บทที่ 220 - อัปเกรดเคลื่อนย้ายพริบตา

บทที่ 220 - อัปเกรดเคลื่อนย้ายพริบตา

ชื่อ: หูจิ่ว

ระดับพลัง: ราชาวิญญาณระดับห้าสิบเจ็ด

วงแหวนวิญญาณที่ 1: 9,995 ปี ทักษะวิญญาณ: ดูดซับ เพิ่มความเร็วในการฝึกฝนหนึ่งเท่า

วงแหวนวิญญาณที่ 2: 9,455 ปี ทักษะวิญญาณ: เปลี่ยนแปลง สามารถแปลงเป็นรูปลักษณ์ของใครก็ได้ รวมถึงเสื้อผ้าและวิญญาณยุทธ์ แต่ไม่สามารถเลียนแบบทักษะวิญญาณได้ มาพร้อมการเปลี่ยนแปลงกล้ามเนื้อและเส้นประสาท เพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายชั่วคราว ข้อจำกัดคือต้องเคยเห็นวิญญาณยุทธ์ที่จะแปลงต่อหน้าเท่านั้น

วงแหวนวิญญาณที่ 3: 10,000 ปี ทักษะวิญญาณ: เคลื่อนย้ายพริบตา เคลื่อนย้ายระยะสั้น ย้ายไปที่ไหนก็ได้ในระยะหนึ่งพันเมตร เคลื่อนย้ายระยะไกลพิเศษ ใช้โสมจิ้งจอกเป็นพิกัดอ้างอิง ระยะทางขึ้นอยู่กับพลังวิญญาณ

วงแหวนวิญญาณที่ 4: 9,060 ปี ทักษะวิญญาณ: แสงศักดิ์สิทธิ์ ขจัดสถานะผิดปกติของร่างกาย ฟื้นฟูพละกำลัง รักษาอาการบาดเจ็บ

วงแหวนวิญญาณที่ 5: 12,470 ปี ทักษะวิญญาณ: โสมจิ้งจอกคลุ้มคลั่ง เพิ่มค่าสถานะทั้งหมด 37% ระยะเวลาหนึ่งก้านธูป สามารถใช้ซ้อนทับกับผลสนับสนุนอื่นได้อย่างสมบูรณ์

"ฮ่าๆ วงแหวนวิญญาณหมื่นปีสุดยอดจริงๆ ใช้โสมจิ้งจอกเป็นพิกัด นี่มันวิชาเทพสายฟ้าเหินเวหาฉบับโต้วหลัวชัดๆ!"

ทันทีที่ทักษะวิญญาณที่สามอัปเกรด หูจิ่วก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของทักษะ หัวเราะลั่นพร้อมชูกำปั้นอย่างตื่นเต้น

การที่วงแหวนวิญญาณที่สามยกระดับเป็นหมื่นปี ไม่ใช่แค่ตัวเลขเปลี่ยน ความแตกต่างของการเพิ่มสมรรถภาพร่างกายและพลังวิญญาณระหว่างวงแหวนพันปีกับหมื่นปีนั้นมหาศาล วินาทีที่อายุวงแหวนเพิ่มขึ้น หูจิ่วรู้สึกว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว และพลังวิญญาณในร่างก็หนาแน่นขึ้นเกือบหนึ่งในสิบ

ส่งผลให้ระดับพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งระดับ กลายเป็นราชาวิญญาณระดับห้าสิบเจ็ด

พอลองสัมผัสการเปลี่ยนแปลงของทักษะเคลื่อนย้ายพริบตาอย่างละเอียด เขาพบว่าเวลาใช้ทักษะ สามารถพาคนวาร์ปไปด้วยได้ แน่นอนว่าพาไปเยอะไม่ได้ ตอนนี้ได้แค่คนเดียว และต้องสัมผัสตัวกันด้วย

"สกิลหนีตายระดับเทพเลยนะเนี่ย มีเจ้านี่แล้ว ต่อไปก็ซ่าได้เต็มที่แล้ว"

ฉีกยิ้มกว้าง หูจิ่วที่กังวลมาตลอดในที่สุดก็วางใจได้

เมื่อก่อนไม่มีฝีมือ ความสามารถก็ไม่พอ ต่อหน้าราชทินนามพรหมยุทธ์ต้องก้มหัวให้ ไม่กล้าพูดเสียงดัง

ตอนนี้มีเคลื่อนย้ายพริบตาฉบับเทพสายฟ้าเหินเวหาแล้ว จะกลัวบ้าอะไร สู้ไม่ได้ ตูยังหนีได้โว้ย!

ให้แกจับก็จับไม่ได้ สลัดก็ไม่หลุด กวนประสาทให้ตายไปเลย!

