บทที่ 19 - ขอบคุณที่ชอบ

จี้เฟิง: !!!

เขาไม่ได้พูดอะไร ส่วนใหญ่เป็นเพราะไม่รู้จะพูดอะไรมากกว่า ได้แต่มองจดหมายที่มีรูปหัวใจด้วยความรู้สึกหลากหลาย

มีผู้หญิงมาสารภาพรักกับเขาเหรอ?

นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย

ความจริงหน้าตาของจี้เฟิงก็หล่อเหลาเอาการอยู่แล้ว ที่ผ่านมาไม่มีผู้หญิงมาชอบเขาก็เพราะสองสาเหตุหลักๆ

หนึ่งคือผลการเรียนห่วยแตก สถานที่อย่างโรงเรียนอี้จงทุกคนต่างมุ่งมั่นทำคะแนน นักเรียนที่วันๆ เอาแต่ลอยชายไม่ได้เป็นที่นิยมหรอก

สองคือความสัมพันธ์ระหว่างเขากับกู้เสวี่ยถิง ทาสรักที่ยอมถวายหัวแบบนั้น จะมีผู้หญิงคนไหนกล้ามาชอบ

แต่ตอนนี้ผลการเรียนของจี้เฟิงดีขึ้น ขยันขันแข็งทุกวัน ภาพลักษณ์เริ่มเปลี่ยนไปในทางที่ดี และเลิกตามตื๊อกู้เสวี่ยถิงแล้ว

พอบวกกับหน้าตาที่หล่อเหลาและความสูงที่โดดเด่น ย่อมต้องมีผู้หญิงมาชอบและกล้าเข้าหาเป็นธรรมดา

เหมือนอย่างตอนนี้

เด็กสาวแปลกหน้าฝั่งตรงข้ามเห็นจี้เฟิงไม่ยอมรับจดหมายสักที ก็เริ่มร้อนรน

"จี้เฟิง..."

ปึก!

จดหมายรักของเด็กสาวถูกใครบางคนปัดออกกะทันหัน ผู้มาใหม่ทำให้จี้เฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

คือกู้เสวี่ยถิงที่ไม่ได้มายุ่งวุ่นวายกับเขาพักใหญ่แล้วนั่นเอง

"เธอทำอะไร?"

ท่าทีเย็นชาของจี้เฟิงทำให้กู้เสวี่ยถิงรู้สึกแย่มาก เธอทำท่าจะเบะปาก แต่ก็กลัวจี้เฟิงจะรำคาญ

ลังเลอยู่ครู่หนึ่งถึงเอ่ยปาก

"อีกสองเดือนก็จะสอบเอนทรานซ์แล้ว มีความรักก่อนวัยอันควรตอนนี้มันไม่เหมาะสมเลยนะ ในฐานะเพื่อนที่โตมาด้วยกัน ฉันจำเป็นต้องคอยสอดส่องดูแลนาย"

"ก่อนจะว่าคนอื่น ไม่ลองย้อนดูตัวเองก่อนล่ะ? นายคนนั้นน่ะ คุณชายเยี่ยน"

พอจี้เฟิงพูดถึงเยี่ยนหงฮ่าว สีหน้าของกู้เสวี่ยถิงก็ดูไม่จืดทันที

"ฉันไม่ได้ติดต่อกับเขามาพักใหญ่แล้วนะ จี้เฟิง ระหว่างเราสองคนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น"

"พวกเธอจะมีอะไรหรือไม่มีอะไรมันก็ไม่เกี่ยวกับฉัน แล้วฉันก็ไม่อยากรู้ด้วย"

ท่าทีเย็นชาของจี้เฟิงทิ่มแทงใจกู้เสวี่ยถิงอย่างจัง

หนึ่งเดือนที่ไม่มีจี้เฟิง กู้เสวี่ยถิงรู้สึกว่าทำอะไรก็ติดขัดไปหมด

ไม่มีคำถามไถ่ที่ห่วงใย ไม่มีคนคอยดูแลเอาใจใส่อย่างละเอียดอ่อน

และไม่มีคนที่เรียกปุ๊บมาปั๊บเหมือนเมื่อก่อน

ตอนที่จี้เฟิงจากไป เธอเคยคิดว่าตัวเองจะดีใจ ได้รับอิสระ จะได้ใช้ชีวิตในแบบของตัวเองเสียที

แต่ความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น

เธอกับจี้เฟิงรู้จักกันมาสิบกว่าปี

สิบปีมันนานขนาดไหน เรียกได้ว่าพอเสียจี้เฟิงไป ก็เหมือนเสียญาติสนิทที่สำคัญมากไปคนหนึ่งเลยทีเดียว (Salty : ก็แค่เห็นคนอื่นเป็นของตายเท่านั้นแหละ :D)

"จี้เฟิง เมื่อก่อนนายเคยบอกว่าจะชอบฉันตลอดไป จะดูแลฉันตลอดไป ฉันคือแสงจันทร์ขาวในใจนาย นายจำได้ไหม?"

