บทที่ 43 - สมาคมพ่อค้าผักกับกลยุทธ์ส่งออกขายภายใน

บทที่ 43 - สมาคมพ่อค้าผักกับกลยุทธ์ส่งออกขายภายใน

ห้องรับแขกชั้นล่างของตึกฝรั่ง

ช่วงนี้รถก่อสร้างวิ่งเข้าวิ่งออกกันขวักไขว่ ฝุ่นตลบบนถนนหลวง ทำให้ในห้องฝุ่นจับเขรอะไปหมด

อวี๋หยางเชื้อเชิญเฒ่าหาน จางไห่ และเยว่ตงไหลให้นั่งลง หยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดโต๊ะชงชา

ของเก่าทำจากไม้ไผ่ที่อาหกไปขุดเจอในสหกรณ์ แม้จะเทียบไม่ได้กับไม้จันทน์หรือไม้มะค่าราคาแพง แต่ของจะดูแพงหรือไม่ มันขึ้นอยู่กับคนใช้

อย่างอวี๋ผู้สูงส่งคนนี้

ท่วงท่าสง่างาม มือไม้คล่องแคล่ว ทุกจังหวะการชงชาเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของผู้ดีมีตระกูล

เยว่ตงไหล เจ้าของรถพ่วงตำบลฉวนปู้ ขนาดตอนไปนั่งในห้องทำงานผู้บริหารเมืองจี่หนาน ยังไม่เคยสัมผัสถึงพิธีการที่ขลังขนาดนี้มาก่อน

"น้องชาย นายไปฝึกท่าพวกนี้มาจากไหน?"

"ไม่มีอะไรมาก ผมเคยเรียนมัธยมปลายครับ"

"???"

อวี๋หยางรินชาให้ทุกคน จิบชาผูเอ๋อร์อัดก้อนปี 94 หนึ่งคำ แล้วหยิบกล่องถนอมอาหารออกมาจากใต้โต๊ะ

"ต่อจากนี้ต้นอ่อนของบ้านเรา แบบหนึ่งจะใส่ตะกร้าสาน ถือเป็นแบบชั่งกิโลขาย อีกแบบใส่กล่องถนอมอาหาร ถือเป็นเกรดพรีเมียม พวกพี่คิดว่ายังไง?"

เฒ่าหานหยิบกล่องถนอมอาหารขึ้นมาพิจารณา "มันต่างกันตรงไหน?"

"ต้นอ่อนก็เหมือนกันนั่นแหละ"

"ดูจากขนาดกล่อง น้ำหนักน่าจะหายไปหนึ่งในสาม แล้วราคาล่ะ?"

"กล่องละ 2 หยวน 1 ชุดมี 500 กล่อง ใช้เชือกฟางมัด รวมราคาส่งชุดละ 1,000 หยวน ตอนนี้ส่งให้เฉพาะลูกค้ารายใหญ่เท่านั้น"

เฒ่าหานเข้าใจความหมายทันที

แบบชั่งกิโลขายให้พ่อค้าผักทั่วไป เจาะตลาดชนบท เน้นขายปริมาณเพื่อหมุนเงินเร็ว

แบบกล่องขายให้ลูกค้ารายใหญ่ เจาะตลาดในเมือง เพื่อยกระดับสินค้าให้ดูเป็นทางการมากขึ้น

"หัวหน้าใหญ่ทำอะไร รอบคอบเสมอเลยนะ"

"ไม่ต้องมาเยินยอ"

อวี๋หยางจุดบุหรี่ หยิบปึกเอกสารออกมา แล้วชี้ไปที่ชุดของขวัญหม้อไฟหลังประตู "ไอ้นั่นน่าจะเคยเห็นกันแล้วนะ"

"ครับ ของหรูเลย"

"พวกพี่เตรียมรถพ่วงไว้ 20 คัน 10 คันขนต้นอ่อนพรีเมียม อีก 10 คันขนไอ้นี่ วิ่งไปภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ขนรถรางไฟฟ้า 20 คันกลับมาให้ผม โดยแบ่งชุดของขวัญ 3 คันรถไปแจกหน่วยงานท้องถิ่นที่นั่น ส่วนที่เหลือขายให้เกลี้ยง ค่าเดินทางผมออกให้"

เฒ่าหานหยิบเอกสารบนโต๊ะมาเปิดดูครู่หนึ่ง "ไม่มีปัญหา"

จางไห่กับเยว่ตงไหลอ่านจบก็แบ่งหน้าที่กัน คนหนึ่งจดเบอร์ติดต่อและสถานที่รับของที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือพร้อมวางแผนเส้นทาง อีกคนติดต่อขบวนรถ ให้ไปรอขึ้นของที่โรงอิฐ

พอมอบหมายงานเสร็จสรรพ

ทั้งสามคนมองหน้ากัน

เฒ่าหานเปิดปากอีกครั้ง "หัวหน้าใหญ่ ช่วงสองสามวันนี้ พวกเราตัดสินใจเรื่องสำคัญกันมาเรื่องหนึ่ง"

"หือ?"

