บทที่ 201 - โดนตบหน้าฉาดใหญ่

บทที่ 201 - โดนตบหน้าฉาดใหญ่

ความปลอดภัยของอำเภอเกาเหลียนย่ำแย่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

เรื่องแบบนี้ไม่มีชาวบ้านคนไหนไม่โกรธแค้น ตลอดทางที่เดินผ่าน ไทยมุงต่างพากันด่าทอไอ้พวกโจรชั่วพวกนี้

เพราะว่าพวกมันกล้าขนาดนี้ ใครจะรู้ว่าวันหน้าเคราะห์กรรมจะมาตกที่บ้านตัวเองเมื่อไหร่?

คนพวกนี้ถ้าไม่ลงโทษให้หนัก มันยอมรับไม่ได้!

มีพวกคุณชายเจ้าสำราญและพ่อค้าหลายคนที่คุ้นเคยกับเหมาเต๋อซิง จำได้ว่าในกลุ่มโจรมีคนรับใช้ของเหมาเต๋อซิงรวมอยู่ด้วย ต่างตกใจกันตาค้าง!

พอลองนึกดูว่าช่วงนี้เหมาเต๋อซิงกำลังวางแผนอะไรอยู่ ก็เข้าใจทะลุปรุโปร่งทันที

สกุลจ้าวนี่... ใจกล้าบ้าบิ่นจริงๆ! ถึงกับกล้าทำแบบนี้...

เหมาเต๋อซิงคงโกรธจนคลั่งตายไปแล้วมั้ง!

ไม่รู้ทำไม แต่รู้สึกสะใจแปลกๆ

ส่วนสกุลจ้าว ทำไมจะไม่กล้าล่ะ? ต่อให้พวกเขายอมกล้ำกลืนฝืนทนแค่ซ้อมคนแล้วปล่อยไป ไว้หน้าเหมาเต๋อซิง เหมาเต๋อซิงจะยอมปล่อยพวกเขาไปงั้นเหรอ? ไม่มีทาง

งั้นทำไมต้องไว้หน้ามันด้วย?

แน่นอนว่าต้องตบหน้าให้ฉาดใหญ่ที่สุดเท่าที่จะทำได้

พอส่งคนถึงที่ว่าการอำเภอ หูหลิ่งโขกศีรษะ ร้องเรียนด้วยความคับแค้นใจ "ท่านใต้เท้า โจรพวกนี้เหิมเกริมเกินไปแล้ว บุกรุกเข้ามาในบ้านข้าน้อยตั้งสิบกว่าคน โชคดีที่บ้านคนเยอะ เลี้ยงสุนัขไว้ แถมช่วงนี้หนูชุมเลยวางกับดักหนูไว้ตามกำแพงเยอะ ถึงได้รู้ตัวทัน แล้วร้องตะโกนให้ชาวบ้านมาช่วยกันจับไว้ได้ ขอใต้เท้าโปรดเมตตา! ขอใต้เท้าคืนความยุติธรรมให้ข้าน้อยด้วยเถิดขอรับ!"

พวกโจรเหล่านี้แม้จะถูกมัดแน่นหนา เจ็บไปทั้งตัว แต่ใบหน้ากลับเกลี้ยงเกลาไร้ริ้วรอย เพราะคนสกุลจ้าวตีคนไม่ตีหน้า พวกมันเลยดูสภาพไม่น่าสงสารเลยสักนิด แถมแววตายังดุร้าย ท่าทางนักเลง เห็นแล้วยิ่งน่าโดนซ้อมเพิ่ม

เรียกตีนได้ดีนักแล

"อำเภอเกาเหลียนของเราไม่เกิดเรื่องแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว จะปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด!"

"ถูกต้อง! ไม่งั้นวันหน้าใครจะหลับลง!"

"เกินไปแล้ว เหิมเกริมเกินไปแล้ว! ต้องลงโทษให้หนัก!"

"ขอใต้เท้าลงโทษสถานหนัก!"

ชาวบ้านที่มามุงดูยิ่งพูดยิ่งโมโห ต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องกดดัน

แน่นอนว่าไม่ใช่เหตุบังเอิญ คนที่ออกหน้าฟ้องร้องมีแค่หูหลิ่งกับฉูอวี้เถาที่ไม่ได้เป็นนักโทษ ส่วนจ้าวลี่หยา หลินมั่ว อวี๋เสี่ยวฟาง และคนอื่นๆ ปะปนอยู่ในฝูงชนคอยยุยงปลุกปั่น

นายอำเภออินมองปราดเดียวก็รู้เรื่อง แอบด่าน้องเมียในใจว่าไม่ได้เรื่อง แค่นักโทษครอบครัวเดียวยังจัดการไม่ได้ จะใช้วิธีดิบเถื่อนก็ไม่ว่าหรอก ปัญหาคือ อย่าพลาดสิ!

