บทที่ 58 - ข้ากับเขา กำลังจะกลายเป็นศัตรูเพราะสตรีนางหนึ่ง

บทที่ 58 - ข้ากับเขา กำลังจะกลายเป็นศัตรูเพราะสตรีนางหนึ่ง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

คำพูดนี้ แม้จะไม่ถึงกับหยาบคาย แต่สำหรับซางหรูอี้ที่อยู่ในฐานะซ่าวฮูหยินแห่งจวนกั๋วกงแล้ว ก็ยังถือว่าไม่เหมาะสมอยู่ดี

นางจึงเอ่ยว่า "ซางหรูอี้มีดีอะไร ถึงได้รับเกียรติให้เป็นสหายรู้ใจของคุณชายได้"

อีกฝ่ายหัวเราะ "ซ่าวฮูหยินช่างใจร้าย ผลักไสคนเสียห่างเชียว"

ซางหรูอี้ตอบ "เป็นเพราะข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคุณชายเลย นอกจากชื่อหยางสุยอี้แล้ว อย่างอื่นข้าก็มืดแปดด้าน อย่างเช่น... เหตุใดคุณชายถึงมาที่เมืองไท่หยวน ข้าก็สุดจะรู้"

อีกฝ่ายยิ้ม "ที่แท้ ซ่าวฮูหยินก็อยากรู้จุดประสงค์ที่ข้ามานี่เอง"

"..."

"ความจริงแล้ว ข้ามาเมืองไท่หยวนโดยไม่มีจุดประสงค์อะไรเป็นพิเศษ เพียงแต่ช่วงนี้จิตใจว้าวุ่น มีเรื่องราวมากมายที่ตัดสินใจไม่ถูก ก็เลยมาเดินเล่นในเมือง ผ่อนคลายอารมณ์ก็เท่านั้น"

พูดถึงตรงนี้ เขาก็หยุดไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วว่าต่อ "แต่ว่า ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าจะเลือกทางไหน!"

ซางหรูอี้เลิกคิ้ว "อ้อ?"

หยางสุยอี้กล่าว "เป็นฮูหยินที่มอบคำตอบให้กับข้า"

"ข้าเนี่ยนะ?!"

ซางหรูอี้ยิ่งงุนงงหนักเข้าไปอีก นางย้อนนึกถึงคำพูดของตัวเองเมื่อครู่ ทุกคำล้วนผ่านการไตร่ตรองมาอย่างดีก่อนพูด ไม่ได้มีการชี้แนะอะไรแอบแฝง และตอนที่พูดนางก็ไม่ได้แสดงท่าทางอะไรแปลกๆ เพียงแค่ยืนอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของรถม้าคันนี้... ถ้าแค่นี้ก็นับเป็นคำตอบได้ล่ะก็นะ

ขณะที่นางกำลังสงสัยไม่หาย คนในรถม้าก็หัวเราะร่า "ซ่าวฮูหยินสมกับเป็นสหายรู้ใจของข้าจริงๆ"

ซางหรูอี้ตอบอย่างระมัดระวัง "คุณชายหยางกล่าวเกินไปแล้ว"

"..."

"ซางหรูอี้เป็นเพียงปุถุชนธรรมดา จะไปให้คำตอบอะไรแก่ท่านได้ หากท่านได้คำตอบจริงๆ ก็คงเป็นเพราะคุณชายหยางบรรลุแจ้งด้วยตัวเองกระมัง"

อีกฝ่ายตอบ "ซ่าวฮูหยินถ่อมตัวเกินไปแล้ว"

นางไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับคนผู้นี้อีก จึงตัดบทว่า "ความจริงแล้ว ครั้งนี้ที่ข้าตามหาคุณชาย ก็เพื่อจะถามเรื่องหนึ่ง หวังว่าคุณชายจะช่วยไขข้อข้องใจ"

หยางสุยอี้ยิ้ม "ซ่าวฮูหยินช่วยไขปมในใจที่ใหญ่ที่สุดของข้าไปแล้ว มีอะไรก็เชิญถามมาได้เลย ข้ายินดีตอบทุกคำถาม"

ซางหรูอี้ถาม "คราวก่อนที่คุณชายมาขอปันความมงคลที่เมืองลั่วหยาง เคยเอ่ยถึงสามีของข้า ดูท่าทางเหมือนจะสนิทสนมกับเขามาก แต่ในวันแต่งงาน ข้ากลับไม่เห็นคุณชายมาร่วมเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว หรือแม้แต่ในหมู่แขกเหรื่อที่มาร่วมงานก็ไม่เห็นแม้แต่เงา ตกลงว่าท่านกับเขา... มีความสัมพันธ์กันอย่างไรแน่"

ภายในรถม้าเงียบกริบลงทันที

ซางหรูอี้เรียก "คุณชายหยาง?"

ผ่านไปครู่ใหญ่ หยางสุยอี้ผู้นี้ถึงเหมือนจะเพิ่งได้สติ พอเอ่ยปากอีกครั้ง แม้น้ำเสียงจะยังเจือรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับต่างไปจากความเบิกบานเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง เขาเอ่ยว่า "ข้ามีเงื่อนไขข้อหนึ่ง"

"เงื่อนไขอะไร"

"ซ่าวฮูหยินต้องรับปากข้า ว่าไม่ว่าข้าจะพูดอะไรไป ห้ามนำไปบอกเฟิ่งเฉินเป็นอันขาด"

"..."

"แน่นอน รวมไปถึงเรื่องที่ซ่าวฮูหยินเคยเจอข้าด้วย ทางที่ดี อย่าเอ่ยถึงข้าแม้แต่คำเดียว"

ซางหรูอี้ลังเล

อีกฝ่ายกล่าว "หากซ่าวฮูหยินรับปากไม่ได้ ข้าก็คงต้องขอปิดปากเงียบ"

ซางหรูอี้ไตร่ตรองครู่หนึ่ง จึงตอบ "ตกลง ข้ารับปากท่าน ข้าจะไม่บอกสามีเรื่องของท่าน"

"คำไหนคำนั้น"

"งั้นท่านบอกข้าได้หรือยัง ท่านกับสามีข้า เกี่ยวข้องกันอย่างไร"

รถม้าเงียบไปอีกอึดใจหนึ่ง จากนั้นซางหรูอี้ก็เห็นม่านหน้าต่างถูกมือขาวผ่องขนาดใหญ่ข้างหนึ่งเลิกขึ้นเพียงมุมเล็กๆ นางยังไม่ทันตั้งตัว ก็ได้ยินเสียงของหยางสุยอี้ดังลอดออกมา เป็นเสียงที่เจือรอยยิ้ม ทว่าในรอยยิ้มนั้น กลับแฝงไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกอันลึกล้ำบางอย่าง

เขาเอ่ยเน้นทีละคำ "ข้ากับเขา... กำลังจะกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน เพราะสตรีนางหนึ่ง"

[จบแล้ว]