"คุณเทคโอเวอร์บริษัทพวกเราไปเถอะ ให้พวกเราดูแลแค่แผนกขนส่ง เป็นไงครับ?"

อวี๋หยางกวาดตามองทั้งสามคน "ทำไมถึงมีความคิดแบบนี้ล่ะ?"

"อยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ เย็นสบายกว่าเยอะ"

"คนกันเองทั้งนั้น พูดความจริงมา"

"ช่วงนี้พวกเราสามคนลองคำนวณดูแล้ว ด้วยเงินทุน ผลกำไร และเส้นสายที่เรามี บริษัทขนส่งสี่สมุทรคงโตไปกว่านี้ยากแล้วครับ

แถมยังจะโดนบริษัทซานหยวนจำกัดการเติบโตด้วย เพราะยังไงพวกเราก็เป็นแค่ช่องทางจำหน่าย คุณคงไม่ปล่อยให้เราโตจนคุมไม่ได้

อีกอย่างบริษัทซานหยวนโตเร็วเกินไป รอให้โรงเรือนพลาสติกใหม่เปิดใช้งาน เผลอแป๊บเดียวคงกลายเป็นบริษัทระดับสิบล้าน หรือร้อยล้าน

ถึงตอนนั้น ช่องทางจำหน่ายก็จะมีเยอะขึ้นเรื่อยๆ พวกเราคงกลายเป็นแค่บริษัทเล็กๆ บริษัทหนึ่ง

สู้มารวมกับซานหยวน รับผิดชอบงานขนส่ง พวกเราสามคนพี่น้องได้เป็นผู้ถือหุ้น อนาคตไม่เพียงจะทำเงินได้มากขึ้นตามคุณ สถานะทางสังคมก็สูงขึ้นด้วย แถมไม่ต้องมานั่งปวดหัวหรือคอยหวาดระแวง"

อวี๋หยางโน้มตัวไปข้างหน้า "พวกพี่ไม่เชื่อใจอวี๋ซานหยวนคนนี้สินะ"

"หัวหน้าใหญ่ ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ พวกเรามันคนประเภทไหนกันเชียว? คนหนึ่งปลูกผัก คนหนึ่งปล่อยกู้ คนหนึ่งเชื่อมตู้รถพ่วง ไม่มีความรู้อะไร ไปได้ไม่ไกลหรอกครับ"

"จะเชื่อฟังผมไหม?"

"เชื่อครับ!" x3

สาเหตุที่สามพี่น้องเปิดใจ ไม่ใช่เพราะการปราบโจรที่สือหลี่อิ๋ง และไม่ใช่เพราะเงินลงทุน 6 ล้านของซานหยวน

แต่เป็นเพราะออกไปเผชิญโลกภายนอกมา แล้วได้เปิดหูเปิดตา

หรือจะพูดให้ถูกคือ โลกใบนี้มันถูกปิดกั้นด้วยกำแพงเส้นสายความสัมพันธ์เป็นชั้นๆ

ถ้าสามพี่น้องตามอวี๋หยางหากินแค่ในตำบลรอบๆ แบบพอเพียง ก็คงไม่มีปัญหา

แต่ถ้าอยากตามบริษัทซานหยวนให้ทันเพื่อเติบโตยิ่งใหญ่ มันต้อง... มีเบื้องหลัง

สามพี่น้องมีใครหนุนหลัง?

