บทที่ 240 - ถังเฮ่าปรากฏกาย

บทที่ 240 - ถังเฮ่าปรากฏกาย

คนที่ทำให้ถังซานเรียกว่าพ่อได้ นอกจากถังเฮ่าจะมีใครอีก

ทุกคนหันไปมอง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ร่างสูงใหญ่ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทุกคน

หนวดเครารุงรัง เสื้อคลุมสีดำขาดวิ่น ในมือถือขวดเหล้า ทุกสิ่งทุกอย่างยืนยันตัวตนของผู้มาเยือน

ถังเฮ่าพยักหน้าให้ถังซานเรียบๆ จากนั้นเดินทอดน่องมาหามนุษย์เสือ ใบหน้าเผยรอยยิ้มประหลาด

"ทักษะผสานวิญญาณยุทธ์สามประสาน น่าสนใจ แต่เมื่อกี้แกบอกว่าจะเหยียบใครนะ?"

ร่างกายหูจิ่วสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว ในสายตาเขา ถังเฮ่าตรงหน้าเป็นแค่จุดเล็กๆ เทียบกับร่างสิบห้าเมตรของเขา เหมือนจะเหยียบให้ตายได้ง่ายๆ

แต่ความเป็นจริงล่ะ?

มองถังเฮ่าที่ยืนอยู่ตรงหน้า หูจิ่วไม่มีความกล้าแม้แต่จะขยับตัว

มนุษย์เสือผู้สง่างาม ส่งยิ้มแหยๆ ประจบสอพลอ "อาเฮ่า มาได้ไงครับ?"

ถังซานเห็นพ่อแค่พยักหน้าให้ รอยยิ้มดีใจแข็งค้างไปทันที

ยังดีที่ถังเฮ่าไม่เคยดีกับเขามาแต่ไหนแต่ไร ท่าทางแบบนี้ เขาก็ชินแล้ว

พอทำใจได้ ถังซานก็ดีใจขึ้นมาอีก อย่างน้อยก็ได้เจอพ่อ

"ท่านพ่อ เสี่ยวจิ่วล้อเล่นกับผม ท่านอย่าโกรธเลยครับ"

"ข้ารู้" ถังเฮ่าพยักหน้า สายตายังคงจับจ้องมนุษย์เสือที่เกิดจากการรวมร่างของหูจิ่ว เสี่ยวอู่ และจูจู๋ชิง

"ลงมือสิ ให้ข้าลองดูหน่อยว่าทักษะสามประสานของพวกแกมีดีแค่ไหน วางใจ ข้าไม่ใช้วิญญาณยุทธ์ และไม่ใช้พลังวิญญาณ"

"อาเฮ่า อย่าเลยมั้งครับ!" หูจิ่วยิ้มขื่น ตอนท่านสั่งสอนฟู่หลันเต๋อก็พูดแบบนี้แหละ

ผมได้ยินมาหมดแล้ว

"เร็วเข้า เดี๋ยวข้ามีธุระต้องไปทำ" ถังเฮ่าพูดอย่างหมดความอดทน

"งั้น... ก็ได้ครับ!"

เห็นว่าคงหนีไม่พ้นโดนซ้อม หูจิ่วรับคำอย่างไม่เต็มใจ

แม้จะรับคำแบบอิดออด แต่พอลงมือกลับโหดเหี้ยม เปิดเขตแดนน้ำแข็งและไฟเป็นอันดับแรก

ครอบคลุมถังเฮ่าไว้ในเขตแดนทันที พลังความเย็นจัดและความร้อนจัดถาโถมใส่ถังเฮ่า ให้ลิ้มรสสวรรค์นรกสองขั้ว

"มีของดีนี่! มีอีกไหม?" ถังเฮ่าขมวดคิ้ว จากนั้นก็มองหูจิ่วด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเขตแดนของหูจิ่วไม่มีผลกระทบต่อเขาเลย

"แน่นอนว่ามี"

มนุษย์เสือสามประสาน ทำให้เขาสื่อจิตถึงเสี่ยวอู่และจูจู๋ชิงได้ และยังใช้ทักษะของพวกเธอได้ด้วย ชั่วพริบตานั้น หูจิ่วเปิดใช้ทักษะเคลื่อนย้ายพริบตาของเสี่ยวอู่ ร่างกายกลายเป็นแสงสีขาว พุ่งเข้าชนถังเฮ่า

ถังเฮ่าตาลุกวาว ยื่นมือซ้ายออกไป ชกออกไปหมัดหนึ่ง

หมัดธรรมดาๆ แต่กลับทำให้หูจิ่วรู้สึกถึงพลังที่ไม่อาจต้านทานได้ ร่างกายปลิวลิ่วออกไปทันที

"แสงศักดิ์สิทธิ์ฟื้นฟู!"