จี้เฟิงปรายตามองกู้เสวี่ยถิง คิ้วขมวดแน่นกว่าเดิม

แสงจันทร์ขาวในอดีต?

"อย่าเพ้อเจ้อน่า แสงจันทร์ขงแสงจันทร์ขาวอะไร นั่นมันก็แค่ฟิลเตอร์สมัยเด็กเท่านั้นแหละ คนเราต้องอยู่กับความจริงนะกู้เสวี่ยถิง จี้เฟิงคนเดิมตายไปแล้ว ตัวฉันในตอนนี้แค่อยากตั้งใจเรียน ขอโทษนะ ช่วยหลีกทางหน่อย"

"นายอย่าเพิ่งไป..." กู้เสวี่ยถิงคว้าแขนจี้เฟิงไว้

โดนผู้หญิงตามตื๊อมันน่ารำคาญ โดยเฉพาะเมื่อมีความทรงจำแย่ๆ ในอดีต ยิ่งทำให้เขารู้สึกต่อต้านกู้เสวี่ยถิง

เขาพยายามจะดึงมือออก แต่กู้เสวี่ยถิงกลับจับแขนเขาไว้แน่น ไม่ยอมให้ไป

ในขณะที่จี้เฟิงเริ่มจะหัวร้อน เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากข้างๆ

"ไปกันเถอะ ไปกินข้าว"

เสียงเย็นเยียบทำให้ทั้งสามคนชะงัก ปกติจี้เฟิงจะเป็นฝ่ายไปชวนเวินหน่วนกินข้าว

แต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่เวินหน่วนเป็นฝ่ายมาตามเขา

รังสีความเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเวินหน่วน ทำให้กู้เสวี่ยถิงเผลอปล่อยมือโดยไม่รู้ตัว

จี้เฟิงรีบชักมือกลับทันที หันไปยิ้มให้เวินหน่วน

"โอเค"

ตอนที่กำลังจะเดินผ่านกู้เสวี่ยถิงไป เด็กสาวที่มาสารภาพรักก่อนหน้านี้ก็เรียกเขาอีกครั้ง

"จี้เฟิงคะ"

จี้เฟิงที่โดนกู้เสวี่ยถิงขัดจังหวะ เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีคนมาสารภาพรัก

มองดูเด็กสาวที่ยืนบิดด้วยความเขินอาย แววตาของจี้เฟิงค่อยๆ อ่อนโยนลง

เขาสูดหายใจลึก พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและให้เกียรติ

"เพื่อนครับ ถึงผมจะไม่รู้ว่าคุณชื่ออะไร แต่ขอบคุณที่ชอบผมนะครับ และขอบคุณที่รวบรวมความกล้ามาบอกความรู้สึกกับผม

ผมรู้สึกเป็นเกียรติและโชคดีมาก ความรู้สึกดีๆ นี้ผมขอรับไว้ด้วยใจ แต่ต้องขอโทษจริงๆ ที่ผมคงรับของขวัญชิ้นใหญ่นี้ไว้ไม่ได้

ขอบคุณที่มองเห็นผมท่ามกลางผู้คนมากมาย การสอบเอนทรานซ์ใกล้เข้ามาแล้ว อนาคตยังอีกยาวไกล มหาวิทยาลัยรออยู่ข้างหน้า

ต่อไปคุณจะได้เจอผู้ชายที่ดีกว่าและยอดเยี่ยมกว่าผม สุดท้ายนี้ ขอให้คุณมีอนาคตที่สดใสนะครับ"

พูดจบ จี้เฟิงก็โค้งคำนับให้เด็กสาวที่มีน้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อย

นี่คือการปฏิเสธที่ให้เกียรติ ไม่มีการกั๊ก ไม่มีการเลี้ยงไข้

การปฏิเสธแบบนี้ เมื่อเทียบกับสิ่งที่กู้เสวี่ยถิงทำกับจี้เฟิงมาตลอดหลายปี ถือว่าสูงส่งกว่ากันเยอะ

