เปลวเพลิงเทพอสูร

“ว่าไงจ๊ะบ้านแกสิ ฉันจะฆ่าแก!” คุณหนูตระกูลเทียนหรือเทียนซูเจินคำรามด้วยความโกรธ

ก่อนหน้านี้ตัวของเธอได้มาที่เมืองไอรีนเพื่อที่จะท้าประลองกับคนที่ชื่อเซราฟ ดาร์เซียที่เป็นผู้ชนะการแข่งขันเอาชีวิตรอด แต่เธอก็ต้องตกตะลึงกับข่าวที่ว่าชายหนุ่มที่เธอกำลังตามหาได้จัดการพ่อของเธอ และส่งเขาให้กับสมาคมผู้พิทักษ์เพื่อรอการตัดสินความผิดของคนในตระกูลที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการกระทำชั่วร้ายที่ถูกเจ้าสารเลวนี่ใส่ความ

ในตอนแรกหญิงสาวจะใช้แหวนเทเลพอร์ตไปหาพ่อของเธอ แต่ก่อนที่จะไปก็เห็นข่าวแจ้งเตือนการปรากฏตัวของเจ้าสารเลวที่ทำร้ายพ่อของเธอจากคนที่จำเขาได้เข้าก่อน ทำให้เทียนซูเจินรีบเทเลพอร์ตมาที่ย่านการค้าไอรีนทันที และเมื่อเห็นชายหนุ่มผมเทาที่เหมือนกับรูปที่เธอเห็นในข่าว หญิงสาวก็ไม่ลังเลที่จะเข้าไปจัดการเขาให้หมอบแทบเท้าของเธอ

เทียนซูเจินใช้ออกด้วยท่าร่างมังกรทะยานฟ้าที่เป็นหนึ่งในท่าร่างของตระกูเทียนที่รวดเร็วที่สุด มันทำให้เธอมีความเร็วเทียบเท่าผู้ใช้พลังระดับ SSS ชั่วขณะ แน่นอนว่าวิชาที่ท้าทายสวรรค์เช่นนี้ย่อมต้องมีอะไรมาแลกเปลี่ยน และสิ่งนั้นก็คือพลังชีวิตของเธอ!

เมื่อเทียนซูเจินทะยานร่างมาอยู่ตรงหน้าราฟ เธอก็ใช้ออกด้วยวิชาต้องห้ามที่ร้ายกาจที่สุดของเธอ

“ตายซะ! เพลิงเทพอสูร!” หญิงสาวรวมรวมพลังพิเศษของเธอที่เป็นเปลวเพลิงสีดำทะมึนที่ส่งกลิ่นอายเย็นยะเยือกออกมามือทั้งสองข้าง

เมื่อราฟสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพลังที่แผ่ออกมาจากหญิงสาวเขาก็ถึงกับเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ

‘รูปแบบกระแสพลังแบบนี้ดูคล้ายกับเทพอสูรที่เราเจอในป่าทมิฬเลยแฮะ แต่พลังแค่นี้ไม่น่าจะทำอะไรเรา...!?’ ในขณะที่ราฟกำลังสงสัยพลังที่ถูกปล่อยออกมาจากตัวของหญิงสาวอยู่ จู่ๆเขาก็ถูกหมัดที่คลุมด้วยเพลิงทมิฬชกใส่หัวใจของเขา ราฟใช้มือขวามารับหมัดโดยสัญชาตญาน แต่ทันทีที่เขาสัมผัสกับมัน ชายหนุ่มก็รู้สึกได้ถึงความร้อนที่ราวกับโดนน้ำร้อนลวกผิวตัวเอง

“ร้อนจังแฮะ ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ ไฟนี่โหดเอาเรื่องเลย ถ้าเป็นคนอื่นคงสลายกลายเป็นเถ้าละมั้ง โชคดีจริงๆที่เราหนังหนา...ทำไมเหมือนด่าตัวเองเลยวะ” ชายหนุ่มผมเทาดีดตัวถอยออกห่างจากหญิงสาวตรงหน้าด้วยใบหน้าครุ่นคิด ก่อนจะหันมาถามหญิงสาวว่า

“ไฟนั่นมันอะไรกัน?”

“ทำไมแกยังไม่ถูกเผาตายอีก!?” เทียนซูเจินขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด ในตอนนี้เธอไม่มีแรงที่จะขยับตัวแล้ว เพราะหญิงสาวได้ใช้พลังชีวิตและลมปราณเกือบหมดไปกับการโจมตีเมื่อครู่ เธอจึงทำได้เพียงมองดูราฟที่กำลังถูกเปลวเพลงิของเธอแผดเผา

“ดูเหมือนเธอจะมีสายเลือดของเทพอสูรอยู่สินะ ไม่คิดว่าถ้าเรื่องนี้หลุดออกไปให้คนทั่วโลกรู้เธอจะลำบากเหรอ?” ราฟถามหญิงสาวพลางก้มหน้ามองเปลวไฟสีดำที่กำลังลุกไหม้อยู่บนอกของเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะใช้ปราณเหมันต์สร้างไอเย็นมาดับ แต่ไอเย็นก็ไม่สามารถทำให้เพลิงนี้หายไปได้

‘ดูดกลืนไม่ได้ด้วย ไม่ใช่พลังจากธรรมชาติแต่เป็นพลังพิเศษสินะ เซ็งเลย อุตส่าคิดว่าจะได้ใช้หมัดเพลิงสีดำไปสู้กับอสูรแบบเท่ห์ๆแท้ๆ ฮ่วย วัยรุ่นเซ็ง’ ราฟคิดอย่างเสียดาย

“ใครสนใจเรื่องพวกนี้กัน ตอนนี้ฉันแค่ต้องการจะฆ่าแกให้ตายเท่านั้น แล้วก็อย่าคิดที่จะดับเพลิงของฉันเสียให้ยากเลย เพลิงเทพอสูรนี่เป็นเพลิงนิรันด์ที่ไม่สารมารถดับได้ ทางเดียวที่จะหนีมันพ้นก็คือความตาย!”