ขนาดเยว่ตงไหลที่รวยที่สุด จะไปขอให้ผู้บริหารเมืองจี่หนานช่วย ยังต้องรอตั้งสองวันกว่าจะได้เจอหน้า

อวี๋หยางรู้ความคิดของทั้งสามคน

คงเป็นเพราะไปเมืองหลวงกับเทียนจินรอบนี้ แล้วเจอของจริงเข้าเลยฝ่อ อยากถอย

เขารินชาให้ทั้งสามคนจนเต็มแก้วอีกครั้ง

"ก่อนหน้านี้ มีท่านผู้นำท่านหนึ่งมอบคำพูดไว้ให้ผมประโยคหนึ่งว่า: ต้องทำตัวเองให้สำคัญ พวกเขาถึงจะให้ความสำคัญ"

สามพี่น้องตั้งใจฟังอย่างละเอียด

อวี๋หยางพูดต่อ "เอางี้ บริษัทกำลังเพิ่มทุนขยายการผลิต โรงเรือนพลาสติกรุ่นใหม่กำลังจะเปิดใช้ ผลผลิตจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยห้าเท่า

ผมจะให้ของพวกพี่ไปขายวันละ 2 แสนหยวน เอาไปขายได้เต็มที่เลย วันหน้าจะเพิ่มให้อีก

ไม่ต้องคิดมาก ลุยไปข้างหน้าอย่างเดียว ถ้าเจอปัญหา ผมแก้ให้เอง"

"นี่มัน..."

"ตกลงตามนี้!"

อวี๋หยางอยากตั้งแผนกขนส่งอยู่แล้ว แต่ทุกเรื่องต้องมีลำดับก่อนหลัง

ตอนนี้สำหรับทางเรา สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่การขนส่ง แต่เป็นช่องทางจำหน่าย หรือก็คือเหล่าพ่อค้าผัก

ต้องรวบรวมพ่อค้าผักให้ได้มากที่สุด ถึงจะระบายผลผลิตมหาศาลที่จะทะลักออกมาได้ทัน

ส่วนจะรวบรวมพ่อค้าผักให้มากขึ้นได้ยังไง...

อวี๋หยางหยิบกระดาษ A4 ออกมาแผ่นหนึ่ง กวักมือเรียกสามพี่น้องให้ขยับเข้ามาใกล้ๆ

"เมื่อก่อนผมมีไอเดียคร่าวๆ อยู่ พอดีวันนี้พวกพี่อยู่ครบ งั้นผมพูดตรงๆ เลยนะ ผมจะให้พวกพี่จัดตั้ง 'สมาคมพ่อค้าผัก'"

"หา?"

"จุดประสงค์คือเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของพ่อค้าผัก และเพื่อต่อกรกับบริษัทซานหยวน"

"นี่..."

"ไม่ได้เหรอ?"

"หัวหน้าใหญ่ มีใครที่ไหนเขาสร้างศัตรูให้ตัวเองกันครับ?"

"เปล่า ผมกำลังสร้างปืนให้ตัวเองต่างหาก"

ในอีกช่วงเวลาหนึ่ง

แม้อวี๋หยางจะขายถั่วงอกแค่อึดใจเดียวก็หนีไปทำรับเหมาก่อสร้าง ไม่ค่อยรู้เรื่องตลาดค้าส่งผักเท่าไหร่

แต่แก่นแท้ของธุรกิจมันก็เหมือนกัน ในเมื่อการค้าส่งผักเป็นธุรกิจ ก็คงไม่ต่างจากอสังหาริมทรัพย์

เช่น:

บริษัทพัฒนาอสังหาฯ ตั้งบริษัทนิติบุคคลขึ้นมาเอง พอมีนิติฯ ก็ให้นิติฯ เป็นตัวตั้งตัวตีจัดตั้งคณะกรรมการลูกบ้าน หรือแม้แต่ให้นิติฯ ส่งคนเข้าไปแทรกซึมในคณะกรรมการชุมชน หรือศูนย์บริการชุมชน...

เพื่ออะไร?

เพื่อความมั่นคงไง!

ขอแค่สถานการณ์นิ่ง ก็จะเก็บค่าส่วนกลางได้ง่ายขึ้น

หลักการเดียวกัน

ถึงแม้ความฝันของเราจะยิ่งใหญ่ ไม่คิดจะเอาเปรียบพ่อค้าผัก แต่ในหมู่มวลชนย่อมมีคนเลวปะปน

เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ไม่หวังดีมาชักจูงพ่อค้าผักให้ก่อความวุ่นวาย เราก็จำเป็นต้องตั้งสมาคมพ่อค้าผักขึ้นมา

เดือนนี้ออกมาเรียกร้องเรื่องการต่อคิวรับของว่าไม่สะดวก ให้บริษัทซานหยวนใช้ระบบบัตรคิว แสดงผลงานของสมาคม

เดือนหน้าออกมาบ่นเรื่องห้องพักผ่อนและที่พักสกปรก ให้บริษัทซานหยวนปรับปรุง แสดงผลงานของสมาคมอีก