จังหวะที่ปลิวออกไป หูจิ่วรีบฮีลตัวเองด้วยความเร็วแสง

ตอนนี้เขารู้ซึ้งแล้วว่าราชทินนามพรหมยุทธ์น่ากลัวแค่ไหน แค่หมัดธรรมดาๆ เขายังรับไม่ไหว แถมยังบอบช้ำภายในอีก

"กายาคงกระพัน!"

ตีลังกากลางอากาศ จังหวะลงพื้น มนุษย์เสือสูงสิบห้าเมตรขยายร่างอีกครั้ง ร่างกายพองโตเป็นสิบหกเมตร

"ทักษะวิญญาณ! คลุ้มคลั่ง!" คลื่นพลังวิญญาณรุนแรงปะทุ มนุษย์เสือสิบหกเมตรขยายร่างอีกครั้ง คราวนี้สูงถึงยี่สิบเมตร

หลังบัฟเต็มสูบ หูจิ่วรู้สึกว่าทั้งร่างเต็มไปด้วยพลัง ต่อให้ตรงหน้าคือราชทินนามพรหมยุทธ์ เขาก็กล้าบวก

"โลกันตร์จู่โจม!"

กรงเล็บเสือกางออก กรงเล็บแหลมคมส่องประกายเย็นเยียบ กลายเป็นภาพติดตาโจมตีออกไป

ตูม!

ปะทะกัน หูจิ่วร่างยักษ์เซถอยหลังไปเจ็ดแปดก้าว เกือบจะหลุดออกนอกสนาม

แต่ถังเฮ่าก็ไม่สบายตัวนัก ในที่สุดเขาก็ถูกหูจิ่วซัดถอยหลัง แม้จะแค่ก้าวเดียวเล็กๆ แต่ก็พอให้หูจิ่วภูมิใจไปได้นาน

"ไม่เลว!" ถังเฮ่าวิจารณ์เรียบๆ "ยังมีลูกไม้อะไรอีก งัดออกมาให้หมด"

"ยังมีลูกไม้อะไรอีก?" หูจิ่วครุ่นคิด เขายังมีอีกเยอะ เช่น คันศรเอวของเสี่ยวอู่ กายสุวรรณไร้พ่าย เนตรปีศาจโลกันตร์ กรงเล็บโลกันตร์ ร่างแยกเงาโลกันตร์ของจู๋ชิง ยังมีสัมผัสลิ้นและคลื่นจิตกระแทกจากกระดูกวิญญาณ และอื่นๆ แต่ทักษะพวกนี้จะเอาไปสู้ราชทินนามพรหมยุทธ์ เป็นไปไม่ได้

แต่ถึงจะสู้ไม่ได้ หูจิ่วก็งัดทักษะพวกนี้ออกมาใช้ทีละอย่าง เห็นชัดๆ ว่าอาเฮ่าตั้งใจจะชี้แนะเขา!

หลังจากใช้ทุกกระบวนท่า ทุกไพ่ตายจนหมด หูจิ่วก็คลายร่างผสาน แล้วมองถังเฮ่าด้วยความคาดหวัง รอคำชี้แนะ

"ตัวแค่นี้ ลูกเล่นแพรวพราวเยอะดี แต่สะเปะสะปะเกินไป จัดการวิญญาณจารย์ทั่วไปพอไหว เจอราชทินนามพรหมยุทธ์ แกสู้ไม่ได้สักคน เอาเวลาไปตั้งใจฝึกฝนดีกว่า" ถังเฮ่าขมวดคิ้ววิจารณ์