พลาดแล้วจะทำยังไง?

นี่มันยังเรียกว่าขโมยได้อีกเหรอ? สิบกว่าคน นี่มันกองโจรชัดๆ!

มวลชนโกรธแค้น นายอำเภออินจะทำเพิกเฉยไม่ได้

อันธพาลในเมืองนอกเมืองมีไม่น้อย วันนี้ถ้าไม่ลงโทษคนพวกนี้ให้เด็ดขาด เกิดคนอื่นเห็นว่ากฎหมายหย่อนยาน จะพากันกำเริบเสิบสานเอาได้

ชาวบ้านแถบนี้ไม่ใช่จะแหยมได้ง่ายๆ สกุลจ้าวนี่ถือว่าระวังตัวมากแล้วที่แค่จับมัดมาส่งทางการ ถ้าเป็นชาวบ้านหัวร้อนที่อื่น ป่านนี้คงรุมประชาทัณฑ์จนพิการหรือตายคาตีนไปแล้ว

ถึงตอนนั้นถ้าบ้านเมืองวุ่นวาย เขาจะขอย้ายไปรับตำแหน่งที่ดีกว่าคงยาก

อย่าว่าแต่นายอำเภออินไม่รู้เลยว่าในนี้มีคนรับใช้ของเหมาเต๋อซิงรวมอยู่ด้วย เพราะคนรับใช้ข้างกายเหมาเต๋อซิงเขาเคยเห็นแค่สองสามคน ต่อให้รู้ ตอนนี้ก็ต้องสั่งลงโทษอยู่ดี

นายอำเภออินตบไม้เขย่าขวัญปัง ตวาดเสียงดัง "ช่างบังอาจนัก ไร้กฎหมายสิ้นดี! บ้านเมืองมีขื่อมีแป ยุคสมัยสงบสุข โจรชั่วพวกนี้กล้าดียังไง? ทหาร ลากตัวลงไปโบยคนละสามสิบไม้ แล้วขังคุกสามเดือน!"

หูหลิ่งโขกศีรษะ "ใต้เท้าปรีชาสามารถ! อำเภอเกาเหลียนมีใต้เท้าดูแล นับเป็นวาสนาของราษฎรตาดำๆ อย่างพวกข้าน้อยจริงๆ ขอรับ!"

จ้าวลี่หยากับพรรคพวกช่วยกันปั่นกระแสอีกรอบ

ชั่วพริบตาเสียงสรรเสริญเยินยอก็ดังระงม ล้วนแต่ชมเชยนายอำเภออินว่ายุติธรรมโปร่งใส เที่ยงธรรมไม่เกรงกลัวอิทธิพล

นายอำเภออินลูบเครายิ้มบางๆ วางมาดสุขุม ในใจคิดว่าหูหลิ่งคนนี้รู้จักพูดจา เป็นคนใช้ได้ทีเดียว

พวกโจรถูกลากลงไปตีจนเนื้อแตกหนังฉีก ร้องโหยหวนระงม ไม่นานก็ร้องไม่ออก ถูกลากออกไปในสภาพเลือดอาบ

เหมาเต๋อซิงที่อยู่หลังฉากแทบจะบ้าตาย

พอได้ยินว่าทุกคนโดนโบย เขาก็โกรธจัดคว้าถ้วยชาข้างตัวขว้างทิ้ง ด่าทอด้วยความเคียดแค้น "ไอ้พวกแซ่จ้าว ข้ากับพวกแกอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้!"

นายอำเภออินเดินลงจากบัลลังก์ท่ามกลางสายตาเลื่อมใสศรัทธาของชาวบ้านและคำสรรเสริญไม่ขาดปาก อารมณ์ดีเดินกลับไปหลังที่ว่าการ

ใครจะไปคิดว่าน้องเมียตัวดีจะรีบวิ่งเข้ามาหา ทำลายอารมณ์ดีๆ ของเขาจนพังพินาศในพริบตา

"พี่เขย ในนั้นมีสี่คนเป็นคนรับใช้บ้านข้านะ! พี่เขย ข้าขอพาตัวพวกมันกลับได้ไหม?"

นายอำเภออินชะงัก ข่มความโกรธถามว่า "เจ้าปล่อยให้คนของตัวเองไปทำเรื่องพรรค์นั้นได้ยังไง? บ้าไปแล้วรึ?"