เพื่อนนักเรียนที่มุงดูเหตุการณ์ต่างพากันส่งสายตาชื่นชม

พวกผู้หญิงรู้สึกว่าจี้เฟิงให้เกียรติผู้หญิงมาก

พวกผู้ชายก็รู้สึกว่าจี้เฟิงทำตัวสมเป็นลูกผู้ชาย

ทุกคนต่างสัมผัสได้ถึงความงดงามและความเสียดายจากการสารภาพรักครั้งนี้

ช่วงปลายของชีวิต ม.ปลาย ก็เป็นแบบนี้แหละ

กู้เสวี่ยถิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกเช่นกัน

ตอนที่จี้เฟิงพูดประโยคเหล่านั้น เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำกับจี้เฟิงมาตลอดหลายปี

เธอไม่เคยปฏิเสธจี้เฟิงอย่างชัดเจนแบบนี้เลยสักครั้ง

เมื่อเทียบกับจี้เฟิงในตอนนี้ เธอเหมือนตัวตลกที่มีชีวิตจริงๆ

"จี้เฟิง..."

"ไปเถอะ ไปกินข้าวกัน"

คำพูดของจี้เฟิงไม่ได้พูดกับเธอ กู้เสวี่ยถิงรู้ดี เธอทำได้แค่มองดูจี้เฟิงพาเวินหน่วนเดินจากไปตาปริบๆ

เธอมีคำพูดมากมายอยากจะเอ่ย แต่พอถึงเวลานี้ กลับพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ

...

พอหลุดพ้นจากฝูงชน จี้เฟิงก็ถอนหายใจยาว หันไปยิ้มให้เวินหน่วน

"ขอบใจนะ เมื่อกี้กดดันชะมัด ทำตัวไม่ถูกเลย"

เวินหน่วนไม่ตอบ เธอก้มหน้าเหมือนกำลังใช้ความคิด จนเดินมาถึงหน้าโรงอาหารเธอถึงขานรับ

"ไม่เป็นไร"

ตักข้าวเสร็จ จี้เฟิงล้วงบัตรใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นให้เวินหน่วนที่อยู่ตรงหน้า

"อ่ะ ค่าสอนพิเศษ"

หลังจากคุยเรื่องหาเงินกันที่ห้องสมุดคราวนั้น เวินหน่วนก็ไม่เคยถามเรื่องเงินกับจี้เฟิงอีกเลย

ทั้งสองคนไม่ได้ตกลงเรื่องค่าจ้าง จี้เฟิงเองก็ไม่ได้จ่ายเงินล่วงหน้าอะไร

ตอนนั้นเขาให้มือถือเวินหน่วนไปเครื่องหนึ่ง สำหรับเวินหน่วนในตอนนั้น มันคือของมีค่ามาก

หลังจากนั้น นอกจากจะให้เวินหน่วนสมัคร QQ เพื่อไว้ถามเรื่องเรียนแล้ว

จี้เฟิงก็แทบไม่ได้ติดต่อเวินหน่วนในเรื่องอื่นเลย

การได้กลับมาเกิดใหม่ที่นี่ เขาแค่อยากให้ตัวเองมีชีวิตที่สบายขึ้น ให้ครอบครัวมีความสุขขึ้น

ดังนั้นเขาไม่อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเวินหน่วนแปรเปลี่ยนไป

ไม่อยากให้กลายเป็นเรื่องผลประโยชน์

วันนี้เขาให้ค่าสอนพิเศษเวินหน่วน มันคือผลตอบแทนจากการที่เธอติวให้เขามาหนึ่งเดือน คือสิ่งที่เธอสมควรได้รับ ย่อมไม่มีปัญหาอะไร

เวินหน่วนมองบัตรที่จี้เฟิงยื่นมาให้ แววตาเหม่อลอยเล็กน้อย

"ช่วยติวนายแค่เรื่องรอง ไม่ได้ใช้แรงอะไรเยอะแยะ..."

"พี่น้องก็ต้องคิดบัญชีให้ชัดเจน น้ำพักน้ำแรงของเธอ รับไว้เถอะ"

ไม่รู้ทำไม ตอนที่จี้เฟิงให้เงินเธอ เวินหน่วนรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย

แต่เธอจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ ลังเลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายเธอก็รับบัตรใบนั้นไว้

จากนั้นทั้งคู่ก็จมอยู่ในความเงียบตลอดช่วงบ่าย ไม่มีใครพูดอะไรกันอีก

พอกลับถึงบ้าน เวินหน่วนหยิบมือถือของตัวเองออกมา

ค้นหาโปรไฟล์ของจี้เฟิงใน QQ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

"พรุ่งนี้ว่างมั้ย? ฉันอยากเลี้ยงข้าวนาย"

(จบแล้ว)