ในสายตาถังเฮ่า หูจิ่วกำลังเสียของ ลูกเล่นเยอะแยะ แต่ไม่มีอันไหนเป็นทีเด็ดเลย อ้อ มีอยู่อันหนึ่ง เคลื่อนย้ายพริบตา เอาไว้หนีมีประโยชน์หน่อย

"อาเฮ่าสอนสั่งได้ถูกต้องครับ" หูจิ่วยิ้มแหย ก้มหัวรับคำ ไม่กล้าเถียง

เถียงอะไรได้ เขาอ้าปากก็ราชทินนามพรหมยุทธ์ คนอื่นเป็นวิญญาณจารย์ทั่วไปหมด ขิงเก่งชะมัด

เขาเป็นแค่ราชาวิญญาณตัวเล็กๆ ทำได้ขนาดนี้ก็ดีถมไปแล้ว ไม่ดูอายุกันบ้างเลย

ถังเฮ่าปรายตามองเสี่ยวอู่ที่กอดแขนหูจิ่วตัวสั่นเทา สีหน้าอ่อนลง ถึงกับพยักหน้าให้อย่างใจดี ทำเอาเสี่ยวอู่ตกใจกอดแขนหูจิ่วแน่นกว่าเดิม

"เสี่ยวซาน เสี่ยวจิ่ว แล้วก็นังหนูนี่ พวกเจ้าอยู่ก่อน คนอื่นออกไปก่อน ข้ามีเรื่องจะคุยกับพวกเขา" ถังเฮ่าโบกมือไล่คน

หนิงหรงหรงและเมิ่งอีหรานมองหน้ากัน ไม่กล้าหือ ฉากที่ถังเฮ่ารับมือการโจมตีบ้าคลั่งของหูจิ่วได้อย่างง่ายดายพวกเธอเห็นกับตา แค่หมัดเดียวก็กันได้หมด เทพสุดๆ

ทั้งสองทำความเคารพอย่างนอบน้อม แล้วจับมือกันรีบเดินจากไป

"อาเฮ่า ท่าน..." หูจิ่วมองถังเฮ่าอย่างลังเล ไม่เข้าใจว่าเขาจะทำอะไร? คงไม่ได้เล็งวงแหวนกับกระดูกวิญญาณของเสี่ยวอู่หรอกนะ?

จำได้ว่าในต้นฉบับเขาเคยบอกว่า เพราะอาอิ๋น เขาจะไม่ลงมือกับเสี่ยวอู่ หรือว่าเพราะไม่ใช่ว่าที่ลูกสะใภ้ ความคิดเลยเปลี่ยน?

"ท่านพ่อ..." ถังซานมายืนขวางหน้าถังเฮ่า บังสายตาที่มองเสี่ยวอู่ไว้โดยสัญชาตญาณ หูจิ่วเคยบอกว่า ตัวตนของเสี่ยวอู่ปิดบังราชทินนามพรหมยุทธ์ไม่ได้ และพ่อของเขา ก็เป็นราชทินนามพรหมยุทธ์ที่เก่งกาจมาก เขาเลยกลัวพ่อจะทำร้ายเสี่ยวอู่จริงๆ

ไม่ต้องพูดถึงมิตรภาพระหว่างเขากับเสี่ยวอู่ แค่เห็นแก่หน้าเสี่ยวจิ่ว เขาก็ต้องปกป้องเสี่ยวอู่

"ดี!" เห็นการกระทำลับๆ ของถังซาน ถังเฮ่าฉายแววตาชื่นชม ตบไหล่ถังซาน ฝืนยิ้มออกมา "ดูท่า แกจะโตแล้วจริงๆ!"

"วางใจเถอะ ข้าไม่ทำอะไรนางหรอก" คำพูดของถังเฮ่า ทำให้ทั้งสามคนโล่งอก โดยเฉพาะเสี่ยวอู่ อ้าปากค้างด้วยความตกใจ

หมายความว่าไง? หรือว่าตัวตนสัตว์วิญญาณแสนปีของเธอไม่มีค่าแล้ว?

"ทำไม หรือว่าเป็นเพราะท่านแม่?"

ฉับพลัน ถังซานนึกถึงคำพูดของหูจิ่ว ที่เคยบอกว่า ในสายตาเขา ตัวเองกับเสี่ยวอู่ไม่ต่างกันมากนัก...

(จบแล้ว)