“โฮ่!?” ราฟเลิกคิ้วมองหน้าหญิงสาวที่ทำสีหน้ามั้นใจในชัยชนะครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองรอบๆ

ในตอนนี้เหล่าผู้คนที่พากันหนีตายจากแรงระเบิดของมังกรทองเมื่อครู่เริ่มตั้งสติและกลับมาดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น ราฟยังสังเกตุเห็นกลุ่มชายในชุดสูทที่น่าจะเป็นเจ้าหน้าที่จากสมาคมผู้พิทักษ์กำลังเดินทางมาหาพวกเขา

“เห้อ วุ่นวายจริงๆ” ราฟบ่นออกมาเบาๆ ก่อนจะหายตัวไปปรากฏที่ด้านหลังของหญิงสาวแล้วสกัดจุดทำให้เธอสลบไป จากนั้นจึงเทเลพอร์ตตัวของเขาและหญิงสาวหายไปจากย่านการค้าแห่งนี้

.

.

.

เทือกเขาเซียนปีศาจเหมันต์

เทียนซูเจินกำลังฝัน

หญิงสาวฝันเห็นผู้คนมากมายนอนเปลือยกายด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ในถ้ำแห่งหนึ่ง กลิ่นคาวคลุ้งไปทั่วถ้ำ จากนั้นภาพก็ตัดไปที่ห้องโถงในตำหนักนภาคราม ด้านในห้องมีพ่อของเธอที่กำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ ข้างกายของเขามีพี่ซุนหรงที่เป็นเลขาและกุนซือประจำตระกูลอยู่

นอกจากนี้ยังมีพี่ชายคนโตของเธออย่างเทียนหงพร้อมด้วยเหล่าเจ็ดขุนพลกำลังล้อมวงมองดูหญิงสาวสองคนที่มีใบหน้าคล้ายเจ้าสารเลวคนนั้นอยู่ แต่ในตอนนี้พวกเธอกำลัง...ร้องไห้?

“...พวกเจ้าทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ มีใครอยากสนุกกับพวกนางบ้าง!?”

“ข้าขอรับ”

“ข้าด้วย”

“แน่นอนว่าข้าขอร่วมด้วย”

“คุณชายช่างใจกว้างราวมหาสมุทร”

“ฮี่ๆๆ ข้าไม่ได้ลิ้มรสเรือนร่างสตรีมานานแล้ว”

“หึๆ อย่าให้พวกนางตายก่อนล่ะ ข้าอยากเห็นเจ้าสวะนั่นมองพวกนางที่กำลังร้องด้วยความรัญจวนใจ เอ้า รออะไรอยู่ ถอดเสื้อผ้าพวกนางสิวะ ฮ่าๆๆ”

.

.

.

ปังงง!

“ไหนๆ ขอสุดหล่อคนนี้ดูหน้าหน่อยดิวะ ว่าหมาตระกูลเทียนที่ชื่อว่าเฉินที่มันกล้าลักพาตัวครอบครัวฉันมามันหน้าตาเป็นยังไง!”

.

.

.

เผละ

“...อ๊ากกก หงน้อยของข้า! พวกเจ้ารีบตามร่องรอยมิติที่เจ้าเด็กนั่นใช้ส่งตัวครอบครัวของมันหนีไป แล้วตัดหัวพวกนางมาให้ข้าซะ!”

เสียงของเทียนหง ราฟ และเทียนเฉินดังขึ้นในหัวของเทียนซูเจิน ทำให้หญิงสาวรีบลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจทันที

เมื่อลืมตาขึ้นมา หญิงสาวก็พบว่าเธอกำลังนอนอยู่ในถุงนอน ข้างๆของเธอมีกองไฟที่แสนอบอุ่นตั้งไว้อยู่ หญิงสาวชูมือขวาขึ้นมาดูก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

‘ทั้งแหวนมิติกับแหวนเทเลพอร์ตยังอยู่ครบ’

เมื่อมองดูไปรอบๆเทียนซูเจินก็พบว่าเธออยู่ในทุ่งหิมะ ห่างออกไปไม่ไกลมีทะเลสาบสะท้อนเงาท้องฟ้าทำให้มีสีฟ้าสวยงามอยู่ ด้านในมีจุดไฟสีดำที่คุ้นเคยกำลังลุกไหม้โดยไม่สนใจความหนาวเย็นของหิมะนี้เลย และเพราะความร้อนที่กระทบกับความเย็นทำให้เกิดไอน้ำลอยขึ้นจนทำให้หญิงสาวต้องเพ่งสายตามองว่ามันคิออะไรกันแน่

“ไฟนั่น...อ๊ะ แก! ไอ้สารเลว!?”