัวหมุนหาทิศทางไม่เจอแล้ว!" ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่ในใจเขารู้ดีว่า คนพวกนี้รวมกลุ่มกันแล้ว ต่อให้เป็นเขา ก็ตอแยไม่ไหว

หลัวซูอวี้ก็ยืนเงี่ยหูฟังอยู่ข้างๆ นางอิจฉายิ่งกว่าเหมาเต๋อซิงเสียอีก แม้ตอนนี้จะได้เป็นอนุภรรยาของเหมาเต๋อซิง ดูเหมือนกินดีอยู่ดี มีสาวใช้คอยปรนนิบัติ แต่ชีวิตในเรือนหลังของบ้านเศรษฐีมันจะสุขสบายจริงหรือ? ภรรยาเอกของเหมาเต๋อซิงร้ายกาจและมีเขี้ยวเล็บ อนุภรรยาของเหมาเต๋อซิงก็ไม่ได้มีแค่นางคนเดียว นางไม่มีบ้านเดิมให้พึ่งพา แถมยังมีสถานะเป็นนักโทษเนรเทศ โดยกำเนิดก็ต่ำต้อยกว่าคนอื่นอยู่แล้ว

ในจวนนี้ แม้แต่บ่าวไพร่ที่มีหน้ามีตาหน่อยยังไม่มองนางด้วยหางตา นางไม่กล้าปริปากบ่นสักคำ เหมาเต๋อซิงก็ไม่ใช่คนอารมณ์ดีอะไร พอโกรธขึ้นมาก็ชอบพาลทุบตีคนอื่น บวกกับเรื่องที่เขาสั่งให้นางทำ นางทำไม่สำเร็จสักอย่าง ฐานะของนางในสายตาเขาก็แทบไม่มีเหลือแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะนางใจกล้าหน้าด้าน งัดลีลาบนเตียงร้อยแปดกระบวนท่ามาเอาใจเหมาเต๋อซิงแบบทุ่มสุดตัว อย่างน้อยในเรื่องนี้ก็ทำให้เหมาเต๋อซิงยังพอใจนางอยู่บ้าง ป่านนี้คงโดนเขาเขี่ยทิ้งไปนานแล้ว คนเลือดเย็นไร้หัวใจอย่างเหมาเต๋อซิง ถ้าวันไหนเขาเบื่อ แล้วนางต้องอยู่ในเรือนหลังลึกแบบนี้ ด้วยชาติกำเนิดแบบนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าจุดจบจะเป็นยังไง! นางเกลียดจ้าวลี่หยากับซูเหยียน เกลียดบ้านสกุลจ้าว เกลียดหลินมั่ว ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขา นางคงไม่ตกอยู่ในสภาพนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะพวกมัน!

หลัวซูอวี้กลอกตาไปมา ปั้นหน้ายิ้มประจบ "คุณชายเจ้าคะ คนบ้านสกุลจ้าวก็แค่ครอบครัวนักโทษเนรเทศ ต่ำต้อยด้อยค่า นังจ้าวลี่หยานับเป็นตัวอะไร? มันมีสิทธิ์อะไรมาทำเรื่องพวกนี้? ถ้าคนเขารู้เข้าจะไม่หัวเราะเยาะเอาหรือว่าอำเภอเกาเหลียนของเราสิ้นคนดีแล้ว ถึงต้องให้ลูกสาวนักโทษเนรเทศมานำชาวบ้านสร้างเนื้อสร้างตัว?"

เหมาเต๋อซิงใจกระตุก ขมวดคิ้วมุ่น แค่นยิ้มเย็น คำพูดนี้ก็มีเหตุผล ไม่แน่พี่เขยของเขาอาจจะโดนชาวบ้านนินทาว่าร้าย ว่าปกครองบ้านเมืองไม่ดี

"คุณชายเจ้าคะ เรื่องแบบนี้ แน่นอนว่าต้องเป็นคุณชายที่เป็นแกนนำสิเจ้าคะ!" คำพูดนี้เหมาเต๋อซิงกลับไม่ชอบฟัง "หุบปากไปเลยเจ้า! ไอ้พวกจนๆ พวกนั้นข้าเห็นแล้วขยะแขยงลูกตา จะให้ข้าควักเงินควักแรงออกไอเดียให้พวกมันหาเงินหรือ? เหอะ ข้าไม่สนหรอกว่าพวกมันจะเป็นจะตายยังไง!"

[จบแล้ว]