เนื่องจากดึกมากแล้ว หูจิ่วตื่นเต้นอยู่พักหนึ่ง ความง่วงก็เข้าครอบงำ ล้มตัวลงนอนหลับปุ๋ย

จนถึงวันรุ่งขึ้น หูจิ่วยิ้มหน้าบาน เจอใครก็แจกโสมจิ้งจอกเคลื่อนย้ายพริบตา เสี่ยวอู่ จูจู๋ชิง ไต้มู่ไป๋ ถังซาน หม่าหงจวิ้น... และคนอื่นๆ แจกให้เก้าสัตว์ประหลาดแห่งสื่อไลก์จนครบทุกคน

"เสี่ยวจิ่ว นี่นาย?" เสี่ยวอู่กับถังซานรู้ใจหูจิ่วดีที่สุด เห็นท่าทางแบบนี้ ในใจก็เดาได้แล้ว เพราะเรื่องแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรก

"ฮิฮิ ถูกต้อง ทักษะวิญญาณอัปเกรดแล้ว ต่อไปนะ เก็บโสมจิ้งจอกเคลื่อนย้ายพริบตาที่ฉันให้ไว้ดีๆ ฉันสามารถใช้มันจับสัมผัสตำแหน่งของพวกนาย แล้ววาร์ปไปหาได้ อ้อ ถ้าเอาโสมจิ้งจอกใส่ในเครื่องมือวิญญาณเก็บของ ฉันจะจับสัมผัสไม่ได้นะ"

"อัปเกรดจริงเหรอ?" ถังซานจ้องหูจิ่ว ตาเป็นประกาย ผลของทักษะวิญญาณเพิ่มขึ้น หมายความได้อย่างเดียว คืออายุวงแหวนวิญญาณของหูจิ่วเพิ่มถึงระดับหมื่นปีแล้ว

นี่ผ่านไปกี่ปีเอง? หูจิ่วอัปเกรดวงแหวนพันปีเป็นหมื่นปีได้แล้ว? เขาจำได้ว่าวงแหวนที่สามของหูจิ่วตอนแรกแค่สองพันปี นั่นหมายความว่าวงแหวนอื่นๆ ที่เหลือก็ใกล้แล้วสิ!

พอนึกถึงตรงนี้ ถังซานรู้สึกว่าพวกตัวเองเรียกสัตว์ประหลาดไม่ได้หรอก หูจิ่วต่างหากที่เป็นสัตว์ประหลาดตัวจริง

"อื้ม ดูสิ" หูจิ่วยิ้มบางๆ ไม่ปิดบังอีกต่อไป โคจรพลังวิญญาณ เรียกวงแหวนวิญญาณทั้งห้าออกมา

สกิลเคลื่อนย้ายพริบตาอัปเกรด ทำให้เขามีความมั่นใจ ทำอะไรก็ไม่ต้องเกรงใจอีกต่อไป ไม่ซ่อนอายุวงแหวนวิญญาณอีกแล้ว

ม่วงสาม ดำสอง วงแหวนวิญญาณห้าวงที่สว่างกระแทกตาปรากฏขึ้นที่ใต้เท้า ขยับขึ้นลงช้าๆ ทำเอาสมาชิกเก้าสัตว์ประหลาดแห่งสื่อไลก์คนอื่นๆ ที่ไม่รู้ความจริงของหูจิ่วขยี้ตาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"พี่ พี่จิ่ว วงแหวนหมื่นปีสองวง พันปีสามวง นี่ นี่ นี่" ให้ตายสิ ฉากที่แสบตานี้ทำเอาหม่าหงจวิ้นพูดติดอ่างไปเลย

"ผิดแล้ว ผิดแล้ว" หูจิ่วชูนิ้วส่ายไปมา ชี้ไปที่วงแหวนสีม่วงเข้มจนเกือบดำอีกสามวงบนพื้นแล้วพูดว่า "อีกไม่นาน วงพวกนี้ก็จะกลายเป็นหมื่นปีทั้งหมด"

"พระเจ้าช่วย พี่จิ่ว พี่มันโคตรสัตว์ประหลาดในหมู่สัตว์ประหลาดของพวกเราเลยนะเนี่ย!" ออสการ์ตะโกนลั่นอย่างเหลือเชื่อ และสมองของเขาก็แล่นเร็วกว่าคนอื่น นึกเชื่อมโยงไปถึงเรื่องอื่นทันที "ถ้าโสมฝึกฝนของพี่จิ่วอัปเกรดเป็นหมื่นปี ผลของทักษะวิญญาณจะเพิ่มขึ้นด้วยไหม?"

