บทที่ 51 - หญิงไม่รักดี

บทที่ 51 - หญิงไม่รักดี

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

อวี่เหวินหยวนหันขวับมามองซางหรูอี้ด้วยความประหลาดใจ "เขา... มาขอพบเจ้า?"

แม้หวงกงอี้จะเป็นทหารคนสนิทที่ติดตามเขามาตั้งแต่เริ่มรับราชการ ภายหลังสร้างความดีความชอบมากมายจนได้รับความไว้วางใจอย่างสูง มีโอกาสเข้านอกออกในจวนกั๋วกงอยู่บ่อยครั้ง แต่เขาที่เป็นเพียงขุนศึกคนหนึ่ง จู่ๆ วิ่งแจ้นมาขอพบซ่าวฮูหยินแห่งจวนกั๋วกงเป็นการส่วนตัว นี่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแน่

ในใจซางหรูอี้ก็เริ่มกระวนกระวาย วันนี้นางแพ้การประลองไปแล้ว ตอนนี้หวงกงอี้ยังตามมาหาอีก หรือว่าจะมาหาเรื่อง หรือมีเรื่องอื่นอีก

นางหันไปมองอวี่เหวินเยี่ยอย่างลังเล

อวี่เหวินเยี่ยกลับดูสงบนิ่ง เขาไตร่ตรองครู่หนึ่งก่อนหันไปบอกอวี่เหวินหยวน "พวกข้าขอออกไปพบเขาก่อน แล้วจะกลับมารายงานท่านพ่อให้ทราบขอรับ"

อวี่เหวินหยวนขมวดคิ้วมุ่น "รีบไปรีบมา"

"ขอรับ"

พูดจบ เขากับซางหรูอี้ก็ลุกเดินออกจากห้องโถงไป

พอทั้งสองคล้อยหลัง คนที่เหลือบนโต๊ะอาหารต่างค่อยๆ วางตะเกียบลง บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงทันตา

ผ่านไปครู่ใหญ่ ถึงได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้น

กวนอวิ๋นมู่หันไปมอง ต้นเสียงคือน้าฮุ่ยที่ยืนสั่งงานสาวใช้ให้ตักอาหารอยู่ด้านข้าง นางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "ซ่าวฮูหยินของเราท่านนี้ ช่างเป็นคนรักสนุกเสียจริงนะเจ้าคะ"

ในตระกูลขุนนางชั้นสูงเช่นพวกเขา คำว่า "รักสนุก" หากใช้กับเด็กเล็กๆ ย่อมเป็นคำชมว่าน่ารักน่าเอ็นดู แต่หากนำมาใช้กับสตรีที่ออกเรือนมีสามีแล้ว ย่อมชวนให้ผู้คนตีความไปในอีกความหมายหนึ่ง

หญิงไม่รักดีที่ทำตัวเหลวไหล

พอได้ยินคำนี้ อวี่เหวินหยวนก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย

มีเพียงกวนอวิ๋นมู่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ยังคงวางตัวนิ่งเฉย นางเพียงยิ้มบางๆ คีบกับข้าวใส่ถ้วยให้สามี แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม "ใครจะพูดอะไรก็ช่างเขาเถอะเจ้าค่ะ เรากินข้าวกันต่อดีกว่า"

อีกด้านหนึ่ง ซางหรูอี้เดินตามอวี่เหวินเยี่ยมาถึงห้องรับแขกด้านหน้า เห็นเพียงร่างสูงใหญ่ดุจหมีควายของหวงกงอี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ ทำให้ห้องรับแขกดูคับแคบลงไปถนัดตา เขานั่งหลังตรงแหน็ว แผ่กลิ่นอายดุดันแบบคนที่ไม่น่าเข้าใกล้

ทั้งสองเดินเข้าไป

พอเห็นพวกเขา หวงกงอี้ก็รีบลุกขึ้นยืนทันที "คุณชาย ซ่าวฮูหยิน"

อวี่เหวินเยี่ยเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน "เหล่าหวง ทำไมเจ้าถึงวิ่งมาที่นี่ แถมยังเจาะจงจะมาพบหรูอี้อีก มีอะไรที่พูดตอนกลางวันไม่ได้หรือไง"

หวงกงอี้หน้าตึง เอ่ยเสียงแข็ง "คุณชายโปรดอภัย"

อย่างไรเขาก็นับว่าเป็นผู้อาวุโสกว่าอวี่เหวินเยี่ย อีกทั้งยังเป็นคนหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีและอารมณ์ร้อน การที่เขายอมรับผิดตรงๆ ในเวลานี้ แสดงว่าเขายอมอ่อนข้อให้จริงๆ

เห็นท่าทีเช่นนี้ แม้แต่อวี่เหวินเยี่ยยังประหลาดใจ

หวงกงอี้หันมามองซางหรูอี้ ใบหน้าที่ดำมะเมื่อมนั้นดูไม่ออกว่ากำลังทำสีหน้าอย่างไร เล่นเอาซางหรูอี้ใจคอไม่ดี นางถามหยั่งเชิง "ท่านหวง มีธุระอะไรหรือ"

เห็นเพียงหวงกงอี้หมุนตัวไปหยิบกล่องใบหนึ่งจากโต๊ะเตี้ยข้างตัว แล้วยื่นพรวดมาตรงหน้าซางหรูอี้

ด้วยความที่เขาเป็นคนแขนยาวและกะแรงไม่ถูก การยื่นของครั้งนี้เลยแทบจะกระแทกใส่ตัวซางหรูอี้

ซางหรูอี้ผงะไปเล็กน้อย ก้มมองกล่องกระดาษที่ห่อไว้อย่างประณีตเกินคาดในมือเขา

"นี่คือ..."

"นี่คือขนมหวาน ข้าตั้งใจไปซื้อมาจากร้านขนมสกุลว่าน"

หวงกงอี้พูดเสียงดังฟังชัด "ข้าได้ยินมาว่าพวกผู้หญิงชอบกินของพวกนี้ ข้าเลยตั้งใจไปซื้อมามอบให้ซ่าวฮูหยิน ขอซ่าวฮูหยินโปรดรับไว้ด้วย!"

"..."

แม้ปากจะบอกให้โปรดรับไว้ แต่ท่าทางที่ยัดของใส่อกแทบจะกระแทกคนล้มนั้น ชวนให้สงสัยเหลือเกินว่าถ้าไม่ยอม "รับไว้" เขาคงจะลงไม้ลงมือเป็นแน่

ซางหรูอี้รับของมาโดยสัญชาตญาณ หวงกงอี้ก็ฉีกยิ้มกว้างทันที

ซางหรูอี้ลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็อดถามไม่ได้ "แต่ว่า... ทำไมท่านหวงถึงให้ของสิ่งนี้กับข้าล่ะ"

[จบแล้ว]