ถ้าใครรู้เข้า หน้าตาเขาจะเอาไปไว้ที่ไหน

ตำแหน่งพ่อเมืองนี้ยังจะทำต่อไหม?

เหมาเต๋อซิงทั้งอึดอัดทั้งคับแค้น "ขะ... ข้าจะไปรู้ได้ไงว่าจะพลาด..."

ถ้าสำเร็จก็ไม่มีเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ?

นายอำเภออินแทบกระอักเลือด "ข้าบอกเจ้าตั้งนานแล้วว่า ราชสีห์ตะครุบกระต่ายยังต้องทุ่มสุดตัว เจ้าทำงานประสาอะไร? นั่นมันสกุลจ้าวเชียวนะ! สกุลจ้าวที่สามารถสร้างเนื้อสร้างตัวได้ขนาดนี้ในเวลาสั้นๆ แถมยังดึงชาวบ้านหลายหมู่บ้านมาเป็นพวกได้ ต้องหาเงินได้ไม่น้อยแน่ๆ พวกเขาจะเป็นเหมือนพวกกระจอกงอกง่อยที่เจ้าเคยจัดการเหรอ? เจ้านี่นะ ข้าว่าเจ้ามันหลงระเริง จนลืมคำที่ข้าสอนไปหมดแล้วว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า!"

เหมาเต๋อซิงไม่ยอมรับผิด คิดในใจว่าก็เพราะท่านไม่ใช่เหรอ? ข้าก็สงสัยว่าทำไมท่านไม่ใช้อำนาจทางการจัดการ? จะบีบครอบครัวนักโทษเนรเทศสักครอบครัวมันจะยากอะไร? ก็แค่ท่านเอ่ยปากคำเดียว

ท่านดื้อดึงไม่ยอมทำ พอข้าลงมือทำเอง ท่านก็บ่นโน่นบ่นนี่

แถมไม่ยอมบอกกันก่อน

เหมาเต๋อซิงกลั้นใจถาม "พี่เขย แล้วจะเอายังไงต่อ?"

นายอำเภออินแค่นหัวเราะ "สรุปเจ้าจำไว้เลยนะ เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเจ้า ไม่เกี่ยวกับข้า!"

คนในวงราชการ ไม่มีใครทำอะไรจนหมดทางถอยหรอก เขาไม่อยากล่วงเกินสกุลจ้าว

ในเมื่อสกุลจ้าวถูกเนรเทศมาอยู่ที่นี่อย่างสงบเสงี่ยม ก็ต้องห้ามมีคนตายในวาระของเขาเด็ดขาด

ไม่อย่างนั้น วันดีคืนดีเขาอาจจะโดนเช็คบิลย้อนหลัง

จ้าวเซียงเคยเป็นขุนนางใหญ่โต จะไม่มีลูกศิษย์ลูกหาหรือพรรคพวกหลงเหลืออยู่บ้างเชียวหรือ?

อีกอย่าง เขาเป็นถึงราชครู แม้ตำแหน่งรัชทายาทจะง่อนแง่น แต่ก็ยังไม่ถูกปลด ช่วงเวลาแบบนี้ เขาตายิ่งไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามให้ถึงทางตัน

ถ้าไม่ใช่เพราะเงินมันยั่วยวนใจเกินไป เขาคงไม่ไปยุ่งกับสกุลจ้าวหรอก

เหมาเต๋อซิงจำใจต้องรับปาก แล้วถามย้ำอีกครั้ง "พี่เขย แล้วคนรับใช้ของข้า..."

เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ นายอำเภออินโบกมือ "เอาตัวไปเถอะ!"

ยังไงก็โดนตีโชว์ชาวบ้านไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องขังคุกจริงๆ หรอก เอาไปก็เอาไป

"ขอบคุณพี่เขย!" เหมาเต๋อซิงค่อยรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง

พอรับตัวคนรับใช้กลับบ้าน เหมาเต๋อซิงก็รีบสั่งให้พวกมันมาหา จะทายาพักฟื้นอะไรก็ช่าง ต้องมาคุยกับเขาให้รู้เรื่องก่อน

พอเห็นสภาพอันน่าอนาถของพวกมัน เส้นเลือดบนหน้าผากเหมาเต๋อซิงก็เต้นตุบๆ "ไอ้พวกแซ่จ้าว เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่!"

นี่ตีสุนัขของเขา ก็เท่ากับตบหน้าเขาชัดๆ!

[จบแล้ว]