ไพ่ตายของตระกูลเทียน

“ไม่! ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ ข้าจะจองล้างจองผลาญเจ้าไปจนวันตาย สมาชิกตระกูลเทียนที่อยู่ในเมืองทั้งหมดรับคำสั่ง! จงเข้ามารุมสังหารชายผมเทาในห้องโถงหลักที่ชื่อเซราฟ ดาร์เซียซะ!” เทียนเฉินฝืนตัวเองให้ลุกนั่งแล้วคำรามประกาศคำสั่งออกมาจนดังลั่นไปทั่วเมือง

“...” ราฟเอานิ้วก้อยแคะหูมองท่าทางของเทียนเฉินที่มีสีหน้ามั่นใจยิ้มๆ

“...” เทียนเฉิน

“เรียกไปก็ไม่มีใครตอบหรอก ตอนนี้ทุกคนในเมืองสลบเไปหมดแล้ว คิดว่าก่อนมานี่ผมจะไม่เตรียมตัวเลยรึไง?” ราฟฉีกยิ้มพร้อมกับคิดในใจว่า

‘ดีจริงๆที่แวะไปขอเครื่องกระจายพิษยาสลบที่ไร้สีไร้กลิ่นมาจากตาลุงโลแกนมาก่อน ไม่งั้นคงได้มีคนมาวุ่นวายแน่’ เมื่อคิดจบเขาก็มองเทียนเฉินยิ้มๆแล้วพูดต่อว่า

“เอาล่ะ ต่อไปก็...”

“คิดจะทำอะไ...อ๊ากกก เจ้ากล้าทำลายพลังของข้า!?”

“ก็แหม ดูเหมือนลุงจะเจ้าคิดเจ้าแค้นผมอ่ะ เลยต้องป้องกันนิดหน่อย แต่ไม่ต้องห่วง ลุงมีเพื่อนร่วมหัวจมท้ายไปกับลุงแน่ เพราะผมไม่ปล่อยให้คนที่เป็นผู้นำของอาชญากรในคราบผู้พิทักษ์ลอยนวลหรอก” ราฟเอ่ยยิ้มๆพลางหันไปมองเหล่าขุนพลที่กำลังสลบไสลกันอยู่ ก่อนจะเดินเข้าไปทำลายตันเถียนของพวกเขาจนหมด ก่อนจะหันมามองชายสวมแว่น ที่ตอนนี้มีสีหน้าดีใจอย่างออกนอกหน้าจนราฟเอียงหัวสงสัย

“ทำไมพี่แว่นถึงยิ้มล่ะ” ราฟถามชายสวมแว่น ทำให้เจ้าตัวที่พึ่งได้สติรีบคุกเข่าเอาหัวกระแทกพื้นเสียงดัง

“ขอบคุณท่านปรมาจารย์ที่ทำให้ความหวังตลอด 20 ปีของซุนหรงคนนี้สำเร็จครับ!”

“...” ราฟมองชายสวมแว่นอึ้งๆก่อนจะจับเท็จด้วยสัมผัสของเขาแล้วพบว่าชายตรงหน้าไม่ได้พูดโกหก

“เอ่อ ช่วยอธิบายคำพูดเมื่อกี้ที” ราฟพูดพลางเกาหัว

“...” ซุนหรงหันไปมองเทียนเฉินที่กำลังทำสีหน้าไม่เข้าใจก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“เมื่อ 20 ปีก่อนตอนผมยังเป็นนักเรียนผู้พิทักษ์แห่งโรงเรียนเทพสงคราม ผมได้พบรักกับหญิงสาวคนหนึ่งจากโรงเรียนวีนัส เราทั้งคู่รักกันมากจนถึงขั้นคิดที่จะแต่งงานกัน แต่อยู่ๆผมก็ได้ข่าวว่าเธอหายสาบสูญไปหลังจากกลายเป็นมารและได้ล้างแค้นคนของตระกูลเทียนให้กับครอบครัวสำเร็จ ผมเสียใจมากเลยเลือกเข้าถ้ำเสือมาทำงานให้กับตาแก่น่าตายนี่เพื่อรอโอกาสล้างแค้นให้กับเธอและใช้เส้นสายของตระกูลเทียนออกตามหาเธอมาตลอด 20 ปี แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่สามารถหาเธอเจอ ที่ผมทำได้คือการช่วยลดความสูญเสียที่ตระกูลนี้ทำให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เท่านั้น” ซุนหรงอธิบายพลางหยิบรูปหญิงสาวคนหนึ่งออกมาให้ราฟดู

“!?” ราฟเบิกตากว้างขณะมองดูหญิงสาวในรูป

“นี่มันผู้หญิงที่ลิลิธใข้เป็นร่างนักเรียนนี่!”

“คุณรู้จักเธองั้นเหรอ!?” ซุนหรงถามอย่างตื่นเต้น

“จะว่ายังไงดีล่ะ ผมไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก พี่แว่นต้องไปถามแฟนของผมเอง เอาเป็นว่าผมขอจัดการเรื่องของตระกูลเทียนก่อนก็แล้วกันแล้วจะพาพี่ไปหาคำตอบ”

“ครับ! แล้วคุณจะทำยังไงกับคนพวกนี้ต่อ?” ซุนหรงถามราฟ

“อืม ไม่รู้สิ ตอนแรกคิดว่าแค่จะมาซัดให้หมอบ แล้วขู่ไม่ให้มายุ่งกับคนใกล้ตัวของผมอีกเฉยๆเลยไม่ได้วางแผนหลังจากนั้น แต่เรื่องดันมาถึงจุดนี้ซะได้ เอาไงดีนะ...”

