ผมก็เหมือนกับพวกคุณนั่นแหละ

“...ทำไมคุณถามผมอย่างนั้นล่ะครับ?” ราฟที่ได้ยินคำถามของทีเรียยิ้มแห้งๆให้กับหญิงสาว

“ก็แหม ความแข็งแกร่งของเธอมันมากเกินกว่าคนปกติไปไกลโขเลยนี่นา ฉันเลยคิดว่าเธออาจเป็นมนุษย์ต่างดาวก็ได้ แบบซูพรีมแมนในหนังสือการ์ตูนไง หรือไม่ต้นตระกูลของเธอก็อาจสืบเชื้อสายของเทพปกรณัมสักองค์หนึ่งก็ได้ ถึงทำให้เธอมีพลังมากขนาดนี้ ฉันอยากรู้ก็เลยถามเธอไง” ทีเรียจ้องมองราฟด้วยแววตาที่ใสซื่อ

“...” ราฟ

“เอ่อ ต้องขอโทษแทนผู้อำนวยการของเราด้วยนะนักเรียนเซราฟ คนๆนี้เป็นคนที่ชอบคิดอะไรไปเรื่อยน่ะ เรียกง่ายๆว่ามโนเก่งนั่นแหละ อย่าถือสาเลยนะ” อาจารย์โรงเรียนวีนัสที่ท่าทางสนิทกับทีเรียรีบเข้ามาดึงตัวของหญิงสาวให้ห่างจากตัวของราฟ

“ฮะๆ ไม่เป็นไรหรอกครับ ส่วนคำถามของคุณทีเรีย แน่นอนว่าผมไม่ใช่คนจากนอกโลกหรอกครับ” ราฟยิ้มตอบด้วยสีหน้าจริงจังแล้วคิดในใจว่า

‘เพราะเราก็เป็นมนุษย์โลกนี่นะ ไม่ใช่มนุษย์ต่างดาวซักหน่อย ตอบแบบนี้ไปก็ถือว่าไม่โกหก หุๆ’

“งั้นเหรอ...” ทีเรียที่ได้ยินคำตอบของราฟทำหน้าเศร้า ก่อนจะยิ้มให้กับเขา

“ช่างเรื่องนี้ละกัน แล้วเธอจะทำยังไงต่อ การที่ถล่มตระกูลเทียนด้วยตัวคนเดียวแบบนี้ไม่ใช่แค่แดนมนุษย์ที่จะจับตาดูเธอแต่ยังมีขั้วอำนาจอื่นในโลกอย่างแดนมาร แดนอสูร หรือแม้กระทั่งแดนปีศาจก็ต้องเพ่งเล็งเธอแน่ พวกเขาอาจอยากได้เธอมาเป็นพันธมิตร หรือที่ร้ายกว่านั้นคือพวกเขาอาจต้องการสังหารเธอเพราะความกลัวในพลังของเธอก็ได้” ทีเรียถามด้วยความเป็นห่วง เธอไม่อยากให้คนดีๆ(?)แบบนี้เป็นอะไรไป

“เรื่องนั้นผมยังไม่ได้คิดเลย เพราะสถานการณ์มันพาไปน่ะครับ ทำยังไงได้ล่ะ ก็พวกเขามาทำร้ายครอบครัวผมนี่ ผมก็เลย...หัวร้อนไปนิสนึง” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเกาหัว

“...”

‘นิดที่ว่าคือการจัดการทำลายตระกูลเทียนงั้นเหรอ...!’ ทุกคนพากันตะโกนขึ้นมาในใจพร้อมกัน

ทางด้านโรสและมิราจ เมื่อทั้งสองได้ยินว่าราฟคือคนที่ทำให้ตระกูลเทียนเป็นแบบนี้ พวกเธอก็มองราฟด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป โดยเฉพาะโรสที่มองราฟด้วยแววตาเกรงกลัวปนชื่นชม

“ผมว่าจะกลับไปเรียนตามปกต...”

“มันคงจะยากสำหรับเธอแล้วล่ะ เรื่องที่จัดการกับแปดขุนพล...ไม่สิ ที่เห็นมีเจ็ดสินะ มันไม่ใช้เรื่องใหญ่อะไรเพราะคนของตระกูลหลักตระกูลอื่นก็ทำได้ แต่การที่เธอสามารถจัดการเทียนเฉินที่ครอบครองยุทธภัณฑ์ระดับ SSS ที่สร้างจากแร่ซูพริลได้ มันทำให้ตัวตนของเธอในตอนนี้มีความอันตรายยิ่งกว่าคนที่มีอาวุธระดับนี้ในครอบครองเสียอีก ไม่มีทางที่เธอจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในโรงเรียนได้แน่”

“งั้นเหรอครับ...แต่ช่างมันเถอะ ถ้ามีใครมาหาเรื่องผมก็แค่ซัดมันกลับไปให้หมดก็พอ ส่วนเรื่องโรงเรียนผมจะไปปรึกษากับคุณแอนนาอีกที ขอบคุณที่เป็นห่วงกันนะครับคุณทีเรีย” กล่าวจบราฟก็ใช้สองมือกุมมือของทีเรียขึ้นมาแล้วยิ้มให้กับเธอจนหญิงสาวที่ถูกจู่โจมมีอาการหน้าขึ้นสีทันที แต่ไม่นานเธอก็ปรับสีหน้าแล้วยิ้มหวานให้กับเขา

“คิกๆ เคยได้ยินแต่ข่าวลือของเธอที่ว่าเป็นคนเจ้าชู้จีบสาวเป็นว่าเล่น แถมยังทำมิดีมิร้ายกับนักเรียนโรงเรียนฉันตอนแข่งเอาชีวิตรอดอีก เรื่องนี้มีอะไรจะแก้ตัวมั้ยหืม?”