หลังปีใหม่ออกมาพูดเรื่องการจัดการลานจอดรถ แสดงผลงานสมาคมเข้าไปอีก

พอสมาคมมีผลงาน ก็จะดึงดูดพ่อค้าผักให้เข้าร่วมมากขึ้น แล้วทุกคนก็จะมาซื้อผักจากบริษัทเรา

สรุปคือ เรียกร้องเงื่อนไขใหม่ๆ ได้ทุกปี แต่ห้ามเรียกร้องให้ลดราคาส่งเด็ดขาด

เฒ่าหาน จางไห่ เยว่ตงไหล ฟังจบแล้วก็นั่งเงียบกริบ

ผ่านไปเนิ่นนาน

"หัวหน้าใหญ่ครับ ท่านช่วยยึดกิจการเราไปเถอะครับ ไม่เอาเงินก็ได้จริงๆ หุ้นน้อยหน่อยก็ได้ครับ"

.........

...

โรงอิฐสือหลี่อิ๋ง

สัตว์ยักษ์ที่ผ่านการซ่อมแซม ไม่ดูรกร้างอีกต่อไป

โดยเฉพาะหลังพ่นสีเขียวทับ กลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา

แปดโมงเช้า

จ้าวเฉียน ผู้ดูแล ปีนขึ้นไปบนปล่องควันสีเขียวสูง 69 เมตร แล้วปักธงแดงผืนใหญ่ไว้บนยอด

ส่วนด้านล่าง

ผัก 16 ชนิด กองแยกกันอยู่หน้าปากถ้ำเตาเผาทั้ง 16 ถ้ำ

คนงานหญิงจำนวนมากนั่งเก้าอี้พับล้อมวงหน้าปากถ้ำ จัดการผักกองโตอย่างง่ายๆ ชั่งน้ำหนักให้ได้หนึ่งขีดหรือสองขีด แล้วบรรจุลงกล่องถนอมอาหาร

ยังมีคนงานชายลากรถเข็นไม้ ขนกล่องถนอมอาหารที่บรรจุเสร็จแล้ว ไปยังลานว่างทางทิศใต้

บนลานว่าง มีคนคอยหยิบกล่องผักแต่ละชนิดบรรจุลงกล่องของขวัญสีแดงสด มีคนชั่งน้ำหนักกล่อง ติดฉลาก และพิมพ์วันที่ผลิต

แบรนด์: ซานหยวน

โลโก้: ใบโคลเวอร์สามแฉก

บริษัท: บริษัท ซานหยวนการเกษตรและพัฒนาเทคโนโลยีขั้นสูง ตำบลสือหลี่อิ๋ง อำเภอผิงตง จังหวัดไท่ มณฑลตงซาน จำกัด

ที่ตั้งโรงงาน: สือหลี่อิ๋ง

รหัสไปรษณีย์: ...

โทรศัพท์: ...

แฟกซ์: ...

ชื่อสินค้า: ชุดของขวัญผักรวม-หม้อไฟ

รายการผัก: ต้นอ่อนถั่วลันเตา 150 กรัม แตงกวา 150 กรัม มะเขือเทศ 200 กรัม เห็ดเข็มทอง 50 กรัม ผักกาดหอม 50 กรัม วอซุน 150 กรัม มันมือเสือ 200 กรัม ผักกาดขาวเล็ก 150 กรัม รากบัวตงหู 200 กรัม ผักกาดแก้ว 75 กรัม ผักโขม 50 กรัม ตั้งโอ๋ 200 กรัม ผักชี 10 กรัม...

สินค้าเคียง: ฟองเต้าหู้สูตรพิเศษซานหยวน 50 กรัม เต้าหู้แห้งสูตรพิเศษซานหยวน 100 กรัม วุ้นเส้นทำมือสือหลี่อิ๋ง 50 กรัม มันเทศฝานตากแห้งทำมือสือหลี่อิ๋ง 150 กรัม บะหมี่ทำมือสือหลี่อิ๋ง 150 กรัม...