"ถามได้ ก็ต้องแหงอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?" ไต้มู่ไป๋สวนกลับ แต่ร่างกายกลับสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น

ถ้าถามว่าทักษะที่เทพที่สุดของหูจิ่วคืออะไร ทุกคนคงตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าเป็นทักษะเพิ่มความเร็วในการฝึกฝน ข้อนี้แม้แต่โสมวิวัฒนาการก็เทียบไม่ได้ เพราะโสมวิวัฒนาการเห็นผลช้า แต่โสมฝึกฝนนี่เห็นผลทันตา

ขอแค่กินโสมฝึกฝน ผลการฝึกฝนก็เพิ่มขึ้นแบบเห็นๆ

พวกเขาทั้งเก้าสัตว์ประหลาดแห่งสื่อไลก์ ล้วนได้รับประโยชน์กันถ้วนหน้า

"พี่จิ่ว โสมฝึกฝนของพี่จะวิวัฒนาการเมื่อไหร่คะ?" หนิงหรงหรงยิ้มหวานวิ่งไปหาหูจิ่ว กอดแขนเขาเขย่าไปมา

เสียดาย เนื้อน้อยไปหน่อย สัมผัสไม่ค่อยดี แถมยังโดนเสี่ยวอู่มองค้อน

"พรุ่งนี้" ทักษะนี้หูจิ่วก็ตั้งตารอที่สุดเหมือนกัน เลยจำได้แม่น

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

หนิงหรงหรงหัวเราะเสียงประหลาด ตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ กอดหัวหูจิ่วแล้วหอมแก้มเขาไปฟอดใหญ่หลายที

"หรงหรง เธอทำอะไรน่ะ?"

เพราะหนิงหรงหรงเร็วเกินไป กว่าเสี่ยวอู่จะห้ามทัน หูจิ่วก็โดนหอมไปหลายฟอดแล้ว

"ฮิฮิฮิ พี่สาวเสี่ยวอู่ ฉันดีใจเกินไปหน่อยน่ะ วางใจเถอะ ฉันไม่แย่งพี่จิ่วกับพี่หรอก" หนิงหรงหรงหัวเราะคิกคัก พอโดนเสี่ยวอู่ดึงออกมา ก็ถือโอกาสหอมแก้มเสี่ยวอู่ไปอีกที ทำตัวเหมือนนักเลงสาวไม่มีผิด

"ไปเลย ถอยไปห่างๆ!" เสี่ยวอู่ผลักหนิงหรงหรงออกอย่างรังเกียจ วิ่งไปข้างหูจิ่ว หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดตรงที่หรงหรงหอมเมื่อกี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

คนอื่นๆ ในสื่อไลก์เห็นฉากหวงของของเสี่ยวอู่ ก็พากันหัวเราะร่า

หูจิ่วทำหน้าไร้เดียงสา ดูเหมือนจะโดนแต๊ะอั๋งซะแล้ว จะเอาคืนดีไหมนะ?

"เจ้าสาม นายควรคุมหรงหรงของนายหน่อยนะ"

ช่วงนี้ อาจเพราะหนิงเฟิงจื้อเป่าหูหนิงหรงหรงมา ตั้งแต่เจอกันครั้งนั้น ท่าทีของหนิงหรงหรงที่มีต่อถังซานดูเปลี่ยนไป ในสายตาหูจิ่ว ดูเหมือนจะสนิทสนมกันขึ้นไม่น้อย

ถังซานยิ่งดูไร้เดียงสาเข้าไปใหญ่ กำลังจะอธิบาย แต่ก็โดนขัดจังหวะ

"พี่จิ่ว พูดอะไรน่ะ ฉันกับพี่ซานมีอะไรกันที่ไหน ถ้าจะมี ก็มีกับพี่นั่นแหละ! พี่ต่างหากที่เป็นหุ้นศักยภาพสูงตัวจริง!" หนิงหรงหรงแก้ตัว

"นั่นไง หรงหรง เธอยังบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับเสี่ยวจิ่วของฉัน ตอนนี้เผยไต๋แล้วสินะ!" เสี่ยวอู่รู้สึกน้อยใจชะมัด แค่จูจู๋ชิงคนเดียวก็แย่แล้ว ตอนนี้เพิ่มหนิงหรงหรงมาอีกคน เมื่อไหร่จะจบเนี่ย!

"ฮิฮิ ก็ต้องโทษที่พี่จิ่วเพอร์เฟกต์เกินไป! ฉันก็แค่อดใจไม่ไหวนี่นา!"

หนิงหรงหรงตอนนี้สัญชาตญาณนางมารน้อยกำเริบ อะไรก็กล้าพูด ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

(จบแล้ว)