“เง่ะ ข่าวลือนั่นอีกแล้วเหรอ นี่คุณทีเรียก็เชื่ออีกคนเหรอครับ” ราฟถอนหายใจออกมา

“คิกๆ ล้อเล่นน่า ตอนฉันได้ยินข่าวนั้นฉันก็เอารูปที่มีคนถ่ายมาหาข้อมูลนักเรียนทันที แล้วพบว่านักเรียนคนนั้นเป็นนักเรียนเมื่อ 20 เลยทำให้ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง ว่าแต่เธอจะปล่อยมือฉันได้รึยัง เดี๋ยวฉันก็หลงรักเธอเข้าอีกคนหรอก” ทีเรียยิ้มให้ราฟจนชายหนุ่มรีบปล่อยมือก่อนจะเกาหัวแก้เก้อ

“ขอโทษครับ มือคุณนุ่มจนลืมตัวไปเลย”

“แหม ปากหวานนะเราเนี่ย...เอาล่ะ ถ้าเธอตัดสินใจว่าจะทำยังไงต่อไปได้แล้วงั้นฉันคงต้องขอตัวกลับโรงเรียนวีนัสก่อนล่ะ อ้อ อย่าลืมส่งตัวพี่สาวของเธอกลับมาทำหน้าที่ประธานนักเรียนต่อด้วยนะ อ๊ะ ฉันให้พี่เธอพัก 1 อาทิตย์เพราะเธอเพิ่งจะเจอเรื่องร้ายๆมา ดูแลพี่สาวเธอดีๆด้วยล่ะ ฉันไปก่อนนะ ไว้เจอกันใหม่” ผู้อำนวยการสาวพูดจบเธอและเหล่าอาจารย์ก็พากันกลับขึ้นยานแล้วบินจากไป

“หุๆ มือนุ่มจริงๆ...”

“...คุณราฟครับ?” ซุนหรงเรียกราฟที่กำลังเหม่ออยู่

“อื๋อ โอ๊ะ โทษทีครับพี่แว่น ลืมไปเลยว่าจะพาไปเคลียร์เรื่องแฟนนี่นะ งั้นไปกันเถ...”

“เดี๋ยวก่อนสิ...คุณเซราฟ” โรสที่ยืนฟังการสนทนาของราฟกับทีเรียจนถึงเมื่อครู่รีบร้องเรียกเขา ทำให้ราฟหันกลับมายิ้มเหนื่อยใจให้กับเธอ

“อะไรอีกครับพี่สาว ยังอยากฟันผมอีกเหรอ เอาเลย ผมยอมให้ฟันก็ได้ แต่ถ้ามีดพี่สาวหักก็อย่ามาโทษผมนะ” ชายหนุ่มพูดจบก็กางแขนยืดอกให้เธอราวกับจะบอกว่า มาสิ มาฟันชั้นเลย!

“...ต้องขออภัยท่านปรมาจารย์เซราฟสำหรับความอารมณ์ร้อนของคู่หูผมด้วย เธอเป็นพวกใช้อารมณ์มากกว่าใช้สมองน่ะครับ ถ้าพวกเรารู้ว่าคุณคือชายผู้สังหารหายนะสีรุ้งและจัดการเทียนเฉินแห่งตระกูลเทียน ต่อให้ต้องตายพวกเราคงไม่คิดที่จะต่อสู้กับคุณเด็ดขาด” มิราจรีบเดินเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าราฟแล้วดึงแขนโรสให้คุกเข่าลง เพราะในโลกนี้พลังคือทุกสิ่ง และตัวตนระดับ SSS ที่แข็งแกร่งอย่างราฟสามารถจัดการผู้ใช้พลังที่ด้อยกว่าอย่างพวกเขาได้เพียงชั่วพริบตา ทำให้คนส่วนใหญ่บนโลกนี้ล้วนเกรงกลัวผู้ใช้พลังระดับ SSS ที่มีพลังที่สามารถทำลายเมืองทั้งเมืองได้เพียงแค่สะบัดมือ

“เง่ะ ผมไม่ใช่คนที่พวกคุณต้องคุกเข่าสักหน่อย ผมก็คนเหมือนพวกคุณนั่นแหละ ต่อให้มีพลังมากแค่ไหนผมก็ต้องใช้อากาศหายใจเหมือนพวกคุณอยู่ดี...ถึงตูจะอยู่ในอวกาศได้ก็เถอะ” ประโยคหลังราฟพูดกับตัวเองเสียงเบา ก่อนที่เขาจะกล่าวต่อว่า

“ยังไงก็เถอะ การที่พี่สาวเที่ยวไล่ฟันคนแบบไม่สนคำอธิบายของเขาก่อน คิดแต่จะทำร้ายเขาด้วยความโกรธอย่างเดียวนี่มันไม่ดีนะ ลองคิดดูว่าถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ผมหรือผู้ใช้พลังระดับ SSS คนอื่นอาจมีคนบาดเจ็บหรือเสียชีวิตแล้วนะ เพราะงั้นก็ระวังหน่อยเถอะครับ” ราฟยิ้มแห้งๆให้ทั้งคู่

.

.

.

ต้องขอโทษที่ลงช้านะครับ ช่วงนี้ไรท์ยุ่งเรื่องมหาลัยเลยไม่ค่อยได้เขียนตอนต่อไป สัญญาว่าหลังจากเคลียร์ทุกเรื่องเสร็จหมดแล้วจะกลับมาลงทุกวันแน่นอนครับ

ขอให้ทุกวันเป็นวันที่ดีครับ