ของแถม: ไข่ไก่บ้านเลี้ยงปล่อยสือหลี่อิ๋ง 2 ฟอง

แม้พื้นที่เพาะปลูกในโรงอิฐจะไม่ใหญ่ แต่ภายใต้การดูแลของพี่บึ้ก (ชาวนา) 67 คน ในเวลา 5 วัน ผักแต่ละชนิดก็ให้ผลผลิตนับพันชั่ง

ยกตัวอย่างผักกาดหอม

1 ชั่ง แบ่งเป็น 50 กรัมได้ 10 ส่วน ก็ทำชุดของขวัญได้ 10 กล่อง

10 ชั่ง ได้ 100 กล่อง

100 ชั่ง ได้ 1,000 กล่อง

1,000 ชั่ง ได้ 10,000 กล่อง

อย่างอื่นก็ใช้หลักการเดียวกัน

ถ้าคำนวณจากราคาขายกล่องละ 50 หยวน ผลผลิต 5 วันของโรงอิฐทำเงินให้ทางเราได้ 5 แสนหยวน

น่าเสียดายที่ยังเทียบไม่ได้กับรายได้วันละ 2.25 แสนหยวนของธุรกิจต้นอ่อน

แถมทางฝั่งโรงอิฐยังต้องใช้แรงงานคนมหาศาลในการแบ่งบรรจุ แพ็คของ ขนย้าย บวกกับผักมีหลายชนิด การจัดเก็บก็ไม่สะดวก...

อวี๋หยางตัดสินใจถอนกำลังพี่ชายทั้ง 67 คนออกจากโรงอิฐ

แล้วยกที่นี่ให้เหล่าพี่สะใภ้แห่งโรงทานซานหยวนดูแลแทน

แน่นอน ในแง่การประชาสัมพันธ์ภายนอก โรงอิฐยังคงเป็นหัวใจสำคัญของซานหยวนการเกษตร

ไม่ว่าจะเป็น ฐานเพาะพันธุ์พืชผัก

ศูนย์ทดลองปลูกเมล็ดพันธุ์ป่า

โครงการวิจัยระดับอำเภอ

เขตสาธิตการบำบัดมลพิษ

พวกนี้ขึ้นป้ายผ้า แขวนป้ายชื่อไว้หมดแล้ว

โดยเฉพาะวันนี้ที่ขบวนรถของเฒ่าหานกำลังขึ้นของ ยังแขวนป้ายว่า:

"สินค้าส่งออกรัสเซีย!"

ก็มุ่งหน้าขึ้นเหนือไปทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ไม่ใช่ทางไปรัสเซียหรือไง?

ไปได้ครึ่งทางโดนพี่ใหญ่ชาวอีสานที่ชอบกินหม้อไฟเหมาไปเกลี้ยง ทางเราก็ช่วยไม่ได้นี่นา!

เพราะแถวนั้นมันเถื่อนยิ่งกว่าสือหลี่อิ๋งเสียอีก

11 โมงเช้า

ผู้บริหารอำเภอนั่งรถหงฉี (ธงแดง) คันเล็กใหม่เอี่ยมมาถึงโรงอิฐ

การเดินทางขึ้นเหนือครั้งนี้ เฒ่าหานนำทีม จางไห่ร่วมขบวน โดยมีผู้บริหารอำเภอและกองกำลังพลเรือนร่วมเดินทางไปด้วย

ผู้บริหารอำเภอเงยหน้ามองธงแดงบนปล่องควัน แล้วมองโรงอิฐเขียวขจี ก่อนจะหันมาเจอกับตัวอักษร 5 ตัว 'สินค้าส่งออกรัสเซีย'

"เสี่ยวอวี๋"

"ครับท่าน"

"คุณนี่เข้าใจสร้างกระแสนะ"

"ให้ออกข่าวทีวีไหมครับ?"

ผู้บริหารอำเภอคิดอยู่ครู่หนึ่ง เดิมทีจะปฏิเสธ แต่พอเห็นท่านนายกฯ ที่กระตือรือร้นอยากก้าวหน้า สุดท้ายก็กัดฟัน "เดี๋ยวผมให้คนทำใบสั่งซื้อจากต่างประเทศให้ บริษัทคุณก็รับเรื่องไว้ พอไปถึงภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ค่อยยกเลิกใบสั่งซื้อ แล้วเปลี่ยนเป็นขายในประเทศแทน"

"ท่านผู้นำรอบคอบจริงๆ ครับ"

อวี๋หยางหยิบโทรโข่งขึ้นมาทันที "ติดฉลากภาษาอังกฤษ สินค้าส่งออกรัสเซีย!"

"ไม่ใช้ภาษารัสเซียเหรอ?" ท่านเลขาธิการพรรคอาวุโสที่โผล่มาตอนไหนไม่รู้ พูดภาษาต่างดาวรัวๆ ใส่ชุดหนึ่ง "สำเนียงผมเป๊ะไหม?"

ทุกคนตะลึง "ปู่พูดรัสเซียได้?"

"พูดไม่ได้ แต่คู่มือซ่อมรถถังของพวกมัน ผมอ่านไม่ออกได้ไง"

[จบแล้ว]