“ถ้าอย่างนั้นให้ผมจัดการได้ไหมครับ” ซุนหรงเสนอตัว

“อืม งั้นฝากด้วยนะครับ” หลังจากราฟยอมรับซุนหรงก็ยิ้มกว้างให้เขาจากนั้นก็เดินเข้าไปหาชายร่างยักษ์เป็นคนแรกแล้ววางมือลงบนหัวเขา ก่อนที่หน้าผากของชายร่างยักษ์จะเปล่งแสงสีขาวออกมากลายเป็นบอลแสงลอยรอบตัวของเขา ชายหนุ่มทำกับขุนพลที่เหลือจนหมดแล้วต่อด้วยเทียนเฉินที่กัดฟันกรอดและถามออกมาว่า

“เจ้าจะเอาความทรงจำของพวกเขาไปทำอะไร!?”

“เทียนเฉินหนอเทียนเฉิน ทำไมถึงชอบถามในสิ่งที่ตัวเองก็รู้คำตอบตลอดเลย ฉันก็จะเอาความทรงจำพวกนี้ไปเผยแพร่ให้โลกเห็นน่ะสิว่าตระกูลนี้เคยทำอะไรไว้บ้าง แล้วก็ให้พวกแกที่ไร้พลังทนรับเสียงก่นด่าของทุกคนจนถึงวันประหารยังไงล่ะ ความตายมันเป็นทางเลือกที่ดีเกินไปสำหรับพวกหน้าตัวเมียอย่างพวกแกที่ดีแต่ใช้อำนาจรังแกคนอ่อนแอกว่าต้องเจอแบบนี้!”

“ตะ แต่เจ้าก็จะต้องโดนประหารด้วย เจ้ายอมรับมันง่ายๆงั้นเหรอ!” เทียนเฉินที่ได้ยินคำตอบของซุนหรงตวาดออกมาเสียงแข็ง

“ง่าย!? ฉันคนนี้ที่ยอมกลายเป็นปีศาจในร่างมนุษย์ทำเรื่องโหดร้ายตามที่แกสั่งคิดเรื่องนี้มาตลอด 20 ปีเป็นล้านๆครั้งให้วันนี้มาถึงเร็วๆแล้วแกยังมีหน้ามาบอกว่าฉันคิดง่ายๆเนี่ยนะ!?” ซุนหรงคำรามอย่างเกรี้ยวกราดแล้วกล่าวเสริมว่า

“...ตอนแรกฉันก็กังวลว่าการแก้แค้นนี้จะล้มเหลว แต่ในที่สุดฟ้าก็ส่งคนๆนี้มาสยบพวกแก! แกคิดว่าฉันจะไม่คิดเรื่องตายไว้รึไง!? หุบปากแล้วรอรับโทษประหารไปพร้อมกับฉันเถอะ!” ซุนหรงตะคอกใส่เทียนเฉินด้วยเสียงเด็ดเดี่ยวพลางยื่นมือไปยังหัวของเขา

“ข้าไม่ยอมให้มันเป็นไปตามที่เจ้าต้องการหรอก!” เทียนเฉินคำรามออกมาแล้วพูดเสียงดังว่า

“หากเจ้าจะให้ข้ารอวันตายง่ายๆ เช่นนั้นข้าขอยอมทำร้ายคนทั้งโลก ดีกว่าให้คนทั้งโลกทำร้ายข้า! จิตวิญญานแห่งตำหนักนภาครามรับคำสั่ง จงทำลายตนเองเดี๋ยวนี้!”

“บัดซบ ตาแก่นี่บ้าไปแล้ว!” ซุนหรงสบถออกมาแล้วรีบทุบหัวของเทียนเฉินไม่ให้พล่ามอะไรอีก

“ตรรกะวิบัติอะไรของตาลุงนี่วะเนี่ย ว่าแต่คำสั่งของเขาเมื่อกี้คืออะไรงั้นเหรอ?” ราฟที่สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆถามขึ้นมา

“มันคือคำสั่งระเบิดตัวเองของตำหนักนี้ที่เก็บไว้ใช้ตอนที่ตระกูลแสนเห็นแก่ตัวนี้ถูกผู้คนหมายหัว พวกตระกูลหลักที่เหลือต่างรู้เรื่องนี้กันดีเลยไม่มีใครกล้าทำลายตระกูลเทียน เพราะถ้าหากทำ มันก็จะใช้ไพ่ตายใบนี้ทำลายทุกอย่างตามไปด้วย แรงระเบิดของมันเทียบเท่ากับนิวเคลียร์นับร้อยลูก ถ้ามันทำงานขึ้นมาในค่ายกลแปดทิศที่สะกดพลังพิเศษเอาไว้ คนทุกคนในเมืองนี้ทั้งผู้ใช้พลังและคนธรรมดาจะถูกทำลายไม่เหลือแม้แต่ซาก และไม่ใช่แค่เมืองเทียนหลงที่จะถูกทำลายเท่านั้น ความเสียหายที่เกิดจากแรงระเบิดนี้จะลามไปยังเมืองข้างๆอีกหลายเมือง พวกผู้ใช้พลังที่แข็งแกร่งน่ะไม่เป็นไรหรอกครับ แต่ผู้คนนับล้านที่อยู่ในรัศมีการทำลายจะต้องตายกันหมดแน่” ซุนหลงกล่าวเสียงเครียด